Paul Bogart

Play of the Week (Nowy Jork): The Potting Shed (1961), The Sound of Murder (1961) NET Playhouse: An Enemy of the People (1966), A Memory of Two Mondays (1969) CBS Playhouse: The Final War of Olly Winter (1967), Dear Friends (1967), Secrets (1968), Shadow Game (1969), The Day Before Sunday (1970) Armstrong Circle Theatre: Carousel (1967), Kiss Me, Kate (1968) CBS Playhouse 90: Look Homeward, Angel (1972) Hallmark Hall of Fame: The Country Girl (1974) Hollywood Television Theatre/Conflicts: Double Solitaire (1974) General Electric Theatre: Tell Me Where It Hurts (1974) Visions: The War Widow (1976) Great Performances: Tales From the Hollywood Hills: Natica Jackson (1987, znany też jako Natica Jackson, znany też jako Power, Money and Murder) Programy specjalne: The Ages of Man (1966), The Three Sisters (1966), Mark Twain Tonight! (1967), Johnny Belinda (1967), The House Without a Christmas Tree (1972), Thanksgiving Treasure (1973, znany też jako The Holiday Treasure), Easter Promise (1975), You Can’t Take It with You (1979) Filmy/Miniseriale: In Search of America (1971), Winner Take All (1975), The Adams Chronicles (1976–77, mini, współreżyseria z Fredem Coe, Barrym Davisem, Billem Glennem, Jamesem Cellanem Jonesem, Anthonym Page’em), Fun and Games (1980, podpisany Alan Smithee), The Canterville Ghost (1986), Nutcracker: Money, Madness & Murder (1987, mini), Broadway Bound (1992, znany też jako Neil Simon’s Broadway Bound), The Gift of Love (1994, znany też jako Set for Life), The Heidi Chronicles (1995) Ów „inny Bogart” dorównywał w swoim fachu temu, czym wszechczasowa ikona twardziela Humphrey, z którym nie był spokrewniony, był w swoim. Jako jeden z najwybitniejszych wszechstronnych twórców w historii medium, Bogart celował w komedii i dramacie, sitcomach i miniserialach, programach specjalnych i filmach, na taśmie wideo i w filmie, w PBS i NBC, w adaptacjach i nowym materiale, w połowie stulecia i w latach dziewięćdziesiątych, pod każdym względem. Spośród 13 nominacji do nagrody Emmy zdobył cztery, za odcinek The Defenders w 1964 roku, Shadow Game, All in the Family w 1978 roku i The Golden Girls w 1986 roku. Nominacje dotyczyły The Defenders w 1964 roku, Get Smart w 1966 roku, Mark Twain Tonight!, The Final War of Olly Winter, Secrets, Look Homeward, Angel, The Adams Chronicles, All in the Family w 1977 i 1979 roku, The Golden Girls w 1986 roku, The Nutcracker: Money, Madness & Murder, Broadway Bound i The Heidi Chronicles. Z powodu nagród Emmy za sitcomy i faktu, że jego pełnometrażowe produkcje obejmowały niewiele emitowanych pod szyldem filmu telewizyjnego, Bogart był powierzchownie określany mianem reżysera komedii lub sitcomów. W istocie jest wielkim reżyserem sitcomów, ale należy także do największych reżyserów telewizyjnych według każdego kryterium. Bogart zdobył nagrody Directors Guild of America w 1979, 1980 i 1983 roku za All in the Family. Był nominowany do nagród DGA za The Defenders za ten sam dwuczęściowy odcinek The Seven Hundred Year Old Gang (1964) z Martinem Balsamem i Jackiem Gilfordem w rolach drugoplanowych, za który zdobył Emmy, za Dear Friends, Secrets, Shadow Game, The House without a Christmas Tree, godzinną adaptację opowiadania Ann Beattie Weekend (1982) z Barbarą Hershey, Tonym Musante i Helen Hunt w cyklu American Playhouse oraz za Nutcracker: Money, Madness & Murder. Filmy fabularne Bogarta to m.in. Marlowe (1969), Halls of Anger (1970), Skin Game (1971), Cancel My Reservation (1972) z Bobem Hopem, Class of ’44 (1973), Mr. Ricco (1975) z Deanem Martinem w roli głównej, Oh God! You Devil (1984) z George’em Burnsem