Robert Allan Ackerman

Kariera Ackermana od samego jego pierwszego pełnometrażowego serialu, Mrs. Cage, sygnalizowała wysoką jakość. Wystąpili w nim Anne Bancroft jako pozornie dobrze przystosowana kobieta oskarżona o zamordowanie innego klienta sklepu oraz Hector Elizondo jako detektyw policji próbujący zrozumieć, co ją do tego skłoniło. Oboje aktorzy otrzymali nominacje do nagród Emmy za jedno z najlepszych przedstawień American Playhouse. Dzieło Bancroft należy do jej najlepszych, choć rzadko wspomina się je w takich kategoriach. David's Mother na nowo naświetlił problemy nieodłącznie związane z umieszczaniem w instytucjach dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. Kirstie Alley gra matkę, która wymyka się systemowi, który chciałby zatrzymać i utrzymywać jej autystycznego chłopca. Sposób, w jaki Ackerman poradził sobie z trudnymi pytaniami i odpowiedziami, utorował drogę nagrodom Emmy dla Alley w jej najlepszych godzinach, Michaela A. Goorjiana jako Davida oraz scenarzysty Boba Randalla. Sam Waterston zapewnił znakomite wsparcie jako nowy chłopak, który staje się katalizatorem zmiany. Stockard Channing zagrała obok Phylicii Rashad i Chrisa Sarandona. Ackerman i Alley ponownie współpracowali przy Radiant City, utworze kostiumowym z lat pięćdziesiątych osadzonym w czynszowych kamienicach. Reżyser zajął się miniserialem z Valerie Bertinelli, Night Sins, przeforsowując pomysł na nią jako agentkę FBI badającą serię zaginięć ludzi w małym miasteczku. W Outrage wystąpił Rob Lowe jako świadek zgłaszający przestępstwa, który z kolei jest terroryzowany przez bandytów, których wskazał. Double Platinum był serialową operą mydlaną ze świata show-biznesu, w której Diana Ross i Brandy (Norwood) zagrały skłócone matkę i córkę, śpiewaczki. Ackerman odzyskał formę dzięki Forget Me Never, gdzie Mia Farrow zagrała prawniczkę, która zaczyna rozumieć, że jej zapominalstwo to postęp choroby Alzheimera. Baby było zupełnie nietypowym ujęciem tematu porzuconych dzieci, przedstawiającym rodzinę leczącą swoje rany wokół podrzutka, gdy Ackerman odkrył nowatorskie sposoby wykorzystania Farrah Fawcett i Jean Stapleton. Film o Judy Garland miał wszystko na miejscu, by na nowo przeanalizować gruntownie już zbadaną karierę hollywoodzką. Jednak znakomitym posunięciem Ackermana przy tym utworze było obsadzenie Judy Davis w roli tytułowej. Te dwie Judy były dla siebie stworzone, a australijska aktorka daje jeden ze swych najgłębiej odczutych występów, podkreślając wielkie szczyty i bolesne doły tragicznego życia, celna w wokalu i manierach, i wzniosła w annałach odtwórstwa ze świata show-biznesu. Robert L. Freedman zaadaptował wspomnienia córki Garland, Lorny Luft, a Ackerman zmobilizował siły do pięciu nagród Emmy, w tym dla Freedmana, Davis i Tammy Blanchard jako dziecięcej Judy, spośród lawiny trzynastu nominacji. Jedna z tych nominacji przypadła Ackermanowi, który otrzymał także swoją pierwszą nominację do nagrody DGA. Ackerman podjął się The Roman Spring of Mrs. Stone, który w adaptacji filmowej z 1961 roku cieszył się reputacją osobliwej niedocenionej pracy tak wielu dawnych i przyszłych legendarnych talentów: Tennessee Williamsa, Vivien Leigh, Warrena Beatty'ego, Jose Quintero, Gavina Lamberta i Lotte Lenya. Dzięki adaptacji noweli Williamsa pióra Martina Shermana Ackerman znacząco poprawił jedyny film Quintero. Helen Mirren zagrała starzejącą się gwiazdę z wielkim wyczuciem i szczerością oraz z czułą mieszanką emocji, która przewyższa interpretację Leigh. Nastąpiło pięć nominacji do Emmy, w tym dla Ackermana, Mirren i Anne Bancroft jako Contessy. The Reagans, ukazujący byłą Pierwszą Rodzinę z jej skazami na pierwszym planie, wywołał polityczną wojnę jeszcze przed emisją, tak że CBS ustąpił pod republikańskimi salwami i pozwolił, by miniserial nadał Showtime. Nastąpiło siedem nominacji do Emmy, w tym nominacje dla Jamesa Brolina jako Ronalda i Judy Davis jako Nancy. Film, który przedstawia Ronalda i Nancy zmagających się z osobliwą dwoistością życia publicznego i prywatnego, podkreśla zaniedbanie przez administrację Reagana kwestii AIDS. Choć utwór odebrano jako antyreaganowski, jest właściwie dość wyważony. Filthy Gorgeous było spojrzeniem na elitarną prostytucję w Nowym Jorku, ze scenariuszem Rona Nyswanera i obsadą na czele z Isabellą Rossellini.