James Cellan Jones

Unity (1981), The Kingfisher (1983), Mrs. Silly (1983), Oxbridge Blues (1984, mini, współreżyseria z Fredericem Raphaelem i Richardem Stroudem), Fortunes of War (1987, mini), A Little Piece of Sunshine (1990), A Perfect Hero (1991, mini), The Gravy Train Goes East (1991, mini), Harnessing Peacocks (1992), The Vascillations of Poppy Carew (1995), McLibel! (1997) — Cellan Jones zdobył wysoką pozycję wśród brytyjskich reżyserów telewizyjnych, których prace emitowano w Stanach Zjednoczonych w latach siedemdziesiątych, i był znaczącą postacią w procesie, który doprowadził do popularności formy miniserialu w amerykańskich sieciach. Przez całą swoją karierę Cellan Jones był znakomitym prezentorem adaptacji literackich, w tym dzieł Szekspira, a zwłaszcza Henry'ego Jamesa. Cellan Jones był nominowany do pięciu nagród BAFTA, a jego trzy nagrody Emmy zdobył za reżyserię Jennie: Lady Randolph Churchill oraz za reżyserię i produkcję ambitnego The Adams Chronicles. Za Jennie Cellan Jones otrzymał nagrodę Directors Guild of America. Kiedy w 1970 roku The Forsyte Saga wyemitowano w Ameryce w telewizji publicznej, a Susan Hampshire zdobyła nagrodę Emmy za swoją rolę, NET, poprzednik PBS, również zyskał ogólnokrajowe uznanie. Prezentacja przez Cellan Jonesa powieści Johna Galsworthy'ego opisujących skandale zamożnej brytyjskiej rodziny, zaadaptowanych przez Lennoxa Phillipsa i Donalda Wilsona, odniosła drugorzędny sukces w syndykacji. W tym 26-odcinkowym klasyku zagrali także Eric Porter, Kenneth More, Fay Compton, Nyree Dawn Porter, Michael York, Lana Morris, Peter Copley i Robin Phillips. Sukces Cellan Jonesa z miniserialową wersją The Ambassadors Henry'ego Jamesa z Bethel Leslie i Lois Maxwell doprowadził do powstania The Portrait of a Lady, w którym zagrali Suzanne Neve, Richard Chamberlain i Edward Fox. The Golden Bowl Jamesa stało się w Ameryce prezentacją Masterpiece Theatre z obsadą, w której znaleźli się Gayle Hunnicutt, Daniel Massey, Barry Morse i Cyril Cusack. Ponowne wystawienie przez reżysera Ambassadors zrealizowano w ramach The Play of the Month z udziałem Lee Remick, Paula Scofielda i Hunnicutt. Cellan Jones znajdował się w czołówce brytyjskiego upodobania do adaptacji literackich w telewizji i wyreżyserował Aleca Guinnessa w E.E. Cummings (1970). Do jego miniseriali należała Eyeless in Gaza Aldousa Huxleya, zaadaptowana przez Robina Chapmana dla obsady prowadzonej przez Adrienne Corri i Iana Richardsona. Jego pierwszym przedsięwzięciem w The Play of the Month była dobrze przyjęta wersja A Midsummer Night's Dream z Michaelem Gambonem, Robertem Stephensem, Lynn Redgrave, Edwardem Foxem, Eleanor Bron i Ronniem Barkerem w roli Spodka. Jennie i The Adams Chronicles miały ogromny wpływ na reputację Cellan Jonesa w Ameryce. Lee Remick dała jedną ze swoich najlepszych kreacji w siedmioczęściowym Jennie, wcielając się w matkę Winstona Churchilla, dawną Jennie Jerome, poprzez jej zalotne starania o Lorda Randolpha Churchilla (Ronald Pickup) po spotkaniu go na przyjęciu w 1873 roku. Miniserial prowadzi Jennie przez kampanie polityczne jej męża, narodziny Winstona i jej redagowanie