i Torch Song Trilogy (1988). Dorobek Bogarta w serialach obejmuje Armstrong Circle Theatre, The U.S. Steel Hour, The Nurses, Get Smart, Coronet Blue, Lou Grant i Nichols. Wczesne programy specjalne Bogarta obejmują godzinne wersje Hansel & Gretel (1958) z Redem Buttonsem i Barbarą Cook, Ten Little Indians (1969) Agathy Christie z Niną Foch, The Picture of Dorian Gray (1961) z George’em C. Scottem w roli głównej, Evening Primrose (1966) Stephena Sondheima z Anthonym Perkinsem skrycie mieszkającym w domu towarowym, The Trap of Solid Gold (1967) w cyklu ABC Stage 67 z Cliffem Robertsonem i Dustinem Hoffmanem oraz Higher and Higher z Alanem Aldą, Billem Dee Williamsem i Hoffmanem w cyklu Premiere. Bogart wyreżyserował inauguracyjny odcinek American Playhouse stacji PBS, The Shady Hill Kidnapping (1982), godzinny utwór napisany przez Johna Cheevera z Celeste Holm i George’em Grizzardem w rolach głównych. Do pierwszych pełnometrażowych programów Bogarta należały brytyjskie kryminały w cyklu The Play of the Week: The Potting Shed Grahama Greene’a z Johnem Baragreyem i Ann Harding oraz The Sound of Murder z Kim Hunter w roli głównej. Bogart nadzorował nagranie wideo wersji The Three Sisters Antona Czechowa przygotowanej przez Actors Studio, gromadzącej niezwykłą obsadę: Geraldine Page, Kim Stanley, Sandy Dennis, Shelley Winters, Luthera Adlera, Kevina McCarthy’ego, Roberta Loggię, Jamesa Olsona i Geralda Hikena. Wersje dwóch sztuk Arthura Millera zrealizowane przez reżysera dla telewizji publicznej pozostają wśród najlepszych zapisów filmowych tego dramaturga i znakomitych utworów zespołowych. W An Enemy of the People zagrali James Daly, Kate Reid, William Prince i James Olson, a w A Memory of Two Mondays, która stała się stałym punktem pod późniejszymi parasolowymi cyklami PBS, zagrali Jack Warden, Estelle Parsons, George Grizzard i Barnard Hughes. Bogart wyreżyserował Johna Gielguda w Ages of Man, jednoosobowym występie w CBS złożonym z rozmaitych mów szekspirowskich zebranych w 1939 roku przez George’a Rylandsa, profesora Uniwersytetu Oksfordzkiego, by ukazać ocenę człowieka przez Bard od narodzin do śmierci. Gielgud, który występował z tym utworem w latach pięćdziesiątych w Londynie, Edynburgu i innych miastach, zdobył za tę kreację nagrodę Tony w 1959 roku. Zdobył także nagrodę Grammy w 1979 roku za nagranie. Lecz w 1966 roku, pod reżyserią Bogarta dla producentów Daniela Melnicka i Davida Susskinda, Ages of Man zdobył jedyną nagrodę Emmy, za wybitny program dramatyczny. Oryginalną muzykę dostarczył Dick Hyman. Choć ta Emmy, będąca w istocie nagrodą dla najlepszego programu roku, byłaby ukoronowaniem większości karier, otworzyła Bogartowi drogę do jednego z najwspanialszych lat reżyserskich w historii telewizji. Pełnometrażowe utwory, które Bogart wyreżyserował w 1967 roku, to The Final War of Olly Winter, Dear Friends, Mark Twain Tonight!, Johnny Belinda i Carousel. Dwa ostatnie były remake’ami znaczących amerykańskich sztuk scenicznych, natomiast pozostałe trzy każdorazowo przyciągnęły uwagę Emmy w wielu kategoriach, w tym za najlepszą reżyserię. Carousel był programem specjalnym cyklu Armstrong Circle Theatre z Robertem Gouletem jako Billym Bigelow, Mary Grover i Pernellem Robertsem. Wersja Johnny Belindy Bogarta, sztuki Elmera Harrisa o niemej córce farmerów z Nowej Szkocji zgwałconej przez miejscowych oprychów, miała w roli głównej Mię Farrow w jednej z jej pierwszych dużych ról, obok Iana Bannena, Davida Carradine’a i Barry’ego Sullivana. Do zapomnianych utworów telewizji lat sześćdziesiątych należy wietnamska produkcja Bogarta, punkt odniesienia, który