Andrei Konchalovsky

Młodszy brat rosyjskiego filmowca Nikity Mikhalkova, Konchalovsky wyróżniał się w ojczyźnie jako reżyser mocnego i skłaniającego do myślenia kina, które obejmowało A Nest of Gentry (1969), Uncle Vanya (1970) i Romance for Lovers (1974). W Ameryce wyreżyserował Maria's Lovers (1984), Runaway Train (1985), Duet for One (1986), Shy People (1987), Homer & Eddie (1989), Tango & Cash (1989) i The Inner Circle (1991). Konchalovsky zdobył Grand Jury Prize na Festiwalu Filmowym w Cannes za Sibiriada (1979) i czterokrotnie był nominowany do Złotej Palmy tego festiwalu. Konchalovsky zdobył nagrodę Emmy za reżyserię The Odyssey i był nominowany za The Lion in Winter. Konchalovsky rozwiązał adaptację Odysei Homera w formacie miniserialu. Fantastyczna historia oparta na eposie śledzi króla Odysa z Itaki w jego niespodziewanej 20-letniej podróży tuż po narodzinach syna, początkowo oficjalnie po to, by walczyć z Trojanami, ale obejmującej rozmaite trudy, potwory, syreny, kobiety pragnące go zatrzymać i inne przygody. Potężna wizja reżysera przekształciła klasykę literacką w wielką ekranową przygodę. Armand Assante błysnął w roli głównej, a obsada Konchalovsky'ego była wspaniała: Greta Scacchi, Isabella Rossellini, Geraldine Chaplin, Vanessa L. Williams, Irene Papas, Bernadette Peters, Nicholas Clay, Michael J. Pollard, Eric Roberts, Christopher Lee, Jeroen Krabbe i inni. Miniserial otrzymał łącznie pięć nominacji do Emmy, w tym dla najlepszego miniserialu/filmu, a obok reżyserii Konchalovsky'ego zwyciężył za efekty wizualne. Utwór otrzymał nominacje do Złotych Globów dla najlepszego miniserialu i aktora (Assante). Ponowne nakręcenie The Lion in Winter (1968) Anthony'ego Harveya wymagało wykonawców, którzy zdołaliby ożywić centralne małżeństwo utworu czymś przynajmniej zbliżonym do miłości, nienawiści, przebiegłości i fajerwerków, jakie wnieśli do oryginalnego filmu Peter O'Toole i Katharine Hepburn. Ponadczasowa sztuka Jamesa Goldmana badała związek króla Henryka II Anglii i Eleonory Akwitańskiej, zwłaszcza niepokój wokół jego uwięzienia jej za rozmaite próby obalenia jego monarchii. W wersji Konchalovsky'ego obelgi przerzucali między sobą Patrick Stewart i Glenn Close. Utwór otrzymał sześć nominacji do Emmy i zwyciężył za kostiumy Consolaty Boyle. Wśród nominacji znalazła się jedna dla Close i za najlepszy miniserial/film. Close zdobyła Złoty Glob i nagrodę Screen Actors Guild za znakomitą Eleonorę, jedną z jej najlepszych występów, a Stewart został nominowany do Złotego Globa.