czasopisma literackiego. Jennie była nominowana do sześciu nagród Emmy, w tym za miniserial, reżyserię, rolę Remick i scenariusz (Julian Mitchell). Cellan Jones wyreżyserował odcinki 3, 4 i 11 The Adams Chronicles (tylko Fred Coe wyreżyserował więcej, cztery z 13 części). Serial był nominowany do 20 nagród Emmy i zdobył cztery, w tym za rolę Kathryn Walker jako Abigail Smith Adams oraz za scenariusz (Sherman Yellen). George Grizzard zagrał Johna Adamsa, a David Birney i William Prince podzielili się rolą Johna Quincy'ego Adamsa. Produkcja, której producentem wykonawczym był Jac Venza, wykorzystała miniserialowe instynkty Cellan Jonesa wraz z eklektycznym zespołem utalentowanych reżyserów, by podkreślić to, co najlepsze w wczesnej tradycji PBS oświecania amerykańskiej historii. W dziedzinie kontrowersyjnych filmów o Męce Pańskiej, od czasów poprzedzających nieme obrazy DeMille'a po dzieła Martina Scorsesego i Mela Gibsona, Cellan Jones wyreżyserował Chrisa Sarandona jako Jezusa w The Day Christ Died, napisanym na podstawie faktów historycznych i informacji politycznych z domieszką fikcji, a nie w oparciu o Pismo Święte. Edward Anhalt i James Lee Barrett współpracowali przy scenariuszu, a międzynarodowa obsada obejmowała Keitha Michella jako Poncjusza Piłata, Hope Lange jako jego żonę i Jonathana Pryce'a jako Heroda. Unity opowiadało historię Unity Mitford (Lesley-Anne Down), pięknej młodej kobiety, która w latach trzydziestych przeniosła się z rodzinnej Anglii do Niemiec i zaliczała Adolfa Hitlera do grona swoich przyjaciół. Cellan Jones przeplatał wielkie osobowości historyczne i literackie oraz wielkie gwiazdy — Rex Harrison i Wendy Hiller zagrali w Kingfisher, Charlton Heston i znakomita Genevieve Bujold wcielili się w Cezara i Kleopatrę, a Maggie Smith była w jednym ze swoich wielu żywiołów jako Mrs. Silly. Przy swoim udziale w projekcie szekspirowskim BBC Cellan Jones powrócił z lekkim dotknięciem do The Comedy of Errors Barda z Rogerem Daltrym i Cyrilem Cusackiem. Oxbridge Blues składało się z siedmiu sztuk Fredericka Raphaela o życiu i miłościach mężczyzn i kobiet uczęszczających do Oxfordu i Cambridge. Susan Sarandon zdobyła nagrodę CableACE, a Ben Kingsley był nominowany, gdy serial zadebiutował w Ameryce w 1987 roku. W skład obsady wchodzili Ian Charleson, Joanna Lumley, Amanda Redman i Diane Keen. A Perfect Hero było fabularyzacją autentycznej sprawy Richarda Hillary'ego, brytyjskiego pilota zestrzelonego podczas bitwy o Anglię — Nigela Haversa obsadzono w roli lotnika. A Little Piece of Sunshine opierało się na opowiadaniu Fredericka Forsytha o tropikalnej brytyjskiej kolonii wyspiarskiej uzyskującej niepodległość i o warstwach szpiegowskich, które musi odsłonić międzynarodowe gremium prowadzone przez Lauren Bacall, Chrisa Coopera, Larry'ego Lamba i Philipa Michaela Thomasa. The Fortunes of War dało Kennethowi Branaghowi i Emmie Thompson jedno z ich wcześniejszych wszechstronnych połączeń jako małżeństwo Pringle'ów, Brytyjczyków mieszkających w Bukareszcie na Węgrzech u wybuchu II wojny światowej, i ich ucieczkę przed nacierającymi nazistami do Aten, a następnie do Kairu.