Michael Ritchie

Satyryk, którego najlepsze filmy wywracały amerykańskie instytucje na nice, szczególnie za sprawą tematów sportowych, Ritchie pozostaje jednym z najbardziej rozrywkowych, a zarazem najmniej docenianych reżyserów kina lat siedemdziesiątych. Jego filmy to Downhill Racer (1969), Prime Cut (1972), The Candidate (1972), Smile (1975), The Bad News Bears (1976), Semi-Tough (1977), Fletch (1985), Wildcats (1986) i The Scout (1994). Wczesna praca Ritchiego w telewizji obejmuje odcinki Omnibus, Dr. Kildaire, The Big Valley, Profiles in Courage, Felony Squad i Run for Your Life. Darren McGavin zaproponował jednego z lepszych prywatnych detektywów lat sześćdziesiątych jako The Outsider Ritchiego, byłego skazańca, który podejmuje pracę śledzenia sekretarki Edmonda O’Briena, która może defraudować fundusze. Gdy ta kończy martwa, postrzelona z broni detektywa, sprawa staje się ostrzejsza niż telewizyjna norma tamtej epoki. Odcinek pilotowy krótkotrwałego serialu McGavina o tym samym tytule, ten film był znacznie bardziej wciągający niż wiele ówczesnych filmów detektywistycznych. Shirley Knight zagrała obok Nancy Malone, Audrey Totter, Ann Sothern i Ossie’ego Davisa. Roy Huggins, który napisał The Outsider, wyprodukował także i napisał źródłową historię do The Sound of Anger, który stał się filmem pilotowym segmentu The Lawyers w The Bold Ones. Guy Stockwell i James Farentino zagrali braci w kancelarii prawnej broniącej młodego mężczyzny oskarżonego o morderstwo zamożnego ojca jego dziewczyny. Burl Ives wcielił się w mentora braci. Dorothy Provine zagrała także z Lyndą Day, Daną Elcar i Jayem C. Flippenem jako sędzia. Największym osiągnięciem kariery Ritchiego było The Positively True Adventures of the Alleged Texas Cheerleader Murdering Mom. Było to znakomite dopasowanie pod każdym względem do sardonicznej wrażliwości Ritchiego, gdy jego kamery objęły nowoczesną, wychowaną w Teksasie, klasy średniej rodzinę w środku mocno wypaczonego problemu. Był to ciąg rzeczywistych wydarzeń, odtworzonych w scenariuszu Jane Anderson, opartych na protokołach sądowych, które trudno byłoby przedstawić jako fikcję, gdyby nie były prawdziwe. Reżyser i montażysta Eric A. Sears nigdy nie pozwolili, by ostrze stępiło się, gdy to bezkompromisowe przedstawienie skupiało się na małostkowości, przekupności i społecznej rywalizacji o wyższość bohaterów. Ritchie zebrał naprawdę zaprawioną obsadę, która uchwyciła niesamowity charakter podstawowej fabuły, w której kobieta z okolic Houston i jej brat wynajmują płatnego zabójcę, by zabił matkę 13-letniej szkolnej rywalki jej córki w roli cheerleaderki. Wanda Holloway ostatecznie wyszła z więzienia w 1991 roku po odbyciu sześciu miesięcy z 10-letniego wyroku za nakłanianie do morderstwa. Holly Hunter wciela się w Wandę w jednym z wybitnych telewizyjnych ucieleśnień wypaczonego macierzyństwa, pełnej i uderzającej kreacji. Beau Bridges nigdy nie był lepszy niż jako brat, Terry Harper. Scena, w której to rodzeństwo knuje spisek morderstwa na przednim siedzeniu jego ciężarówki, to klasyka wszech czasów. Positively True Adventures of the Alleged Texas Cheerleader Murdering Mom przyniosło nagrody Emmy dla Hunter, Bridgesa i Anderson. Do Emmy nominowani byli także Ritchie i program. Program był jednym z niewielu przypadków, gdy dwie często skłócone gildie zgodziły się co do wzniosłości jednej produkcji: Ritchie zdobył nagrodę Directors Guild of America za produkcje długometrażowe, a Anderson zdobyła nagrodę Writers Guild of America. Bridges zdobył Złoty Glob, a Hunter była do niego nominowana. Hunter i program zdobyli nagrody CableACE, a Ritchie i Anderson również byli nominowani.