Kevin Hooks

Hooks reżyserował odcinki Hotel, Fame, V, China Beach, ER, Without a Trace, Lost, Alias, 24, Prison Break i innych seriali. Jako aktor Hooks występował w serialach The Rookies i The White Shadow, a najpierw zdobył rozgłos rolą w Sounder (1972) Martina Ritta, za którą otrzymał nominację do Złotego Globu. Hooks grał w produkcjach reżyserowanych przez Roberta Ellisa Millera, Gordona Parksa Jr., Gilberta Mosesa, Ralpha Nelsona, Michaela O’Herlihy’ego, Davida Greene’a, Burta Brinckerhoffa, Joego Dantego oraz duet Bobby’ego i Petera Farrellych. Wśród filmów fabularnych Hooks jako reżysera są Passenger 57 (1992) z Wesleyem Snipesem, Fled (1996) z Laurence’em Fishburne’em i Stephenem Baldwinem oraz Black Dog (1998) z Patrickiem Swayze. Hooks zdobył nagrodę Emmy za najlepszy program dla dzieci za The Color of Friendship. Był nominowany do nagród Directors Guild of America za reżyserię programu dla dzieci zarówno za The Color of Friendship, jak i za remake Sounder z 2003 roku. Uwaga na kwestie rasowe jest podtekstem w pracy Hooks jako reżysera. Roots: The Gift opowiadał o próbie ucieczki niewolników z plantacji z pomocą Kunty Kinte i Fiddlera, granych przez LeVara Burtona i Louisa Gossetta Jr., którzy powtórzyli swoje role z przełomowego miniserialu źródłowego. Heat Wave opowiedział historię zamieszek w Watts w 1965 roku z perspektywy Boba Richardsona, czarnoskórego gońca Los Angeles Times, którego przekształcono w doraźnego reportera, ponieważ biali reporterzy obawiali się o życie podczas zamieszek rasowych. Blair Underwood zagrał Richardsona, a David Strathairn redaktora Billa Thomasa. James Earl Jones zdobył nagrodę Emmy grając Juniusa Johnsona. Heat Wave zdobył nagrody CableACE dla najlepszego filmu, dla Jonesa, dla Cicely Tyson jako Ruthanny Richardson i za montaż filmu. Ten bardzo skuteczny utwór o miejskich stosunkach rasowych w Ameryce lat sześćdziesiątych przedstawił także Vondiego Curtisa-Halla, Margaret Avery, Sally Kirkland, Glenna Plummera, Paris Vaughan i samego Hooks jako wielebnego Brooksa. Edmund Perry był uczniem Phillips-Exeter Academy, który zdobył stypendium na Stanford, ale został zabity przez policję. Film Hooks wydobywa na jaw cztery lata, które chłopiec spędził w akademii, opisując wydarzenia, które doprowadziły do zabójstwa. Stacy Keach jest odchodzącym na emeryturę policjantem, który nie potrafi uniknąć akcji w Irresistible Force. Rick Schroeder chce odzyskać córkę od zaborczych teściów w To My Daughter with Love. Glory & Honor wydobyła spod lodu nieznaną historię Mathew Hensona. Henson, Robert Peary i czterej eskimoscy przewodnicy jako pierwsi ludzie z powodzeniem odbyli podróż na biegun północny. Ale całe uznanie otrzymał Peary, ponieważ dyskryminacja rasowa uniemożliwiła Hensonowi, który był czarnoskóry, współdzielenie sukcesu. Wkład Hensona w historyczną wyprawę z 1909 roku, z której większość ekipy Peary’ego zawróciła, zanim sześciu ludzi dotarło na biegun, został ostatecznie uznany przez National Geographic Society w 1988 roku. Delroy Lindo dał jedną ze swoich najlepszych kreacji jako Henson, a Henry Czerny był Pearym. Porywająca muzyka Bruce’a Broughtona zdobyła nagrodę Emmy, dopełniając arktyczne pejzaże Hooks. Wraz z Mutiny Hooks wydobył kolejną prawdziwą historię spod całunu wybiórczej, rasistowskiej historii. Mutiny opowiadał historię Port Chicago, w której marynarka wojenna USA podczas drugiej wojny światowej nakazała głównie afroamerykańskim marynarzom ładowanie amunicji na okręty wojenne zacumowane w zatoce San Francisco w skrajnie niebezpiecznych warunkach. W nocy 17 lipca 1944 roku ponad 5000 ton amunicji eksplodowało, rozrywając doki i SS E.A. Bryan, przesuwając SS Quinault Victory głębiej w zatokę, zabijając 320 marynarzy i raniąc 390 w najgorszej katastrofie na froncie wewnętrznym tej wojny. Następnie 50 czarnoskórych ocalałych zostało postawionych przed sądem wojskowym, zamiast wrócić do tych samych obowiązków. Film Hooks przedstawił Michaela Jai White’a, Adriana Pasdara i Joego Mortona jako Thurgooda Marshalla. Muzyka Lee Holdridge’a była nominowana do Emmy. The Color of Friendship dotyczył nastoletniej wymiany stypendystki z RPA, która przyjeżdża do Waszyngtonu, by spędzić semestr z rodziną amerykańskiego kongresmena. Jest zaskoczona, że rodzina jest czarnoskóra, a rodzina jest zaskoczona, że ta południowoafrykańska dziewczyna jest biała. Hooks zgłębił wpisane w to kwestie rasowe z wytrawną kontrolą, gdy Lindsay Haun zagrała przybyłą, a Shadia Simmons jej amerykańską odpowiedniczkę. Oprócz wyróżnień Emmy i DGA produkcja zdobyła także nagrodę Writers Guild of America dla wnikliwego scenarzysty Parisa Quallesa. Uczucie Hooks do oryginalnego Sounder nie może być niedoceniane, jeśli miarą ma być jego inwestycja w integralność remake’u. Carl Lumbly, który zagrał kongresmena w The Color of Friendship, tu ponownie gra dla Hooks ojca, ale zupełnie innego, na głębokim Południu czasów Wielkiego Kryzysu. Suzzanne Douglas zagrała matkę, Daniel Lee Robertson III chłopca, a Paul Winfield kaznodzieję.