nigdy nie został wskrzeszony mimo rozgłaszanych wysiłków Hollywoodu, by na nowo ocenić ten konflikt w latach osiemdziesiątych. Przenikliwość The Final War of Olly Winter jako pełnometrażowego dramatycznego programu w prime time była bezprecedensowa zaledwie trzy lata po rezolucji z Zatoki Tonkińskiej. Skomplikowany rodzaj stosunków rasowych ukazany w tym programie nie istniał w telewizji w jego epoce. Jego głównym bohaterem, granym przez Ivana Dixona, był Afroamerykanin pełniący funkcję oficera dowodzącego w armii USA w Wietnamie Południowym. Dixon, utalentowany reżyser, przeżył z pewnością swoje najświetniejsze godziny aktorskie jako Olly Winter, doradca wojskowy, który po wybiciu jego oddziału w dżunglowej zasadzce Vietcongu nawiązuje przyjaźń z wietnamską kobietą (Tina Chen) ponad barierą językową. Program, Dixon, Chen, Bogart i scenarzysta Ronald Ribman otrzymali nominacje do Emmy za swoją niezwykłą pracę. Doświadczenie Bogarta z Gielgudem przy Ages of Man bez wątpienia pomogło mu w zręcznym prowadzeniu aktorów w Mark Twain Tonight!, praojcu amerykańskich występów jednego aktora, tym, który wzniósł się na telewizyjne wyżyny dzięki reżyserii Bogarta nad Halem Holbrookiem i doprowadził do rozmaitych innych solowych gawęd bezpośrednio do publiczności w wykonaniu wcieleń takich ikon kultury i polityki jak Teddy Roosevelt, Clarence Darrow, Harry Truman, Casey Stengel, John Kennedy, Richard Nixon, Will Rogers i inni. Holbrook wybrał mowy i fragmenty z dzieł tego rubasznego humorysty i wplótł je w ten legendarny program, który wykonywał w całym kraju. Program otrzymał nagrodę Emmy za charakteryzację Dicka Smitha, która przekształciła ówczesnego 42-letniego Holbrooka w 70-letniego Samuela Clemensa. Otrzymał nominacje do Emmy za wybitny program dramatyczny, dla Bogarta i dla Holbrooka jako aktora. W Dear Friends, adaptacji własnej sztuki Reginalda Rose’a, Michael i Lois Graves postanawiają się rozwieść po 15 latach małżeństwa i udają się na kolację, na której inne pary rzekomo próbują im to wyperswadować, lecz rozmowa przybiera dziwne obroty. W przedstawieniu tego prowokującego wieczoru przez Bogarta zagrali James Daly i Hope Lange jako Gravesowie, a także Eli Wallach, Anne Jackson, Rosemary Harris, David Wayne i Pernell Roberts. Bogart zdobył jedyną nagrodę Emmy za ten wzorzec telewizyjnej analizy małżeństwa i rozwodu. Jednak Dear Friends otrzymał również nominacje do Emmy za wybitny program dramatyczny, kreacje Wallacha i Jackson oraz prowokujący do myślenia scenariusz Rose’a. Kiss Me Kate był innym musicalem Bogarta dla Armstrong z Gouletem (i jego żoną, Carol Lawrence) na czele. Będąc rozbudowanym sporem między gwiazdami w inscenizacji The Taming of the Shrew Szekspira, ta wersja była znienawidzona przez dramaturgów, Sama i Bellę Spewacków. Obsada drugoplanowa Bogarta obejmowała Jessicę Walter, Marty’ego Ingelsa, Julesa Munshina i Michaela Callana. Secrets było kolejnym mocnym studium małżeństwa dla CBS Playhouse, tym razem pióra Tada Mosela, o żonie po dwóch dekadach małżeństwa, która dowiaduje się, że mąż skrywał przed nią tajemnicę, i pozwala, by domysły na jej temat wzięły nad nią górę. Barbara Bel Geddes zagrała główną rolę Doris, Arthura Hilla jako jej męża, a w obsadzie Bogarta znaleźli się Eileen Heckert, Barry Nelson, Barbara Hershey i Katharine Bard. Shadow Game, osadzony w czasie blackoutu w północno-wschodnich Stanach w 1965 roku, śledził uwięzionych dyrektorów w nowojorskim biurowcu, którzy przeczekują noc przy kilku butelkach alkoholu i z rozwiązanymi językami. Rywalizacje i zawoalowane rzeczywistości wychodzą na jaw w rozmowach napisanych