Alan Bridges

Theatre 625: Miss Julie (1965) Edgar Wallace Mystery Theatre: Act of Murder (1965) Play of the Month: Days to Come (1966), The Male Animal (1968), Julius Caesar (1969), The Wild Duck (1971), King Oedipus (1972) Wednesday Play: Let's Murder Vivaldi (1968), On the Eve of Publication (1968), A Child and a Half (1969), Blood of the Lamb (1969), The Cellar and the Almond Tree (1970), Emma's Time (1970) Play for Today: The Lie (1970, aka The Largest Theatre in the World: The Lie), The Traitor (1971), Joe's Ark (1974), Dear Brutus (1981) The Sextet: Follow the Yellow Brick Road (1972) Hallmark Hall of Fame: Crown Matrimonial (1974), Brief Encounter (1974) American Playhouse: Pudd'nhead Wilson (1984), Filmy/miniseriale: The Brothers Karamozov (1964), The Idiot (1966, mini), Great Expectations (1967, mini), Les Miserables (1967, mini), Shelley (1972), Saturday, Sunday, Monday (1978, aka Laurence Olivier Presents: Saturday, Sunday, Monday), Rain on the Roof (1980), Very Like a Whale (1981, aka Executive Syndrome) Filmy fabularne Bridgesa to Invasion (1965), The Hireling (1973), Out of Season (1975), Summer Rain (1976), Age of Innocence (1977, aka Ragtime Summer), Little Girl in Blue Velvet (1978), The Return of the Soldier (1982), The Shooting Party (1985) i Fire Princess (1990). Bridges zdobył nagrodę British Academy of Film and TV Arts dla najlepszej produkcji dramatycznej za The Lie. Był nominowany do nagrody BAFTA dla najlepszego programu dla dzieci za The Tale of Little Pig Robinson (1990), godzinny program z Timothym Spallem i Edwardem Foxem. Wśród innych godzinnych produkcji Bridgesa znalazła się adaptacja opowiadania Kurta Vonneguta Jr. autorstwa Freda Barrona, The Displaced Person (1985) w American Playhouse, która zdobyła nagrodę Emmy dla najlepszego programu dla dzieci. W roli głównej wystąpił Stan Shaw. Bridges zdobył Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes za The Hireling, a był nominowany za The Return of the Soldier. Bridges zagłębił się w biznes adaptacji literackich chyba bardziej niż większość jego rówieśników, choć długometrażowi brytyjscy reżyserzy telewizyjni jego czasów wszyscy zdawali się eksploatować klasykę. Ale Bridges przeniósł na ekran telewizyjny wersje opowieści Fiodora Dostojewskiego, H. G. Wellsa, Victora Hugo, Augusta Strindberga, Williama Szekspira, Sofoklesa, Marka Twaina, Charlesa Dickensa, Henrika Ibsena, Noela Cowarda, J. M. Barriego, Jamesa Thurbera, Johna Osborne'a i Vonneguta. Z drugiej strony Bridges odnosił też sukcesy z licznymi nowymi scenariuszami Davida Mercera i Dennisa Pottera. Opiekun literatury, był także wszechstronnym wirtuozem zręczności. W Play of the Month jego wersja Days to Come Wellsa zgromadziła Judi Dench, Dinsdale'a Landona i Michaela Gougha, sprowadził Anthony'ego Perkinsa do The Male Animal Thurbera, obsadził Roberta Stephensa jako Marka Antoniusza z Mauricem Denhamem jako Juliuszem Cezarem, wspieranych przez Franka Finlaya i Edwarda Woodwarda, obsadził Denholma Elliotta i Jenny Agutter w The Wild Duck Ibsena oraz czuwał nad Ianem Holmem jako Królem Edypem, wspieranym przez Alana Webba i Anthony'ego Bate'a. W Wednesday Play Bridges przede wszystkim reżyserował oryginalne dramaty Mercera, w tym Let's Murder Vivaldi z Glendą Jackson i Denholmem Ellioittem, On the Eve of Publication z Leo McKernem, Michele Dotrice i Thorleyem Waltersem, The Cellar and the Almond Tree z Celią Johnson i Peterem Vaughanem oraz Emma's Time z Dotrice, Ianem Holmem i Vaughanem. Bridges wyreżyserował dramat Ingmara Bergmana o małżeństwie rozmawiającym o przyznaniu się do pozamałżeńskich romansów, The Lie, dla brytyjskiej telewizji