Buzz Kulik

Playhouse 90: Verdict of Three (1958), A Trip to Paradise (1959), The Killers of Mussolini (1959), The Sounds of Eden (1959), To the Sound of Trumpets (1960) Kraft Suspense Theatre: The Case Against Paul Ryker (1963, dwie części) Hallmark Hall of Fame: A Storm in Summer (1970, znany także jako The Merchant of Scarsdale), The Man Who Came to Dinner (1972) Filmy: Vanished (1971), Owen Marshall, Counselor at Law (1971, znany także jako A Pattern of Morality), Brian's Song (1971), Crawlspace (1972, przypisywany wyłącznie Johnowi Newlandowi), Incident on a Dark Street (1973), Pioneer Woman (1973), Bad Ronald (1974), Remember When (1974), Cage Without a Key (1975), Matt Helm (1975), Babe (1975), The Lindbergh Kidnapping Case (1976), Corey: For the People (1977), Never Con a Killer (1977, znany także jako The Feather & Father Gang), Kill Me if You Can (1977, znany także jako The Caryl Chessman Story), Ziegfeld: The Man and His Women (1978), From Here to Eternity (1979, miniserial), Rage of Angels (1983, znany także jako Sidney Sheldon's Rage of Angels), George Washington (1984, miniserial), Kane & Abel (1985, miniserial), Women of Valor (1986), Her Secret Life (1987, znany także jako One for the Dancer, znany także jako Code Name: Dancer), Too Young the Hero (1988), Around the World in 80 Days (1989, miniserial), Lucky/Chances (1990, miniserial, znany także jako Jackie Collins' Lucky/Chances), Miles From Nowhere (1992, znany także jako The Long Walk Home) Po służbie wojskowej w czasie II wojny światowej Kulik produkował i reżyserował reklamy oraz dziesiątki spektakli telewizyjnych na żywo dla CBS-TV w latach pięćdziesiątych, w tym 45 odcinków Lux Video Theatre oraz liczne odcinki Climax!, Gunsmoke, Have Gun—Will Travel, The Twilight Zone (w tym słynny odcinek A Hundred Yards over the Rim) i The Defenders (w tym debiut serialu, The Quality of Mercy, z młodym Gene'em Hackmanem). Kulik, który produkował wiele swoich programów, otrzymał nominacje do nagrody Emmy za reżyserię Doctor Kildaire w 1962 roku, A Storm in Summer, Brian's Song i Babe, a także za produkcję nominowanych w kategorii najlepszego programu długometrażowego The Lindbergh Kidnapping Case i George Washington. Kulik otrzymał nagrodę DGA za najlepszą reżyserię filmu telewizyjnego za Brian's Song, a do nagrody był nominowany za A Storm in Summer i Babe. W swojej najbardziej znaczącej roli poza rozrywką Kulik pełnił funkcję doradcy telewizyjnego demokratycznego senatora Edmunda Muskiego z Maine podczas kampanii prezydenckiej w latach 1971–1972. Do jego bardziej znaczących godzinnych programów telewizyjnych należał Portrait of a Man Whose Name Was John (1973) z Raymondem Burrem w roli papieża Jana XXIII. Kulik wyreżyserował 10 filmów fabularnych, w tym Villa Rides! (1968), Riot! (1969), To Find a Man (1972, nominowany do Złotej Palmy na festiwalu w Cannes), Shamus (1973) i The Hunter (1980). Kulik stał się jednym z rotacyjnych reżyserów obsadzających Playhouse 90 w trzecim sezonie (1958-59) jego słynnego czteroletniego cyklu, dołączając do George'a Roya Hilla, Johna Frankenheimera, Franklina J. Schaffnera i innych. Do jego programów w ramach tego cyklu należały The Killers of Mussolini, opowiadający o ostatnich trzech dniach życia włoskiego dyktatora, z Nehemiahem Persoffem w roli tytułowej, oraz To the Sound of Trumpets z Danem O'Herlihy, Judith Anderson, Borisem Karloffem, Stephenem Boydem, Prestonem Fosterem i Samem Jaffe. The Case Against Paul Ryker, dwuczęściowy debiut Kulika w Kraft Suspense Theater z 1963 roku, stał się podstawą serialu Court-Martial z Bradforcem Dillmanem z 1966 roku. Opowiadający o sierżancie podejrzanym o zdradę podczas wojny koreańskiej, dwuczęściowy film Kulika trafił do kin jako Sergeant Ryker (1968), gdy Lee Marvin, który zagrał postać tytułową, przeżywał okres kariery gwiazdy dużego box office'u. Kulik osiągnął niezwykłe tempo począwszy od 1970 roku wraz z