Arthur Allan Seidelman

Praca Seidelmana nad serialami obejmowała Magnum, P.I., Murder, She Wrote, Paper Chase i Bay City Blues. Był nominowany do nagród Emmy za scenariusz do 1982 roku do spektaklu variétés I Love Liberty z Ritą Mae Brown, Normanem Learem i innymi, a w 1984 roku za reżyserię Hill Street Blues. Jego wczesne prace obejmowały dramaty po szkole z Jennifer Jason Leigh, Robem Lowe’em i innymi. Filmy fabularne Seidelmana to Hercules in New York (1970, znany też jako Hercules Goes Bananas) z Arnoldem Schwarzeneggerem, Children of Rage (1975), Macbeth (1981) z Jeremym Brettem, Echoes (1983), The Caller (1987), Rescue Me (1993), Trapped in Space (1994), Walking Across Egypt (1999), Puerto Vallarta Squeeze (2004), The Sisters (2005), Two Spirits, One Journey (2007) i inne. Godzinne programy Seidelmana obejmowały Bridges to Cross (1985) z Suzanne Pleshette i Evą Gabor, nagrodzone Christopher Award A Place at the Table (1987) z Dannym Gloverem, Lukasem Haasem, Susan Dey i Jean Smart, oraz dramat PBS o ostatnich dniach Mary Todd Lincoln zatytułowany Look Away (1987), z Ellen Burstyn jako żoną prezydenta i Madge Sinclair w roli drugoplanowej. The Ceremony of Innocence, emitowany kilkakrotnie w latach 70. pod różnymi szyldami parasolowymi PBS, była sztuką Ronalda Ribmana o królu Ethelredzie Niezdecydowanym, który panował w Anglii w X i XI wieku i wolał przekupywać potencjalne armie najeźdźców, niż patrzeć, jak jego rodacy giną w bitwie. Na ten widowiskowy spektakl zebrano Richarda Kileya jako Ethelreda, Larry’ego Gatesa, Jamesa Brodericka, Jessie Royce Landis, Williama Hickeya i Davida Gwillima. Half Nelson z Joe Pesci w nieudanym pilocie opowiadał o nowojorskim detektywie policji, który sprzedaje swoją historię Hollywood, a następnie jedzie tam, by zostać aktorem. Sin of Innocence pokazuje syna (Dermot Mulroney) rozwiedzionego mężczyzny zakochującego się w córce (Megan Follows) rozwiedzionej kobiety, z tym zastrzeżeniem, że poznają się, ponieważ ich rodzice (Bill Bixby, Dee Wallace Stone) się pobierają. Meredith Baxter zagrała osobę chorą na bulimię w Kate’s Secret. Starzy szkolni kumple (Tim Thomerson, George Dzundza i inni) zjeżdżają do Las Vegas na zjazd w Glory Years. Poker Alice była pikantnym popisem dla Elizabeth Taylor, która zostaje wydziedziczona przez swoją porządną rodzinę i rusza na zachód, uprawiając hazard z najlepszymi. Mężczyźni wrzuceni do puli to Tom Skerritt, George Hamilton i Richard Mulligan. Nancy McKeon cierpi na schizofrenię w Strange Voices. Barry Bostwick uwodzi kobiety w średnim wieku, poznając je przez ogłoszenia towarzyskie w gazetach, i kradnie im pieniądze, aż kilka ofiar łączy siły, by go pogrążyć w Addicted to His Love. Seidelman zebrał na tę zasłużoną karę znakomitą obsadę, w której znaleźli się Linda Purl, Polly Bergen, Dee Wallace (Stone), Colleen Camp, Peggy Lipton, Erin Gray, Rosemary Forsyth i Hector Elizondo. A Friendship in Vienna dotyczyła społeczności żydowskiej w 1938 roku, czyli przed nazistowskim pogromem, gdy rodziny żydowskie i nieżydowskie lekceważyły groźbę deportacji do obozów koncentracyjnych. Richard Alfieri oparł swój scenariusz na autobiografii Doris Orgel dla Disney Channel. Jenny Lewis i Kamie Harper zagrały przyjaciółki z dzieciństwa, które rozdziela nazistowski zamord. Jane Alexander i Edward Asner zdobyli nominacje do CableACE w kategorii ról drugoplanowych za swoje kreacje, kostiumografka Maria Horanyi otrzymała nominację do nagrody Emmy, a Alfieri otrzymał nominację do nagrody Writers Guild of America. W obsadzie znaleźli się Rosemary Forsyth i Stephen Macht, a narratorką była Jean Simmons. The Kid Who Loved Christmas zgromadził wspaniałą obsadę: Cicely Tyson, Michael Warren, Sammy Davis Jr., Della Reese, Esther Rolle, Ben Vereen, Vanessa Williams i inni. Seidelman stał na czele thrillerów z Phylicią Rashad, Valerie Harper i Melissą Gilbert, a także biurowej kłótni między szefową Heather Locklear a knującą podwładną Lindą Purl w Body Language. Alfieri, w parze ze współscenarzystką Susan Nanus, po raz kolejny współpracował z Seidelmanem przy prezentacji Hallmark Hall of Fame Harvest of Fire, o śledztwie FBI w sprawie podpaleń, które