Roger Spottiswoode

Spottiswoode był montażystą filmowym, którego dorobek obejmuje Straw Dogs (1971) Sama Peckinpaha i Pat Garrett and Billy the Kid (1973), a także The Gambler (1974) Karela Reisza oraz Hard Times (1975) Waltera Hilla. Wraz z Hillem Spottiswoode napisał scenariusz do 48 HRS. (1982). Spottiswoode był także producentem niedocenianego Who’ll Stop the Rain? (1978) Reisza. Jako reżyser Spottiswoode dodawał dziwaczne i humorystyczne elementy do reżyserowanych przez siebie filmów z gatunku akcji i przygody, w tym Terror Train (1980), The Pursuit of D.B. Cooper (1981), Under Fire (1983), The Best of Times (1986), Shoot to Kill (1988, znany też jako Deadly Pursuit), Turner & Hooch (1989), Air America (1990), Stop! Or My Mom Will Shoot (1992), Tomorrow Never Dies (1997), Spinning Boris (2003), Ripley Under Ground (2005), Shake Hands with the Devil (2007), The Children of Huang Shi (2008) itd. W The Renegades Patrick Swayze zagrał policjanta po kryjomu usiłującego powstrzymać dostarczanie broni gangom ulicznym. Ed Harris gra w The Last Innocent Man prawnika uwiedzionego przez kobietę (Roxanne Hart), by bronił jej brata. Third Degree Burn śledzi prywatnego detektywa (Treat Williams), wynajętego przez potentata, by sprawdzić, czy jego żona (Virginia Madsen) go zdradza. Zmysłowy występ Madsen pochodzi wprost z głównej linii femme fatales. Time Flies When You’re Alive to jeden z najbardziej wyjątkowych projektów Spottiswoode’a. Spektakl wyprodukowany dla HBO, w którym występuje wyłącznie scenarzysta i gwiazda Paul Linke, opowiadający o swoim życiu przed i po śmierci żony na raka. Zabawny i zarazem wzruszający, spektakl zajmuje wyjątkowe miejsce w dziedzinie monodramów. John Bailey był autorem zdjęć, a Paul Seydor montażystą. And the Band Played On, zaadaptowany przez Arnolda Schulmana z książki Randy’ego Shiltsa o AIDS, był telewizyjnym wydarzeniem i kulturowym punktem odniesienia w sposobie przedstawiania choroby przez sztuki performatywne oraz w analizowaniu sporów środowiska zdrowotnego o znalezienie lekarstwa i rozgłoszenie informacji o epidemii. Opowiadał historię odkrycia zespołu i pierwszych prób zrozumienia go przez środowisko naukowe. Był to z pewnością najcieplej przyjęty projekt telewizyjny Spottiswoode’a i szczyt jego kariery, nagrodzony trzema nagrodami Emmy, w tym za wybitny film, spośród 14 nominacji. Zdobył także nagrody za casting i montaż Lois Freeman-Fox. Nominowani byli również Spottiswoode, Schulman i sześciu aktorów: Richard Gere, Ian McKellan, Alan Alda, Matthew Modine, Lily Tomlin i Swoosie Kurtz. Program i Modine otrzymali nominacje do Złotych Globów. Spottiswoode otrzymał nominację Directors Guild of America. Freeman-Fox zdobyła Eddiego od American Cinema Editors. Paul Elliott był nominowany do nagrody American Society of Cinematographers. McKellan zdobył CableACE Award, a produkcja otrzymała siedem nominacji do CableACE, w tym za najlepszy film i dla czterech aktorów: Gere’a, Kurtz, Tomlin i Lawrence’a Monosona. Obsada zgromadzona do tej produkcji HBO była jedną z najbardziej gwiazdorskich ówczesnych czasów, w tym Anjelica Huston, Steve Martin, Phil Collins, David Dukes, Glenne