Szwadron

Aleksander zostaje przyjęty do oddziału bolszewickiej piechoty jako krasnoarmiejec Czerkiesow, zbiegły z polskiej niewoli. Oddział Władka podczas przeprawy przez płytką rzekę znajduje nieprzytomną Zosię, a ułani zabierają dziewczynę ze sobą. Po traumatycznych przeżyciach Zosia miewa ataki histerii albo popada w odrętwienie, Władysław wie, że nie może jej pomóc, ale bardzo się o nią troszczy, a ona mówi, że jest jej bliski jak rodzina, lecz nigdy nie będą razem. Oddział piechoty z Aleksandrem atakuje kompanię karną, Polacy po krótkiej walce się poddają, a bolszewicy odnajdują oficerów. Aleksander rozpoznaje Bronka, wie, że to były oficer, ale sam się ukrywa, więc nie zdradza jego tożsamości. Bronek ma zostać rozstrzelany, ale za niego zgłasza się dowódca kompanii.