uznaną prezentacją A Storm in Summer w cyklu Hallmark Hall of Fame, opowiadającą o różnicy kulturowej i uniwersalnych prawdach ludzkich w niepewnej relacji między starszym Żydem a czarnoskórym chłopcem w Nowym Jorku. Ten napisany przez Roda Serlinga program zdobył nagrody Emmy za najlepszy dramat oraz za natchnioną kreację Petera Ustinova jako starca. Kulik zdobył nominację za wrażliwe poprowadzenie tej zrazu nieśmiałej, a potem fascynującej relacji, która zawiązuje się, gdy chłopiec czeka w sklepie starca podczas burzy. N'Gai Dixon zagrał u jego boku chłopca, Hermana Washingtona, a Peter Bonerz i Marilyn Mason wcielili się w dwoje postaci drugoplanowych. A Storm in Summer zostało przerobione z Peterem Falkiem w 2000 roku jako ostatni projekt Roberta Wise'a, gdy jego aktualność nie była już może tak przenikliwa, ale jego bohaterowie równie głęboko odczuwani. Następnie Kulik wyreżyserował pierwszy w historii film telewizyjny o wydłużonej formie, Vanished (1971), z Richardem Widmarkiem na czele gwiazdorskiej obsady w jego debiucie na małym ekranie jako prezydent USA, którego starszy doradca znika. Wówczas wiedza FBI, że doradca był homoseksualistą, była pikantnym materiałem jak na wydarzeniowe programowanie NBC. James Farentino jako sekretarz prasowy musi trzymać media na dystans, gdy staje się jasne, że sam prezydent wie więcej, niż mówi. Dean Riesner oparł swój scenariusz telewizyjny na bestsellerze Fletchera Knebela. W obsadzie znaleźli się między innymi E. G. Marshall, Eleanor Parker, Robert Young, Arthur Hill, William Shatner, Jim Davis, Larry Hagman, Skye Aubrey, Robert Hooks, Murray Hamilton, Sheree North i inni. Program otrzymał nominację do Emmy jako najlepszy pojedynczy program. Nominowani byli także Riesner za swój pełen napięcia scenariusz, Widmark oraz Young jako senator USA. Czterogodzinny telefilm był pierwszym przypadkiem, gdy film telewizyjny rozdzielono na dwa wieczory, stając się zapowiedzią formy miniserialu na dekadę przed tym, zanim termin ten wszedł do amerykańskiego słownika. Sposób, w jaki Kulik opowiedział tragiczną historię futbolu zawodowego, Brian's Song, poruszył cały kraj. Przyjaźń między biegaczami Chicago Bears, Gale'em Sayersem i Brianem Piccolo, przedstawiono z humorem, autentyzmem i pewnością siebie, przygotowując grunt pod skok w smutek, gdy u tego drugiego zostaje zdiagnozowany rak, a jego życie gaśnie. Piccolo zmarł na raka w wieku 26 lat po czterech latach w drużynie Bears. Billy Dee Williams zagrał Sayersa, a James Caan wcielił się w Piccolo, i obaj zebrali zasłużone nominacje do Emmy za role, które popchnęły ich kariery. Telefilm zdobył nagrody Emmy za najlepszy program dramatyczny, kreację Jacka Wardena jako trenera Bears George'a Halasa, scenariusz Williama Blinna oraz znakomitą kinematografię Josepha Biroca. Motyw muzyczny Michela Legranda należy do najbardziej pamiętnych partytur tej epoki. Blinn oparł scenariusz na fragmencie autobiografii Sayersa napisanej wspólnie z Alem Silvermanem, I Am Third. Obsada drugoplanowa była pierwszorzędna, szczególnie Judy Pace i Shelley Fabares jako żony zawodników, David Huddleston jako Ed McKaskey oraz Bernie Casey jako J. C. Caroline. Jako kulturowy punkt odniesienia Brian's Song stał się uosobieniem opowieści o sportowcu umierającym młodo i zapoczątkował pejoratywnie naznaczony nurt filmów o „chorobie tygodnia”. Podobnie jak A Storm in Summer, Brian's Song był w swej istocie historią przyjaźni ponad podziałami rasowymi w czasach, gdy stosunki rasowe były świeżym problemem narodowym. W kolejnych dwóch latach programy Kulika o stosunkach rasowych zdobywały najważniejsze nagrody Emmy, gdy Ameryka nie była jeszcze nawet dekadę po uchwaleniu ustawy o prawach obywatelskich z 1964 roku, a niewielu Afroamerykanów pojawiało się w telewizji sieciowej. The Man Who Came to Dinner był kolejnym gwiazdorskim przedsięwzięciem, z Orsonem Wellesem na czele jako uszczypliwy krytyk na wózku