Peter Kosminsky

Heights (1992, znany też jako Emily Bronte's Wuthering Heights), No Child of Mine (1997), Walking on the Moon (1999), Warriors (1999, znany też jako Peacekeepers), Innocents (2000), White Oleander (2002), The Project (2002), The Government Inspector (2005), Britz (2007) Dokumentalista, którego realistyczna wrażliwość przełożyła się z wielkim skutkiem na jego filmy fabularne, Kosminsky od ponad dekady znajduje się w czołówce brytyjskiej telewizji. Ulubieniec wyborców British Academy of Film and TV Arts Awards, jego filmy odznaczają się prowokacyjną aktualnością, a on sam szczególnie dobrze rozumie stosunki rasowe i wpływ codziennego żołnierskiego życia w tej erze międzynarodowego utrzymywania pokoju przez jego kraj i Stany Zjednoczone. TOM KOTANI, znany też jako Shusei Kotani, znany też jako Tsugunobu Kotani Filmy: The Last Dinosaur (1977, współreżyseria z Alexem Grasshoffem), The Bermuda Depths (1978), The Ivory Ape (1980) Japoński filmowiec Kotani połączył siły z Arthurem Rankinem Jr. i Julesem Bassem, producentami przyjaznych dzieciom sobotnich programów telewizyjnych, by nakręcić wymienione wyżej filmy o potworach. Każdy z nich łączył surową przygodę, minimalną liczbę wątków wymagających wysiłku umysłowego, dobre efekty specjalne i odpowiednio szorstką gwiazdę, odpowiednio Richarda Boone'a, Burla Ivesa i Jacka Palance'a. The Last Dinosaur był przeznaczony do kin, ale trafił do telewizji. (WILLIAM) TED KOTCHEFF ur. 7 kwietnia 1931, Toronto, Ontario, Kanada Armchair Theatre: The Emperor Jones (1958) Play for Today: Edna, the Inebriate Woman (1971), Ackerman, Dougall and Harker (1972) Filmy: Love on the Run (1994), Family of Cops (1995), A Husband, a Wife, and a Lover (1996), Borrowed Hearts (1997, znany też jako Borrowed Hearts: A Holiday Romance), Crime in Connecticut: The Story of Alex Kelly (1999) Programy specjalne: The Desperate Hours (1967), Of Mice and Men (1968) Kotcheff wykuł jedną z najbardziej eklektycznych karier w filmie i telewizji, w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Ameryce, w serialach i programach specjalnych, zarówno w doborze tematyki, jak i w podejściu do stylów i gatunków. Na przykład w 1989 roku wyreżyserował dwa filmy fabularne, komediowo absurdalny Weekend at Bernie's i Winter People, twardą opowieść o czasach wielkiego kryzysu osadzoną w górskim miasteczku w Północnej Karolinie. Kotcheff zapoczątkował franczyzę Rambo Sylvestra Stallone'a filmem First Blood (1982), a później zadowolił się reżyserowaniem części trzeciej i piątej The Red Shoe Diaries, serii erotyków trafiających bezpośrednio na wideo. Jego filmy fabularne obejmują Tiara Tahiti! (1962), Life at the Top (1965), The Apprenticeship of Duddy Kravitz (1974), Fun with Dick and Jane (1977), Who Is Killing the Great Chefs of Europe? (1978), North Dallas Forty (1979), Uncommon Valor (1983), Joshua Then and Now (1985) i Switching Channels (1988). Istnieją prawdopodobnie lepsze przykłady zaprzeczające teorii autorskiej, ale Kotcheff całkowicie wystarczy. Kotcheff pierwotnie wyreżyserował Duddy Kravitz jako godzinny odcinek Armchair Theatre w ITV w 1961 roku, z Hughem Futcherem w roli tytułowej, która w późniejszym filmie Kotcheffa stała się odskocznią dla Richarda Dreyfussa. Kotcheff wyreżyserował 15 odcinków tej antologii oraz kilka prowokacyjnych godzinnych dramatów z połowy lat sześćdziesiątych, w tym Dare I Weep, Dare I Mourn (1966), adaptację Stanleya Manna opowiadania Johna le Carre o przemyceniu szpiega w trumnie przez punkt kontrolny Muru Berlińskiego na Zachód, z Jamesem Masonem, Kay Walsh, Hughem Griffithem i Jill Bennett, oraz The Human Voice (1966) Jeana Cocteau z Ingrid Bergman w jednym z jej rzadkich występów telewizyjnych. Kotcheff zdobył nagrodę British Academy of Film and TV Arts za najlepszy pojedynczy dramat za Edna, the Inebriate Woman. W ostatnich latach jest najbardziej znany jako producent wykonawczy spin-offu Dicka Wolfa, serialu Law & Order: Special Victims Unit. Kenneth Spencer był Emperor Jones Kotcheffa, z wykorzystaniem adaptacji sztuki Eugene'a O'Neilla autorstwa Terry'ego Southerna. Kotcheff dołączył do producenta Davida Susskinda i George'a Segala w wysiłkach na rzecz adaptowania sztuk dla telewizji w połowie lat sześćdziesiątych, reżyserując Segala, Arthura Hilla, Teresę Wright i Yvette Mimieux w The Desperate Hours, a także Of Mice and Men Johna Steinbecka, z Segalem jako George'em, Nicolem Williamsonem jako Lennym, Joey Heatherton jako żoną Curleya, Johnem Randolphem i Mosesem Gunnem. Po powrocie do Anglii Edna, the Inebriate Woman Kotcheffa uderzyła żałobną nutę w surowej historii kobiety-kloszarda uzależnionej od alkoholu. Patricia Hayes zdobyła BAFTA za swoją kreację. Family of Cops był drobnym pojazdem Charlesa Bronsona. A pozostałe filmy telewizyjne Kotcheffa są na podobnym poziomie, w tym świąteczny Borrowed Hearts i wyrwany z nagłówków projekt o Alexandzie Kellym, o wielokrotnym gwałcicielu (Matthew Settle) wspieranym przez rodzinę przez dekadę w obcych krajach, zanim wreszcie postanawia wrócić do Stanów Zjednoczonych, by stanąć przed sądem.