Clark Jones

Jones był pionierskim reżyserem telewizji końca lat czterdziestych i pięćdziesiątych, który prowadził odcinki The Perry Como Show, Your Hit Parade, One Man’s Family, Caesar’s Hour i innych. Reżyserował wystawne musicale i fantazje w Producers’ Showcase. Później reżyserował widowiska z Carol Burnett, Robertem Gouletem, Sammym Davisem Jr., Carol Channing, Marlene Dietrich, Frankiem Sinatrą i wieloma innymi. Jones reżyserował transmisje co najmniej pięciu gal Tony Awards. Jones wyreżyserował Mary Martin w jej pierwszym telewizyjnym występie jako Peter Pan w Producers’ Showcase w 1955 roku. Cyril Ritchard zagrał obok jako Kapitan Hak, z Margalo Gilmore jako panią Darling, Maureen Bailey i Sondrą Lee. Wykonanie Martin okazało się takim hitem, że w kolejnych latach kilkakrotnie je wystawiano na nowo dla telewizji. Klasyk Jamesa M. Barriego został choreografowany przez Jerome’a Robbinsa i wyprodukowany przez Freda Coe. The Fourposter został zaadaptowany przez Jonesa i Hume’a Cronyna ze sztuki Jana De Hartoga, co pozwoliło Cronynowi i Jessice Tandy powtórzyć ich broadwayowskie role. The Sleeping Beauty było także specjalnym telewizyjnym wydarzeniem, gdyż Jones reżyserował Sadler’s Wells Ballet Company. Program przedstawił John Van Druten, a narrację poprowadził David Wayne. Margot Fonteyn była na środku sceny, a Frederick Ashton i Beryl Grey byli wśród wykonawców. Clark także koordynował ruchy, gdy Fonteyn i Michael Somes tańczyli Cinderella w Producers’ Showcase. Jo Swerling i Hal Stanley napisali oryginalny musical The Lord Don’t Play Favorites, oparty na opowiadaniu Patricka Malloya. Pierwotnie reżyserować miał Arthur Q. Bryan, ale zachorował, więc Jones i Bretaigne Windust podzielili się obowiązkami, prowadząc obsadę z Busterem Keatonem na czele, w której znaleźli się Louis Armstrong, Robert Stack, Kay Starr i Dick Haymes. Jack and the Beanstalk był także oryginalnym musicalem dla telewizji z librettem i tekstami Heleny Deutsch i muzyką Jerry’ego Livingstona. Cyril Ritchard, Joel Grey i Celeste Holm stanęli na czele obsady obejmującej Arnolda Stanga, Leorę Danę, Peggy King i Billy’ego Gilberta, z narracją Dennisa Kinga. Michael Benthall przyniósł na scenę Producers’ Showcase wersję Romeo i Julii z Old Vic, a Jones zaplanował pracę kamer i przyzwyczaił Brytyjczyków do amerykańskich technik telewizyjnych dla obsady obejmującej Johna Neville’a, Claire Bloom, Paula Rogersa i Jeremy’ego Bretta. Ostatnim programem Jonesa pod parasolem Producers’ Showcase był Ruggles of Red Gap, z Michaelem Redgrave’em jako lokajem, którego wygrywa się w pokerowej grze na Dzikim Zachodzie, w jednej ze standardowych historii o rybie wyjętej z wody. W obsadzie Jonesa znaleźli się Peter Lawford, Jane Powell, David Wayne, Paul Lynde i Imogene Coca. Jones kilkakrotnie wrócił w późniejszych latach do opowiadania historii w telewizji, pomagając Alenowi Aldzie i Alenowi Arkinowi w ich reżyserskich karierach. Zasadniczo Jones pokazał się jako showman z epickimi tematami i wielkimi musicalami w czasach, gdy telewizja na żywo nie rozwiązała jeszcze wszystkich problemów przy realizacji pełnometrażowych programów. Pracował, by przynieść broadwayowski polot i sztuki performatywne masom w czasach, gdy kino było dla większości Amerykanów jedynym sposobem, by zobaczyć takie rzeczy na wielką skalę. A robił to na żywo. DAVID HUGH JONES, znany jako David Jones, ur. 19 lutego 1934, Poole, Dorset, Anglia. BBC2 Play of the Week: Ice Age (1978), Langriche Go Down (1978). The Complete Dramatic Works of William Shakespeare: The Merry Wives of