przez Loringa Mandela, z zespołem w składzie Daniel Massey, William Shatner, Richard Dysart, William Windom, Norma Crane, Doris Roberts, Alexandra Hay, Carol Eve Rossen i Jason Wingreen. Shadow Game należy do tradycji wielkich analiz powojennej kultury korporacyjnej, do której należą Patterns i The Man in the Gray Flannel Suit. Starzejący się bohater Masseya żywi urazę, że Shatner odciąga jego cenionych klientów, podczas gdy Art Windoma prowadzi romans z sekretarką. Program zdobył nagrody Emmy za reżyserię Bogarta oraz kierownictwo artystyczne (Jan Scott) i scenografię (Earl Carlson). The Day Before Sunday był dwunastym i ostatnim odcinkiem cyklu programów specjalnych CBS Playhouse. Scenariusz Roberta Creana skupiał się na jesiennym romansie, gdy Uta Hagen sportretowała niezamężną dyrektorkę domu towarowego lecącą na wschód na uroczystość ukończenia szkoły z internatem i spotykającą na pokładzie świeżo rozwiedzionego dżentelmena granego przez Martina Balsama. W rolach drugoplanowych wystąpili Farley Granger i Michael Anderson Jr. Bogart okazał w latach siedemdziesiątych skłonność do świątecznego nastroju w trio programów specjalnych osadzonych w gospodarstwie rodziny z Nebraski z 1946 roku. The House Without a Christmas Tree zapoczątkował tradycję świątecznych telewizyjnych wizyt u rodziny Millsów, którym przewodził zrzędliwy Jason Robards, z Lisą Lucas jako Addie, jego córką. Odmawia on kontynuowania rodzinnej tradycji stawiania świątecznego drzewka po tym, jak żona się z nim rozwodzi, lecz Addie nalega. Następnie powstały Thanksgiving Treasure i Easter Promise Bogarta, a także Addie and the King of Hearts (1976) Josepha Hardy’ego, wszystkie z Robardsem, Lucas i Mildred Natwick jako trzema pokoleniami rodziny Millsów. Eleanor Perry napisała pierwszy i trzeci film, na podstawie źródłowej powieści Gail Rock. Perry zdobyła Emmy za The House Without a Christmas Tree, a Bogart był nominowany. Look Homeward, Angel wykorzystał zdobywającą nagrodę Pulitzera w 1958 roku sztukę Ketti Frings na podstawie ponadczasowego klasyka inicjacji z lat dwudziestych Thomasa Wolfe’a, o Eugene’ie Gancie opuszczającym rodzinne miasto w Karolinie Północnej, by podjąć karierę pisarską na Harvardzie. Reżyserując ponownie dla producenta Davida Susskinda przy inauguracyjnym przedstawieniu przebudowanego, choć krótkotrwałego cyklu programów specjalnych pod odkurzonym szyldem CBS Playhouse 90, Bogart obsadził Timothy’ego Bottomsa jako Eugene’a, a w rolach drugoplanowych umieścił E. G. Marshalla, Geraldine Page, Nancy Marchand, Charlesa Durninga, Barnarda Hughesa, Ronny’ego Coxa, Doris Roberts i Kathryn Walker. Kierownikiem artystycznym był Ben Edwards. Bogart zdobył jedyną nominację do Emmy dla tego programu. W przeciwieństwie do wielu reżyserów Bogart nigdy nie dał się wciągnąć w fenomen filmu tygodnia. Choć w latach siedemdziesiątych pozostał związany z CBS, od czasu do czasu reżyserował produkcje dla rozwijającej się PBS i wykazywał liberalne skłonności, gdy jego filmy ukazywały niektóre wstrząsy społeczne tamtych czasów. In Search of America pozostaje kapsułą czasu będącą peanem na cześć hippisowskiego luzactwa, gdy Jeff Bridges gra studenta, który przekonuje swoich liberalnych rodziców (Carl Betz i Vera Miles) oraz babcię (Ruth McDevitt), by wskoczyli do odrestaurowanego autobusu Greyhound i ruszyli w drogę. Po drodze pojawiają się Sal Mineo, Howard Duff, Kim Hunter, Tyne Daly, Glynn Turman i Michael Anderson Jr. Tell Me Where It Hurts było znacznie lepsze, opowiadając o gospodyni domowej, która ma dość roli opiekunki domu i zakłada grupę dyskusyjną, gromadząc sześć przyjaciółek, by