Reżyser

Robert Altman

aktor, reżyser, scenarzysta, producent

Altman był nominowany do nagród Akademii za reżyserię M*A*S*H (1970), Nashville (1975), The Player (1992), Short Cuts (1993) i Gosford Park (2001) oraz za produkcję Nashville i Gosford Park. Jego filmy fabularne to między innymi Images (1972), The Long Goodbye (1973) i Streamers (1983). Altman zaczął reżyserować w latach pięćdziesiątych w serialach Maverick, Whirlybirds, Bonanza, Peter Gunn, Hawaiian Eye i innych. Wywoływał kontrowersje już w 1962 roku odcinkiem Bus Stop zatytułowanym "A Lion Walks among Us". W tej adaptacji powieści Toma Wickera Told by an Idiot Altman wyreżyserował zabójstwo starego człowieka siekierą, dokonane przez Fabiana Forte, które omawiano szczególnie podczas kongresowego śledztwa w sprawie przemocy w telewizji. Altman wyreżyserował odcinek pilotowy The Gallent Men oraz wiele odcinków Combat! Po skoku do filmów fabularnych z Countdown (1968) i M*A*S*H (1970) Altman powracał do telewizji oszczędnie, między innymi po dwa krótkie filmy napisane przez Franka Southa z Leo Burmeisterem w roli głównej, Rattlesnake in a Cooler (1980) i Precious Blood (1982). The Laundromat (1985) była godzinną adaptacją sztuki Marshy Norman w HBO z Carol Burnett i Amy Madigan. Nightmare in Chicago, emitowany pierwotnie jako dwuczęściowy odcinek Kraft Suspense Theatre pod tytułem Once Upon a Savage Night, dotyczył policyjnej obławy na seryjnego mordercę. Niektórzy, którzy to widzieli, uważają go za klasycznego Altmana, z nietypowo ruchliwą pracą kamery, za którą operator Ellis F. Thackery otrzymał nominację do Emmy. Robert Duvall zagrał jedną ze swoich pierwszych znaczących ról, u boku Charlesa McGrawa i Philipa Abbota. Basements wyznaczał próbę ABC zmierzającą ku ścieżce PBS, z tytułem zbiorczym obejmującym dwie krótkie sztuki Harolda Pintera, The Dumb Waiter i The Room, z zespołem, w którym znaleźli się John Travolta i Annie Lennox. Tanner '88 to klasyczna satyra polityczna, napisana przez Garry'ego Trudeau, z Michaelem Murphym jako Jackiem Tannerem, demokratycznym pretendentem pnącym się w wyścigu prawyborów, by zmierzyć się z Michaelem Dukakisem, Alem Gorem i innymi o zaszczyt startu przeciw prezydentowi George'owi Bushowi. Altman zdobył nagrodę Emmy za najlepszą reżyserię, gdyż ten epicki utwór tnie do samego szpiku, opowiadając o wzajemnych podkopach, korupcji, egotach i wszystkim innym, co czyni kampanię wyborczą tak fascynującą. Pamela Reed była wzniosła jako doradczyni Tannera, a epizodycznych ról było mnóstwo (Ralph Nader, Bob Dole, Kitty Dukakis, Linda Ellerbee, Gary Hart, Waylon Jennings, Studs Turkel i inni). Nakładające się dialogi Altmana oraz poczucie zaangażowania aktorów, Murphy'ego, Reed, Kevina J. O'Connora, Cynthii Nixon i E. G. Marshalla, czynią całe to przedsięwzięcie wybornym. Tanner '88 to telewizja w najlepszym wydaniu, a zarazem być może najlepsza rzecz, jaką Altman kiedykolwiek zrobił. Sequel, Tanner on Tanner, nakręcono podczas wyborów prezydenckich w 2004 roku.

Zanim trafił do telewizji, realizował filmy przemysłowe dla Calvin Company w Kansas City. Własną pozycję producencką budował między innymi przez wytwórnię Lion’s Gate, założoną w 1970 roku. M*A*S*H przyniósł mu Złotą Palmę w Cannes, a Buffalo Bill and the Indians zdobył Złotego Niedźwiedzia w Berlinie.

Dodaj do ulubionych