zniszczyły kilka stodół w amiszowej społeczności rolniczej we wschodniej Pensylwanii. Lolita Davidovich zagrała śledczą, której więź zaufania z amiszową kobietą prowadzi do wymiany zwyczajów między nimi dla lepszego zrozumienia świata tej drugiej. Scenografia Jana Scotta przyniosła serialowi jedną z dwóch nominacji do Emmy, a scenariusz zdobył nominację WGA. Patty Duke zagrała przyjazną amiszową kobietę, a w obsadzie znaleźli się Jean Louisa Kelly, James Read, J. A. Preston, Craig Wasson, Jennifer Garner, Millie Perkins, Wesley Addy, Madeleine Potter i Tom Aldredge. The Summer of Ben Tyler przedstawia rodzinę południowego adwokata, a atmosferą i wątkami fabularnymi przypomina To Kill a Mockingbird (1962) Roberta Mulligana. Jest jednak bardziej pociągający niż wtórny i podąża własną drogą. Scenariusz napisał Robert Inman, a Seidelman i jego ekipa zapewnili klimat. James Woods, w nietypowo łagodnym wcieleniu, gra główną rolę z Elizabeth McGovern, Lenem Cariou, Cliftonem Jamesem, Millie Perkins i Charlesem Mattocksem jako Benem. Narratorką była Judith Ivey. Deep Family Secrets ujawniają się, gdy mama Angie Dickinson znika, a mąż Richard Crenna i jego zrozpaczone córki stają twarzą w twarz z przeszłością. W Miracle in the Woods dwie kobiety w średnim wieku (Patricia Heaton, Meredith Baxter) dziedziczą dom na odludziu po śmierci matki, ale odkrywają, że mieszka w nim starsza kobieta (Della Reese). Grace & Glorie, adaptacja sztuki Toma Zieglera autorstwa Grace Mc-Keaney, obejmuje podobny wątek, gdy młoda nowojorczanka (Diane Lane) wprowadza się do wiejskiego domu starszej kobiety (Gena Rowlands), by pełnić rolę opiekunki hospicyjnej, i obie zaczynają dzielić więź. Film zdobył Christopher Award. By Dawn’s Early Light przedstawiał międzypokoleniową kowbojską więź między rozpieszczonym dzieciakiem z Los Angeles a jego dziadkiem z Kolorado. Starzec zgadza się odwieźć chłopca do domu, siodłając parę koni i jadąc z powrotem do L.A. Crenna i Chris Olivero zagrali główne role, a po drodze pojawiają się David Carradine i Stella Stevens. Współscenarzyści Jacqueline Feather i David Seidler zdobyli nominację WGA za swój łotrzykowski scenariusz o męskiej więzi. Sex & Mrs. X dotyczył rozwódki granej przez Lindę Hamilton, która odzyskuje pewność siebie po tym, jak mąż ją porzuca, dzięki naukom paryskiej madame przebudzającym jej seksualność. Jacqueline Bisset zagrała w roli drugoplanowej. Dwoje nastolatków, jedno białe i jedno czarne, w latach 50. łączy siły, by rozwiązać zagadkę miasteczka w The Runaway, opartym na powieści Terry’ego Kaya. Cody Newton i Duane McLaughlin zagrali dzieci, a w obsadzie znaleźli się Dean Cain jako szeryf oraz Kathryn Erbe, Roxane Hart, Debbi Morgan, Cliff De Young i poetka Maya Angelou. Like Mother Like Son: The Strange Story of Sante and Kenny Kimes przedstawia historię Sante Kimes, zawodowej oszustki podszywającej się pod innych, defraudantki, podpalaczki i hochsztaplerki. Wciągnęła swojego syna, Kenny’ego, do udziału w rozmaitych przekrętach, w tym w morderstwie. Przyjęła tożsamość nowojorskiej damy z towarzystwa Irene Silverman, która zniknęła w 1998 roku. Ciała Silverman nigdy nie znaleziono, ale od tego czasu Kimesowie zamieszkali w jej rezydencji wartej 7 milionów dolarów. Kent Walker, brat Kenny’ego, później opisał niecne wyczyny tej pary w książce Son of a Grifter. Książka Adriana Havilla o tej parze została zaadaptowana na potrzeby tego filmu pod tym samym, długim tytułem. Mary Tyler Moore daje jedną ze swoich najlepszych kreacji wbrew emploi jako Sante, z Gabrielem Oldsem jako Kennym, Jean Stapleton jako Irene Silverman i Robertem Forsterem jako alkoholizującym właścicielem motelu, Kenem Kimesem, który poślubił Sante i wydał na nią swój majątek. Jeszcze jedna muzyczna wersja A Christmas Carol była z pewnością zmianą tempa dla Seidelmana, który postawił na Kelseya Grammera jako Ebenezera Scrooge’a. Mike Ockrent i Lynn Ahrens napisali musical, który otrzymał nagrodzoną Emmy reżyserię muzyczną Michaela Kosarina oraz nominowaną do Emmy choreografię Dana Siretta. Obsada drugoplanowa była pełna energii: Jennifer Love Hewitt, Jason Alexander, Jesse L. Martin, Brian Bedford i Geraldine Chaplin.