porozmawiać o swoim życiu, zmieniając je przy tym. Fay Kanin napisała ten feministyczny traktat i zdobyła za ten wysiłek dwie nagrody Emmy (scenarzystka dramatu i scenarzystka roku). Maureen Stapleton prowadziła dyskusję, a obsada obejmowała Rose Gregorio, Louise Latham, Paula Sorvino, Scottie MacGregor, Doris Dowling, Johna Randolpha i Kanin. W Winner Take All zagrała Shirley Jones jako uzależniona od hazardu. Bogart został wybrany na reżysera mającego zapoczątkować najbardziej ambitne przedsięwzięcie podjęte przez PBS do owego czasu. The Adams Chronicles zajmuje miejsce największego osiągnięcia telewizji w roku dwustulecia, śledząc sławę i losy, rozwijając temat geniuszu i społecznej odpowiedzialności, amerykańskich prezydentów Johna Adamsa i jego syna Johna Quincy’ego Adamsa. Te 13 godzinnych odcinków, emitowanych przez dwa sezony telewizyjne, szczegółowo przedstawiają i dramatyzują epopeję zarówno Nowej Anglii, jak i historii USA poprzez życie rozszerzonej rodziny Adamsów. George Grizzard, w swojej najsłynniejszej roli, zagrał starszego Adamsa, a David Birney i William Daniels podzielili między siebie życie JQA. Miniserial zdobył cztery nagrody Emmy z 20 nominacji w ciągu dwóch sezonów. Zwycięstwa dotyczyły kreacji Kathryn Walker jako Abigail Smith Adams, scenariusza Shermana Yellena, pracy kamery technicznej i montażu wideo. Wśród nominacji znalazły się te za wybitny serial limitowany, kreacje Grizzarda i Pameli Payton-Wright jako Louisy Catherine, reżyserię Freda Coe odcinka zatytułowanego John Quincy Adams, President oraz scenariusz Tada Mosela i Rogera O. Hirsona. James Cellan Jones otrzymał także nominację DGA za trzeci odcinek. Duża obsada obejmowała George’a Hearna, Johna Housemana, Paula Hechta, Katharine Houghton, Wesleya Addy’ego, Lisę Lucas, Jeffreya Jonesa, Nancy Marchand i Nicholasa Pryora. Lata siedemdziesiąte Bogart poświęcił zresztą na All in the Family (97 odcinków w latach 1975–1979) oraz adaptacje sztuk scenicznych, głównie dla PBS: Double Solitaire Roberta Andersona z Richardem Crenną i Susan Clark, znakomicie zagraną The Country Girl Clifforda Odetsa z Shirley Knight, Robardsem i Grizzardem, dramat o związku lesbijskim The War Widow Harveya Perra z Pamelą Bellwood i Frances Lee McCain oraz wznowienie przeboju Mossa Harta i George’a S. Kaufmana You Can’t Take It with You z Blythe Danner, Artem Carneyem, Mildred Natwick, Barrym Bostwickiem, Howardem Hessemanem, Jean Stapleton, Timem Reidem, Marlą Gibbs i Kennethem Marsem. Przypadek Bogarta z podpisem Alana Smitheego, Fun and Games, dotyczył molestowania seksualnego w miejscu pracy, gdzie szef grany przez Maxwella Gaila naciska na pracownicę Valerie Harper, a potem faktycznie ją atakuje. Podpis Smitheego sygnalizuje, że reżyser doświadczył moralnego faulu ze strony producentów. Wymienionymi producentkami filmu były Lillian Gallo i Fay Kanin, która zdobyła nagrody Emmy przy swoim wcześniejszym udziale w projekcie Bogarta. Film wyemitowano w ABC. Dobrym powodem, by wskrzesić The Canterville Ghost Oscara Wilde’a, był udział Johna Gielguda jako sir Simona de Canterville. Młodą amerykańską rodzinę dziedziczącą zamek Canterville w Wielkiej Brytanii, gdzie duch skompromitowanego przodka wciąż nawiedza blanki, zagrali Andrea Marcovicci, Ted Wass i młoda Alyssa Milano. The Gift of Love był swojskim pojazdem Andy’ego Griffitha, w którym zagrał zrzędliwego seniora. Nutcracker: Money, Madness & Murder, oparty przez Williama Hanleya na książce dziennikarki Shany Alexander o Frances Schreuder, to trzyczęściowy miniserial zdominowany przez jedną ze wspaniałych kreacji Lee Remick. Nigdy nie wcieliła się