inwalidzkim, Sheridan Whiteside. Ponadczasowa sztuka Mossa Harta i George'a S. Kaufmana o słownym ataku tego gbura na rodzinę, która go przygarnia, została obsadzona Lee Remick, Joan Collins, Martym Feldmanem, Donem Knottsem, Edwardem Andrewsem, Mary Wickes i Michaelem Gough. Zarówno Crawlspace, jak i Bad Ronald dotyczyły możliwości logistycznych i czystej grozy zaburzonych jednostek żyjących w kryjówkach wewnątrz domów. W Bad Ronald wystąpiła szczególnie udana kreacja Scotta Jacoby'ego jako chłopca, który zabija kolegę z placu zabaw i jest „trzymany” w ukryciu, lecz blisko matki (Pippa Scott). Owen Marshall, Counselor at Law, Matt Helm i Never Con a Killer były udanymi filmami pilotowymi, ostatni dla bardzo krótko istniejącego serialu Stefanie Powers The Feather & Father Gang. Jednym z najlepszych, ale najmniej znanych dramatów kryminalnych tej epoki był Incident on a Dark Street, opowiadający o próbach oskarżenia zorganizowanej przestępczości, z Jamesem Olsonem i Williamem Shatnerem. Kulik poprowadził Susan Clark do nagrodzonej Emmy kreacji w kolejnym biografiku sportowym, Babe (1975), o olimpijce i golfistce zawodowej z połowy stulecia, Babe Didrikson Zaharias. Joanna Lee oparła swój scenariusz na autobiografii pionierki sportu Zaharias, This Life I've Led. Clark, Lee i Kulik połączyli wysiłki wykraczające poza portret życia, by wyjaśnić przeszkody, z jakimi mierzyły się sportsmenki przed latami sześćdziesiątymi, zwłaszcza uprzedzenia mężczyzn. Ówczesny mąż Clark, były gwiazdor futbolu Detroit Lions Alex Karras, zagrał George'a Zahariasa, a w obsadzie znaleźli się Slim Pickens, Ford Rainey, Jeanette Nolan, Arch Johnson i Ellen Geer. Utwór był nominowany łącznie do ośmiu nagród Emmy, a zdobył także nagrodę za wspaniałą muzykę Jerry'ego Goldsmitha. Babe był nominowany za najlepszy program specjalny, a także za reżyserię Kulika, scenariusz Lee, kinematografię Charlesa F. Wheelera i montaż Henry'ego Bermana. Film zdobył Złoty Glob za najlepszy film telewizyjny, Kulik był nominowany do nagrody DGA, a Berman zdobył nagrodę Eddie od American Cinema Editors. Wierne faktom dramaty biograficzne reżysera kontynuowano z wielkim powodzeniem. Uznany scenarzysta dramatów telewizyjnych JP Miller przesiał dowody, by odtworzyć The Lindbergh Kidnapping Case (1976), tak zwaną „zbrodnię stulecia”, w której uprowadzono małego syna pioniera lotnictwa. Szczegóły czasu i miejsca tego śledztwa i procesu zostały sugestywnie wystylizowane przez ekipę Kulika, a kreacja Anthony'ego Hopkinsa jako oskarżonego (zdaniem niektórych wrobionego) Bruno Hauptmanna była fascynująca. Program był nominowany do sześciu nagród Emmy, w tym za najlepszy program specjalny (Kulik był producentem), a zdobył nagrodę Emmy dla najlepszego aktora dla Hopkinsa. Cliff DeYoung zagrał Lindbergha, a w obsadzie znaleźli się Martin Balsam, Dean Jagger, Tony Roberts, Sian Barbara Allen, Denise Alexander i Laurence Luckinbill. Aby porównać te same wydarzenia w ujęciu filmowym, zobacz telewizyjną interpretację Marka Rydella, Crime of the Century (1996). Kill Me if You Can (1977) opowiadał o kalifornijskim „Red Light Bandit”, Caryl Chessmanie, zagranym przez Alana Aldę w nominowanej do Emmy kreacji. Chessman był skazanym gwałcicielem, który spędził 12 lat w celi śmierci w San Quentin, zanim został stracony w 1960 roku. Liberalne poglądy Kulika i Aldy w znacznym stopniu ukształtowały ten utwór, napisany przez Johna Gaya z punktu widzenia przeciwnika kary śmierci. Do tego dramatu więziennego zebrano Talię Shire, Johna Randolpha, Johna Hillermana, Barnarda Hughesa, Jamesa B. Sikkinga i Waltera McGinna. Ziegfeld: The Man and His Women (1978) był, jak wszystkie kostiumowe utwory Kulika, znakomicie wystylizowany. Zdobył dwie nagrody Emmy z ośmiu nominacji w kategoriach technicznych, a był nominowany do Złotego Globu za najlepszy film telewizyjny. Paul Shenar był w centrum uwagi jako broadwayowski impresario Florenz