Gilbert Cates

Ye (1977), Country Gold (1982), Hobson's Choice (1983), Burning Rage (1984), Child's Cry (1986), Fatal Judgment (1988), My First Love (1988), Do You Know the Muffin Man? (1989), Call Me Anna (1990), Absolute Strangers (1991), Confessions: Two Faces of Evil (1994), Innocent Victims (1996), A Death in the Family (2002) Special: Collected Stories (2002) Osiągnięcia zawodowe Catesa dotyczyły pracy administratora. Był prezesem Directors Guild of America od 1983 do 1987 roku. W latach 2002–2005 był członkiem Board of Governors Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej i wyprodukował 12 transmisji ceremonii wręczenia Oscarów. Cates był dziekanem UCLA School of Theatre, Film and Television w latach 1990–1997. Brat Joe Catesa (poniżej), jest także wujem aktorki Phoebe Cates. Gil Cates zdobył nagrodę Emmy za produkcję The 63rd Annual Academy Awards (1991) i był nominowany do nagród Emmy łącznie 14 razy, głównie za transmisje oscarowe. Cates wyreżyserował nominowane do Oscara występy Melvyna Douglasa i Gene'a Hackmana w adaptacji I Never Sang for My Father (1970) Roberta Andersona oraz Joanne Woodward i Sylvii Sidney w scenariuszu Stewarta Sterna Summer Wishes, Winter Dreams (1971). To All My Friends on Shore zostało napisane przez Billa Cosby'ego i z nim w roli głównej jako robotniczy ojciec chłopca dotkniętego anemią sierpowatą. W The Affair Natalie Wood zagrała sparaliżowaną przez polio autorkę piosenek, do której zaleca się ówczesny rzeczywisty mąż aktorki, Robert Wagner. After the Fall był wyraźną zmianą tempa po tych próżnościowych pozycjach — prestiżowa, trzygodzinna inscenizacja sztuki Arthura Millera w NBC, z Faye Dunaway jako alkoholiczką, piosenkarką pop, ale w rzeczywistości będącą w mocno autobiograficznej sztuce Millera odpowiednikiem Marilyn Monroe. Christopher Plummer zagrał drugoplanowo ledwie zamaskowaną wersję samego Millera, zwracając się w dygresjach do kamery jak do przyjaciela i przedstawiając swoją interpretację wydarzeń, gdy Monroe/Dunaway wymyka się spod kontroli. Nancy Marchand, Jennifer Warren, Bibi Andersson, Mariclare Costello i Brooke Shields dopełnili znakomitej obsady Catesa. Paul Rudd zagrał Johna F. Kennedy'ego w jego młodych latach — syna potentata, który stał się politykiem — w Johnny, We Hardly Knew Ye, skupionym na roku 1946, gdy JFK po raz pierwszy ubiegał się o mandat kongresowy w Massachusetts. Country Gold zastosował motyw All About Eve w Nashville, gdzie Loni Anderson jest królową muzyki country, a Linda Hamilton gra fankę, która staje się zdrajczynią, a której karierę rozpoczyna hojna starsza gwiazda. Scenarzysta Burt Prelutsky odświeżył dla Catesa starego konia z Hobson's Choice, w którym zagrali Richard Thomas, Jack Warden, Sharon Gless i Lillian Gish. Burning Rage wykorzystał piosenkarkę country Barbarę Mandrell jako geolożkę walczącą z korupcją w spółce węglowej w górach Appalachach w Tennessee. Consenting Adult wyróżnia się jako wczesna telewizyjna propozycja o tematyce gejowskiej, z Barrym Tubbem w roli studenta, który ujawnia się ze swoją orientacją i w końcu mówi o tym rodzicom (Martin Sheen, Marlo Thomas). Cates otrzymał nominację do Emmy za sposób, w jaki podszedł do tego ówcześnie drażliwego tematu, a Thomas dostała nominację do Złotego Globu za swoją rolę. Cates wyreżyserował dwa filmy o wykorzystywaniu seksualnym dzieci, Child's Cry i Do You Know the Muffin Man?, w których Pam Dawber zagrała matkę, która wypytuje swoje dziecko o możliwe wykorzystanie, aż chłopiec zaczyna wierzyć, że mówi jej to, co chce usłyszeć. Cates otrzymał nominację do Emmy za najlepszą reżyserię. W innych filmach telewizyjnych wyreżyserował Karen Allen jako femme fatale, Patty Duke jako pielęgniarkę, która staje się ofiarą szpitalnych rozgrywek, oraz Bea Arthur w My First Love, romansie osób po pięćdziesiątce z Richardem Kileyem, odnowionym dzięki zjazdowi absolwentów szkoły średniej. Cates wyreżyserował Duke ponownie w ostatnim półgodzinnym segmencie Call Me Anna, adaptacji jej autobiografii (napisanej z Kennethem Turanem). Jenny Robertson portretuje Duke w środkowym okresie jej kariery, który obejmuje traumę z powodu wcześniejszego wykorzystania i sesje z jej psychiatrą (Karl Malden), ukazując jej maniakalno-depresyjne nastroje. Cates otrzymał za tę pracę nominację do Directors Guild of America. Absolute Strangers był oryginalnym, opartym na faktach dramatem telewizyjnym Roberta Andersona o mężu podpisującym zgodę na aborcję dla swojej ciężarnej, znajdującej się w śpiączce żony. Duke i Henry Winkler zagrali w starannej prezentacji przez Andersona i Catesa faktów oraz kwestii prawnych związanych z tą sprawą. Cates otrzymał kolejną nominację do Emmy za reżyserię. Confessions: Two Faces of Evil i Innocent Victims skupiły się na nietypowych podejrzanych w niezwykłych sprawach — na przykład na dwóch przekonujących osobach przyznających się do tego samego morderstwa w tym pierwszym. A Death in the Family była kolejną adaptacją autobiograficznej, nagrodzonej Pulitzerem powieści Jamesa Agee'a (po All the Way Home Alexa Segala, 1963), osadzoną w Knoxville w Tennessee w 1915 roku, z Annabeth Gish jako pogrążoną w żałobie matką, która próbuje utrzymać własną wiarę po tym, jak jej mąż ginie w wypadku samochodowym, i znaleźć odwagę, by powiedzieć synowi o tragedii. Collected Stories była adaptacją sztuki Davida Marguliesa o macierzyńskiej nauczycielce, która opowiada historię uczniowi, i jest wstrząśnięta, gdy ten wykorzystuje ją jako temat swojej bestsellerowej powieści. Cates, który wyreżyserował Lindę Lavin i Samanthę Mathis w tej sztuce w Geffen Playhouse w Los Angeles, zrobił to ponownie na potrzeby tej prezentacji PBS.