Windsor (1982), Pericles, Prince of Tyre (1984). American Playhouse: Sensibility and Sense (1990), End of a Sentence (1991). Filmy: Barbara in the House of Grebe (1973), The Christmas Wife (1988), Look Back in Anger (1989), Fire in the Dark (1991), And Then There Was One (1994), Is There Life Out There? (1994), Sophie & the Moonhanger (1996), For the Future: The Irvine Fertility Scandal (1996, aka For the Children: The Irvine Fertility Scandal), Time to Say Goodbye? (1997), An Unexpected Life (1998), A Christmas Carol (1999), Custody of the Heart (2000). Wśród filmów fabularnych Jonesa są Betrayal (1983) z Jeremym Ironsem i Benem Kingsleyem, 84 Charing Cross Road (1987) z Anthonym Hopkinsem i Anne Bancroft, Jacknife (1989) z Robertem De Niro i Edem Harrisem, The Trial (1993) z Kylem MacLachlanem, Jasonem Robardsem i Hopkinsem oraz The Confession (1999) z Kingsleyem i Amy Irving. Sens wszystkich wymienionych znakomitych aktorów w filmach fabularnych polega na tym, że Jones korzysta z najlepszych dostępnych talentów. Jego casting przez całą karierę należy do najwznioślejszych spośród wszystkich, którzy pracowali głównie w telewizji, w Wielkiej Brytanii czy Ameryce. Anthony Quayle zagrał starca w Ice Age. Malcolm McDowell był Jimmym Porterem w Look Back in Anger Jonesa. Harold Pinter zaadaptował powieść Aidana Higginsa o irlandzkiej melancholii i miłości, Langriche Go Down, z Ironsem, Judi Dench, Margaret Whiting, Annette Crosbie i samym Pinterem. Pierwszym wkładem Jonesa w The Complete Dramatic Plays of William Shakespeare była żywiołowa wersja The Merry Wives of Windsor, z Richardem Griffithsem jako Falstaffem, Judy Davis i Prunellą Scales jako początkowo oszukanymi kobietami oraz Alanem Bennettem, Nigelem Terrym i Elizabeth Spriggs. Obsadził Mike’a Gwilyma jako Peryklesa, wspieranego przez Edwarda Petherbridge’a, Normana Rodwaya i Crosbie. The Christmas Wife to smutna opowiastka o świeżo owdowiałym Jasonie Robardsie, który płaci Julie Harris, by spędziła z nim Boże Narodzenie w rodzinnym domku. Kenneth Branagh i Emma Thompson zagrali główne role jako Jimmy i Alison Porter w drugiej ekranowej wersji Look Back in Anger Johna Osborne’a w reżyserii Jonesa. Sensibility and Sense była sztuką Richarda Nelsona sfilmowaną na jednym planie, o miłościach trojga ludzi, które rosną i blakną. Zagrali Lili Taylor, Trini Alvarado, Eric Stoltz, Jean Simmons, Elaine Stritch i Lori Singer. Jones wyreżyserował także End of a Sentence Nelsona dla American Playhouse. And Then There Was One opowiadał o niemowlęciu, u którego diagnozuje się AIDS, a potem u rodziców. Amy Madigan zdobyła nagrodę CableACE za swój występ. Reba McIntire zagrała główną rolę w Is There Life Out There? jako kobieta po trzydziestce, która idzie na studia. W Sophie & the Moonhanger Patricia Richardson zagrała żonę członka Ku Klux Klanu, która odwraca się od niego, gdy odkrywa, że KKK planuje atak na męża jej pokojówki (Lynn Whitfield). Richard Kiley i Eva Marie Saint zagrali główne role jako para, której starzenie się odbija się na reszcie rodziny w Time to Say Goodbye? Stockard Channing wystąpiła w An Unexpected Life, a Larraine Bracco stanęła na czele Custody of the Heart, o pozwie o opiekę męża przeciwko jego żonie bizneswomen. Patrick Stewart uznał, że Ebenezer Scrooge jest dla niego, w wersji A Christmas Carol Jonesa. Gdy jego filmy telewizyjne stawały się coraz bardziej przyziemne, Jones zwrócił się w latach dziewięćdziesiątych ku pracy serialowej, przy The Practice, Law & Order: Special Victims Unit, The Education of Max Bickford, Hack i Bones.