Michael Schultz

(1994), Shock Treatment (1995), Young Indiana Jones: Travels with Father (1996), Killers in the House (1998), My Last Love (1999), L.A. Law: The Movie (2002) Schultz zwrócił na siebie uwagę dzięki To Be Young, Gifted, and Black, hołdowi dla wpływu dramaturżki Lorraine Hansberry, granej przez Ruby Dee, z występami Claudii McNeil, Blythe Danner i innych. Ten program był emitowany w kilku późniejszych blokach programowych PBS, takich jak Theatre in America. Schultz zbudował karierę w filmach fabularnych, serialach telewizyjnych oraz filmach i widowiskach telewizyjnych, które obejmowały doświadczenie czarnych, a także wychylały się szeroko, by objąć jawną komedię, musicale rockowe i filmy koncertowe. Jego praca w serialach obejmuje odcinki Picket Fences, L.A. Law, The Rockford Files, Chicago Hope, City of Angels, Boston Public, Wasteland, Felicity, That's Life, Cold Case, The Practice, Charmed, Philly, Ally McBeal, JAG, Everwood, Pepper Dennis, Gilmore Girls, The OC, October Road i innych. Filmy fabularne Schultza obejmują Together for Days (1972), Honeybaby, Honeybaby (1973), Cooley High (1975), Car Wash (1976), Greased Lightning (1977), Which Way Is Up? (1977), Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1978), Bustin' Loose (1981, przypisany wyłącznie Ozowi Scottowi), Carbon Copy (1981), The Last Dragon (1985), Krush Groove (1985), Disorderlies (1987), Livin' Large (1991) i Woman Thou Art Loosed (2004). Schultz wyreżyserował także godzinny pilotażowy odcinek serialu parodiującego „blaxploitation”, który się nie przyjął, zatytułowanego Hammer, Slammer & Slade (1990), napisanego przez Keenana Ivory'ego Wayansa, z Isaacem Hayesem, Jimem Brownem, Berniem Caseyem, Ronem O'Nealem i Martinem Lawrence'em w rolach głównych. Ceremonies in Dark Old Men, adaptacja własnej sztuki Lonniego Eldera III, napisanej w latach sześćdziesiątych pod auspicjami Negro Ensemble Company, wyemitowano w ABC, gdy ta sieć jeszcze interesowała się dramatem o świadomości społecznej. Douglas Turner Ward dał znakomity występ jako starzejący się fryzjer, który nigdy nie męczy się opowiadaniem rodzinie historii ze swoich wczesnych dni jako tancerz stepujący. Glynn Turman, Robert Hooks, Rosalind Cash i Godfrey Cambridge zagrali razem z nim. Dokonania Medgara Eversa jako głośnego przywódcy ruchu na rzecz praw obywatelskich, a ostatecznie pierwszego sekretarza terenowego National Association for the Advancement of Colored People w Missisipi, zakończyły się w 1963 roku, gdy Ku Klux Klan zamordował go przed jego domem w Jackson. Film Schultza oddaje istotę tego zdeterminowanego męczennika poprzez znakomitą adaptację Douglasa Davisa i Kena Rotkopa książki For Us the Living autorstwa Myrlie Evers, żony Eversa (napisanej z Williamem Petersem), oraz kreację Howarda E. Rollinsa Jr. w roli tytułowej. Davis i Rotkop zdobyli nagrodę Writers Guild of America za scenariusz telewizyjny. Obsada Schultza obejmowała Irene Carę jako Myrlie, Roscoe Lee Browne'a, Margaret Avery, Laurence'a Fishburne'a, Paula Winfielda, Dicka Anthony'ego Williamsa, Janet MacLachlan i Thalmusa Rasulalę. Na marginesie, zabójca Eversa wciąż pozostawał na wolności, gdy powstawał film Schultza, 20 lat po morderstwie, a minęła jeszcze dekada, zanim klanowiec Byron de la Beckwith został skazany za tę zbrodnię, wydarzenia ukazane w filmie fabularnym Roba Reinera, Ghosts of Mississippi (1994). The Jerk, Too był sequelem The Jerk (1979) Carla Reinera. Mark Blankfield zastąpił Steve'a Martina, a obsada obejmowała Raya Walstona jako Diesela i Williama Smitha jako Mr. Suicide. Timestalkers miał w roli głównej Williama Devane'a jako profesora historii, którego fascynacja starą fotografią wikła go w sprawę pary podróżników z przyszłości, z których jeden pragnie powstrzymać drugiego przed zmianą historii. Przy takiej wbudowanej swobodzie opowiadania nie dziwi, że to film, w którym można znaleźć zarówno Klausa Kinskiego, jak i Forresta Tuckera. W The Spirit, adaptacji komiksu autorstwa Stevena E. de Souzy, policjant (Sam J. Jones) uznany za prawnie zmarłego postanawia zostać zamaskowanym superbohaterem. W Rock 'n' Roll Mom Dyan Cannon prezentuje swoje umiejętności. Tarzan in Manhattan małpuje Tarzan's New York Adventure (1942) Richarda Thorpe'a, z Joe Larą zastępującym Johnny'ego Weismullera, i występami Tony'ego Curtisa i Jana-Michaela Vincenta. Jury Duty: The Comedy prezentuje Bronsona Pinchota w czterech rolach oraz Heather Locklear i Tracy Scoggins jako jawnie seksualne postacie, i pozornie ma fabułę o procesie o sprzeniewierzenie, w którym występują także Lynn Redgrave, Madchen Amick, Stephen Baldwin, Alan Thicke i Barbara Bosson. Day-O ma Elijah Wooda jako postać anioła stróża czuwającego nad Deltą Burke. Para (Holly R. Pete, Mario van Peebles) zostaje uwięziona w dużym wiktoriańskim domu przez bankowych rabusiów w ćwiczeniu z suspensu, Killers in the House. W My Last Love Nancy Travis gra chorą na raka pacjentkę i matkę, której postrzegany ostatni wybryk powoduje problemy rodzinne. Young Indiana Jones and the Hollywood Follies był pierwszym (ale, chronologicznie, ostatnim) z czterech filmów o Indy Jonesie debiutujących w Family Channel. Sean Patrick Flanery zagrał nieustraszonego bohatera w jego młodych latach w Tinseltown. Czas akcji to lata dwudzieste, a wśród spotkań są te z Irvingiem Thalbergiem (Bill Cusack), George'em Gershwinem (Tom Beckett), Carlem Laemmle'em (David Margulies), Wyattem Earpem (Leo Gordon) i Erichem von Stroheimem (Dana Gladstone). Poruszające partytury Laurence'a Rosenthala zarówno do tego odcinka, jak i do Young Indiana Jones: Travels with Father Schultza, obie zdobyły nagrody Emmy.