Tony Richardson

Richardson był w awangardzie brytyjskiej Nowej Fali lat sześćdziesiątych, reżyserując dramaty „zlewu kuchennego” Look Back in Anger z Richardem Burtonem, The Entertainer (1960) z Laurence’em Olivierem, A Taste of Honey (1961), The Loneliness of the Long Distance Runner (1962) oraz rubaszny, nagrodzony Oscarem dla najlepszego filmu Tom Jones (1963). Filmy Richardsona obejmują także The Loved One (1965), The Sailor from Gibraltar (1967), The Charge of the Light Brigade (1968), Hamlet (1969) z Nicolem Williamsonem, A Delicate Balance (1973) z Katharine Hepburn, The Border z Jackiem Nicholsonem, The Hotel New Hampshire (1984) i Blue Sky, za który Jessica Lange zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki. Richardson zdobył Oscary za reżyserię i produkcję Tom Jones. Zdobył nagrody British Academy of Film and TV Arts za scenariusz i produkcję A Taste of Honey z Ritą Tushingham. Richardson był żonaty z Vanessą Redgrave w latach sześćdziesiątych, a ze związku tego urodziły się aktorki Natasha Richardson i Joely Richardson. Othello Tony’ego Richardsona miał w roli głównej Gordona Heatha jako dręczącego samego siebie wojownika, a także Paula Rogersa jako Jago, Betsy Blair jako Biancę, Rosemary Harris jako Desdemonę i Daphne Anderson jako Emilię. Ta produkcja była pierwszym przypadkiem, gdy afroamerykański aktor zagrał Otella na ekranie. A Subject of Scandal and Concern ponownie połączył trio twórczych talentów z Look Back in Anger — Richardsona, Burtona i dramaturga Johna Osborne’a — by wyjaśnić rzeczywistą historię Johna George’a Holyoake’a, ostatniego człowieka w Anglii sądzonego pod zarzutem bluźnierstwa. Sprawa Holyoake’a z epoki wiktoriańskiej, wielki skandal, opierała się na jego publicznych oświadczeniach o własnym ateizmie. Rachel Roberts zagrała żonę Holyoake’a. Richardson powrócił na mały ekran dwie dekady później z opartym na faktach specjalnym programem CBS A Death in Canaan, który otrzymał jedną nominację do nagrody Emmy, za wybitny program specjalny. Oparty przez scenarzystów Spencera Eastmana i Thomasa Thompsona na książce non-fiction Joan Barthel, film śledzi dochodzenie w Connecticut w sprawie nastolatka Petera Reilly’ego o brutalne morderstwo jego matki. Paul Clemens zagrał Reilly’ego w tej fascynującej prezentacji. Portret społeczności Richardsona badał, jak mieszkańcy miasta stawali po stronie chłopca, nawet gdy dowody sugerowały jego winę. Stefanie Powers zagrała Barthel, wspierana przez Briana Dennehy’ego, Charlesa Haida, Kennetha McMilliana, Toma Atkinsa i Conchatę Ferrell. Penalty Phase miał w roli głównej Petera Straussa jako sędziego, który zmaga się ze swoim sumieniem, czy ogłosić unieważnienie procesu z powodu formalności, którą odkrywa w sprawie seryjnego mordercy, który wyszedłby na wolność, plamiąc reputację samego sędziego. Stefanie Powers dała jedną ze swoich bardziej inspirujących kreacji jako wychowana we Wschodniej Afryce lotniczka Beryl Markham w A Shadow on the Sun, w którym wystąpili Trevor Eve jako Denys Finch Hatten, Brian Cox i Claire Bloom. The Phantom of the Opera Richardsona obsadził Charlesa Dance’a w roli tytułowej, z Burtem Lancasterem jako Carriere, a także Iana Richardsona, Teri Polo i Jean-Pierre’a Cassela. Znakomicie wystrojony dla adaptacji sztuki Arthura Kopita, program zdobył dwie z pięciu nagród Emmy, do których był nominowany, wszystkie za stylową oprawę wizualną. Program i Lancaster otrzymali nominacje do Złotych Globów.

Wraz z George’em Devine’em współtworzył English Stage Company przy londyńskim Royal Court Theatre. Zanim przeniósł „Look Back in Anger” na ekran, wyreżyserował jego sceniczną premierę. Wspólnie z Johnem Osborne’em założył Woodfall Productions. Jego krótki dokument „Momma Don’t Allow”, nakręcony z Karelem Reiszem, należał do pierwszych przedsięwzięć Free Cinema.