Headly, Saul Rubinek, Rosemary Murphy, David Marshall Grant, Nathalie Baye, Patrick Bauchau, Bud Cort, David Clennon, Richard Masur, Tcheky Karyo, Donal Logue, Dakin Matthews, Charles Martin Smith, Jeffrey Nordling i Richard Jenkins. Łącząc autentyczne materiały dokumentalne z dramatem sfilmowanym przez obu reżyserów, a także z wywiadami ze świadkami i uczestnikami, Hiroshima jest niezwykłym osiągnięciem i trzeźwiącym studium śmiercionośnej mocy bomb atomowych, które zrzucono na Nagasaki i Hiroszimę w Japonii, aby zakończyć II wojnę światową. Hiroshima została nominowana do nagród Emmy za wybitny film lub miniserial oraz dla swojego zespołu montażowego, który zdobył Eddiego od American Cinema Editors. W oszczędnej obsadzie Jeffrey DeMunn zagrał guru z Los Alamos J. Roberta Oppenheimera, a Wesley Addy wcielił się w sekretarza wojny USA Henry’ego L. Stimsona. Kurahara wyreżyserował japońskie sceny. Decyzja prezydenta Harry’ego Trumana o użyciu bomby, by wymusić śmierć i zniszczenie na Japończykach, przenika wszystkie wydarzenia w całym programie. W Murder Live! zrozpaczony ojciec (David Morse) bierze kobietę (Marg Helgenberger) jako zakładniczkę na żywo w telewizji i grozi jej egzekucją, gdy ta przyznaje na antenie, że samobójstwo jego córki było jej winą. Chris Bertolet napisał scenariusz telewizyjny na podstawie historii aktora Petera Hortona. W obsadzie Spottiswoode’a znaleźli się Teri Garr, Lauren Tom, Christine Estabrook i Horton. Noriega: God’s Favorite opowiadał historię życia byłego panamskiego silnego człowieka, Manuela Noriegi, obalonego przez inwazję wojskową USA w 1989 roku, a później skazanego w Miami za handel narkotykami, wymuszenia i pranie pieniędzy. Urodzony w biedzie, awansowany przez wojsko i skorumpowany z wielu stron, życiorys Noriegi w ujęciu Spottiswoode’a na podstawie scenariusza Lawrence’a Wrighta nie jest pozbawiony absurdalnych elementów. Występ Boba Hoskinsa jako Noriegi ma również komiczne zabarwienie, nawet w obliczu haniebnych czynów. W obsadzie są Rosa Blasi, Jeffrey DeMunn, Richad Masur, David Marshall Grant i Tony Plana. W innym opartym na faktach filmie Spottiswoode skupił się na morderstwie Matthewa Sheparda w 1998 roku pod Laramie w Wyoming. Shepard został pobity, obrabowany, związany na mrozie na zewnątrz i zmarł później w szpitalu. Uznane za przestępstwo z nienawiści wobec geja, zabójstwo stało się ogólnokrajowym punktem zapalnym praw obywatelskich. Film przyjmuje humanistyczny obrót, gdy rodzice decydują się nie domagać kary śmierci dla zabójców. Sam Waterston i Stockard Channing dali natchnione kreacje jako rodzice, Judy i Dennis Shepard, a Shane Meier zagrał Matthew. Channing zdobyła nagrody Emmy i Screen Actors Guild, a Waterson zdobył nagrodę Gemini. Susan Sarandon nigdy nie była tak chłodna jak w Ice Bound, gdzie wcieliła się w los Jerri Nielsen, lekarki, której zadanie z 1999 roku na stacji badawczej w pobliżu bieguna południowego przerywa odkrycie własnego raka piersi. Zoperowała się sama, by usunąć guz, korzystając z pomocy e-mailowej i zapasów zrzuconych z samolotu. Gdy warunki stały się wystarczająco bezpieczne, by wylądował C-130 Hercules, została ewakuowana samolotem.