w tak nikczemną rolę, grając Schreuder, faktyczną członkinię zarządu New York City Ballet, skazaną w 1983 roku za namówienie syna do zabójstwa jej skąpego mormońskiego ojca dla jego majątku. Dzięki tym pieniądzom Schreuder stała się wystawną manhattańską damą z towarzystwa. Zaowocowało to dziewięcioma nominacjami do nagród Emmy, w tym za wybitny miniserial, dla Bogarta, Hanleya, Remick, współaktorów Johna Glovera i Elizabeth Wilson, muzykę Billy’ego Goldenberga i kostiumy Theoni V. Aldredge. Bogart otrzymał za to także nominację DGA. Obsada obejmowała G. D. Spradlina, Tate’a Donovana, Franka Military’ego, Lindę Kelsey, Tony’ego Musante i Jonathana Frakesa. Natica Jackson, z Michelle Pfeiffer w roli głównej, był jednym z ambitnych, lecz krótkotrwałych programów specjalnych cyklu Tales from the Hollywood Hills stacji PBS, opartych na klasycznych opowiadaniach osadzonych w Los Angeles i w świecie kina, autorstwa wielkich mistrzów literatury: Williama Faulknera, F. Scotta Fitzgeralda, PG Wodehouse’a, Gavina Lamberta i innych. Cykl był w stylu BBC próbą zwrócenia uwagi na literaturę amerykańską (Rob Thompson, Leon Ichaso i Michael Blakemore byli innymi uczestniczącymi reżyserami). Natica Jackson, o aspirującej aktorce, która rozbija swój samochód o auto żonatego mężczyzny, a potem nawiązuje z nim romans, została zaadaptowana przez Andy’ego Wolka z opowiadania Johna O’Hary. Wolk zdobył za ten wysiłek nagrodę Writers Guild of America. Obsada obejmowała Briana Kerwina, Darrena McGavina, Stellę Stevens, Stevena Bauera, Holland Taylor, Hectora Elizondo, Gail Youngs, Kennetha McMillana, Lois Chiles i George’a Murdocka. Broadway Bound był trzecią i ostatnią częścią autobiograficznej trylogii sztuk Neila Simona, zapoczątkowanej Brighton Beach Memoirs (wyreżyserowanymi w 1986 roku jako film przez Gene’a Saksa) i kontynuowanej przez wojskową komedię/dramat Biloxi Blues (wyreżyserowany jako film w 1988 roku przez Mike’a Nicholsa). Głównego bohatera, Eugene’a Morrisa Jerome’a, tym razem gra Corey Parker jako młodego dorosłego dramatopisarza. Finał Bogarta był nieco ugrzeczniony jak na kino, choć starzejący się rodzice przechodzą wstrząsające rodziną rozstanie. Program wyemitowano w ABC. Hume Cronyn zdobył nagrodę Emmy i był nominowany do Złotego Globu za kreację Bena. Program otrzymał łącznie pięć nominacji do Emmy, w tym dla Bogarta, Simona oraz kreacji Anne Bancroft i Jerry’ego Orbacha. Obsada obejmowała Jonathana Silvermana, Michele Lee, Pat Mc-Cormick, Jacka Cartera i Marilyn Cooper. Zdobywająca nagrodę Pulitzera sztuka Wendy Wasserstein The Heidi Chronicles śledzi podróż jednej kobiety przez ćwierć wieku feministycznych olśnień, od ukończenia szkoły średniej w latach sześćdziesiątych, przez epokę wojny w Wietnamie i zabójstwo Johna Lennona, po jej własne związki. Jamie Lee Curtis zagrała główną rolę, być może swoją najlepszą kreację, jako Heidi. Bogart, posługując się scenariuszem dramaturżki, poprowadził ten wieloepokowy film ze zręcznością. Był nominowany do czterech nagród Emmy i zdobył ją za drugoplanową kreację Toma Hulce’a jako Petera Patrone’a. Nominacje otrzymały także film za wybitny film oraz Bogart. Hulce zdobył także nagrodę CableACE i był nominowany do Złotego Globu, podobnie jak film i Curtis. The Heidi Chronicles było stosownym zwieńczeniem kariery jednego z najskuteczniejszych reżyserów adaptacji sztuk w drugiej połowie XX wieku. Przez cztery dekady troska i kunszt Bogarta, jego obsadowanie i szacunek dla słowa pisanego, sugestywna wizualność jego scenografii i płynność jego produkcji stawiają go wśród najznakomitszych reżyserów w historii tego medium.