Ziegfeld, ambitny i utalentowany producent, który zdobył sławę w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku i wystawiał rewue i przedstawienia przez pierwsze dekady XX wieku. Tytułowymi kobietami były Anna Held (Barbara Parkins), Lillian Lorraine (Valerie Perrine), Billie Burke (Samantha Eggar) i Marilyn Miller (Pamela Peadon). Reżyser stał się biegły w wielkobudżetowych, wydarzeniowych miniserialach z ogromnymi obsadami i kostiumami z epoki, szczególnie w sześciogodzinnej wersji potężnej powieści Jamesa Jonesa o życiu wojskowym na Hawajach przed II wojną światową, From Here to Eternity, z Natalie Wood w jednej z jej ostatnich ról jako żona zdradzającego oficera zakochująca się w twardogłowym sierżancie szkoleniowym (William Devane). W rolach uczynionych sławnymi w nagrodzonym Oscarem dla najlepszego filmu dziele Freda Zinnemanna z 1953 roku zagrali także Steve Railsback jako Prewitt, Joe Pantoliano jako Maggio, Kim Basinger i Peter Boyle, przy udziale Roya Thinnisa, Andy'ego Griffitha, Salome Jens i Andy'ego Robinsona. Wood zdobyła Złoty Glob dla najlepszej aktorki. George Washington był prawdziwym dziełem epickim Kulika, ośmiogodzinnym miniserialem CBS dramatyzującym życie pierwszego prezydenta USA od wojny francusko-indiańskiej po wojnę o rewolucję. Przygody Washingtona w dziczy, kilka bitew oraz jego cechy osobiste i relacje, a także przywództwo i talent męża stanu, są ukazane na panoramicznej kanwie. Barry Bostwick dzielnie wcielił się w rolę życia jako Ojciec Swojego Kraju. Patty Duke Astin zagrała Marthę Washington, Jaclyn Smith wcieliła się w Sally Fairfax, a w obsadzie znaleźli się Trevor Howard, James Mason, Lloyd Bridges, Jose Ferrer, Hal Holbrook, Richad Kiley, Robert Stack, Anthony Zerbe i inni. Miniserial był nominowany do sześciu nagród Emmy, w tym za najlepszy serial limitowany, kreację Duke Astin jako pierwszej pierwszej damy oraz Harry'ego Stradlinga Jr. za jego wspaniałą kinematografię. Kane & Abel powstał na podstawie powieści Jeffreya Archera o imigranckim potentacie i urodzonym w Bostonie magnacie biznesowym, którzy bezwzględnie toczą wojnę o wyższość. Był to kolejny stylowy i wciągający miniserial Kulika. Peter Strauss był parweniuszem Polakiem, którego doświadczenie obejmowało uwięzienie w Gułagu. Staje naprzeciw Sama Neilla jako nowoangielskiego finansisty. Strauss otrzymał nominację do Złotego Globu, a w obsadzie znaleźli się Ron Silver, David Dukes i Veronica Hamel. Women of Valour zagrali Susan Sarandon i Kristy McNichol jako pielęgniarki na Filipinach uwięzione podczas II wojny światowej przez Japończyków. Too Young the Hero to kolejna opowieść z czasów II wojny światowej o Calvinie Grahamie (Rick Schroeder), który skłamał na temat swojego wieku i został przyjęty do marynarki USA w wieku 12 lat, otrzymał Purple Heart za rany na Guadalcanalu, a potem uznano go za dezertera wskutek nieporozumienia. Kulik przerobił wyreżyserowany przez Michaela Andersona i wyprodukowany przez Mike'a Todda widowiskowy film z 1956 roku, który zdobył Oscara dla najlepszego filmu, Around the World in 80 Days, obsadzając Pierce'a Brosnana w roli głównej jako Phileasa Fogga i gromadząc mniejszą, ale nie mniej chętną galaktykę niż ta, która towarzyszyła Foggowi Davida Nivena w oryginale: Lee Remick, Jill St. John, John Mills, Christopher Lee, Rick Jason, Patrick Macnee, Robert Wagner, Roddy McDowall, Peter Ustinov, Darren McGavin, Robert Morley, Henry Gibson, Jack Klugman i inni. Lucky/Chances było połączeniem dwóch powieści Jackie Collins o Las Vegas, z wczesną rolą będącą pokazem talentu Sandry Bullock jako córki właściciela kasyna. Kulik był czołowym reżyserem zarówno ery filmów tygodnia, jak i miniseriali, pozostawiając wybitne dziedzictwo pierwszorzędnych programów, z których większość oparto na prawdziwych historiach. Jego umiejętność opowiadania, zwłaszcza w budowaniu napięcia, często zamieniała standardowy materiał w wciągający dramat.