trzy lata przed tym, jak tę samą sztukę wyreżyserował w telewizji amerykańskiej Alex Segal. Wersja amerykańska spotkała się z zainteresowaniem Emmy, ale i krytycznymi gromami. Wersja Bridgesa miała w rolach głównych Franka Finlaya i Gemmę Jones jako małżeństwo jednocześnie przyznające się do winy. Ta wersja nie tylko przyniosła Bridgesowi nagrodę BAFTA dla najlepszej produkcji dramatycznej, ale też otrzymała nominację za występ Jones. Paul Britten Austin przetłumaczył sztukę ze szwedzkiego, a w obsadzie znaleźli się Joss Ackland i Annette Crosbie. Także w Play for Today Bridges wyreżyserował dwa oryginalne utwory Dennisa Pottera, The Traitor i Joe's Ark. Ten pierwszy dotyczy pijackiego brytyjskiego arystokraty (John LeMesurier), który został szpiegiem Sowietów, zabawiając amerykańskich dziennikarzy opowieściami o tym, dlaczego przeszedł na drugą stronę. Ten drugi opowiadał o właścicielu sklepu zoologicznego (Freddie Jones), który nie potrafi zrozumieć śmiertelnej choroby swojej małej córki. Follow the Yellow Brick Road Pottera to historia aktora reklamowego, który ucieka od rzeczywistości za pomocą narkotyków, a w końcu psychoterapii. Denholm Elliott zagrał w roli głównej Jacka Blacka, z Billie Whitelaw jako jego żoną i Michele Dotrice jako żoną jego agenta. Rain of the Roof Pottera był jednym z "dramatów nawiedzenia" tego pisarza, z trójkątem napięć w składzie Cheryl Campbell, Ewan Stewart i Malcolm Stoddard. Dear Brutus to sztuka Barriego z Frankiem Finlayem i Sarah Badel. Fascynacja Bridgesa postaciami literackimi znalazła wyraz w Shelley, napisanym przez Johna Elliota, z Jenny Agutter jako Mary Wollstonecraft Shelley, Robertem Powellem jako Percy Bysshe Shelley, Peterem Bowlesem jako Byronem i Nicholasem Chagrinem jako Polidorim. Very Like a Whale, którego tytuł zaczerpnięto od Szekspira, to sztuka Osborne'a z Alanem Batesem, Gemmą Jones i Radamesem Perą. Bridges został zaangażowany przez Hallmark do wyreżyserowania dwóch produkcji brytyjskich opowieści z gwiazdorską obsadą. Greer Garson zagrała królową Marię w Crown Matrimonial, o decyzji Edwarda VIII, by w 1936 roku zrzec się tronu raczej niż kobiety, którą kochał. Edwarda zagrał Peter Barkworth, wspierany przez Annę Cropper i Maxine Audley w produkcji Davida Susskinda. Bridges wyreżyserował Richarda Burtona i Sophię Loren w wersji Brief Encounter Cowarda. Mąż pani Loren, Carlo Ponti, wyprodukował ten fundamentalny wzorzec pozamałżeńskich romansów, rozgrywający się periodycznie na brytyjskiej stacji kolejowej. Sztuka została znakomicie przeniesiona na ekran w 1945 roku przez Davida Leana z Celią Johnson i Trevorem Howardem. Poza mocą gwiazd i widokami brytyjskiej wsi wersja Bridgesa nie dorównuje sile oryginału. Saturday, Sunday, Monday była dla Bridgesa okazją do wyreżyserowania Laurence'a Oliviera w domowej komedii/dramacie o dwóch pokoleniach włoskiej rodziny kłócących się ogólnie o zaginiony kapelusz, z podtekstem o podejrzewanej zdradzie. Olivier zagrał patriarchę, emerytowanego krawca-galanterię, a w obsadzie znaleźli się Caroline Blackiston, Frank Finlay, Edward Woodward i Clive Francis. Ta produkcja zachowała sceniczną kreację Oliviera w sztuce Eduardo De Filippo. Pudd'nhead Wilson wykorzystał adaptację Philipa H. Reismana Jr. powieści Marka Twaina o przedwojennym Południu, o jasnoskórym czarnym dziecku zamienionym przy urodzeniu z niemowlęciem właściciela plantacji i wychowanym jako biały chłopiec. Ken Howard zagrał dorosłą wersję Pudd'nheada, z Lise Hilboldt, Tomem Aldredge'em i Stevenem Weberem. Walter Lassally był operatorem zdjęć tej prezentacji American Playhouse, którą nakręcono w okolicach Harpers Ferry w Wirginii.