Ken Loach

Bardzo niewielu filmowców pozostało tak oddanych opowieściom o klasie niższej i ludziach wykluczonych jak Ken Loach. Jego portrety robotniczej i bezrobotnej Anglii oraz jego zmagania z wielkimi kwestiami prawnymi w jego filmach, takimi jak kara śmierci i wolność prasy, wywarły wielki wpływ na światowych kinomanów poprzez potężny rezonans jego twórczości. Loach reżyserował odcinki Z Cars, a jego filmy fabularne to między innymi Poor Cow (1967), Kes (1969), Black Jack (1979), The Gamekeeper (1980), Looks and Smiles (1981), Fatherland (1986), Riff-Raff (1990), Hidden Agenda (1990), Raining Stones (1993), Ladybird Ladybird (1994), Land and Freedom (1995), Carla's Song (1996), The Flickering Flame (1997), My Names Is Joe (1998), Bread and Roses (2000), The Navigators (2001), Sweet Sixteen (2002), 11'09”01: September 11 (2002, znany też jako September 11), Fond Kiss..., Ae (2004, znany też jako A Fond Kiss), Tickets (2005), The Wind That Shakes the Barley (2006), To Each His Cinema (2007, współreżyseria z 35 innymi), It's a Free World... (2007). Loach był nominowany do ośmiu nagród Brytyjskiej Akademii Sztuki Filmowej i Telewizyjnej i zdobył 11 wyróżnień przez lata na Festiwalu Filmowym w Cannes. Jego dziesiątki międzynarodowych wyróżnień za filmy niezależne obejmują siedem statuetek zdobytych na różnych edycjach Festiwalu Filmowego w Wenecji. A Tap on the Shoulder, Three Clear Sundays i The Coming Out Party zostały napisane dla Wednesday Play przez byłego skazańca Jimmy'ego O'Connora. Ostatni z nich był traktatem o karze śmierci, w którym spisek więźniów, by dwóch z nich wyszło wcześniej dzięki pomocy strażnikowi „zaatakowanemu” przez trzeciego, prowadzi do nieoczekiwanych, strasznych konsekwencji i wielkiej debaty o karze śmierci w Zjednoczonym Królestwie. Został wyemitowany podczas końcowych debat w Parlamencie na ten temat. Zagrał Tony Selby. Up the Junction była pierwszą produkcją BBC poruszającą temat aborcji, przedstawiając ją jako w dużej mierze przemilczaną, lecz powszechną część życia brytyjskiej klasy robotniczej. W zespole znaleźli się Selby, Geraldine Sherman i Carol White. The End of Arthur's Marriage zagrał Ken Jones. Cathy Come Home, wyemitowany w Stanach Zjednoczonych w NET Playhouse w 1969 roku, wywarł międzynarodowy wpływ jako potężna opowieść o klasie niższej. Jego krytyka brytyjskiego systemu opieki społecznej była nieodłączna i emblematyczna dla realistycznych, a zarazem niepolemicznych, choć politycznych filmów Loacha. I pozostaje jedną z najważniejszych produkcji Loacha. Carol White zagrała w roli tytułowej kobiety, która traci dom, potem męża, a ostatecznie dziecko z powodu nieugiętych zasad brytyjskich służb społecznych w latach sześćdziesiątych. Oryginalna historia Jeremy'ego Sandforda została przerobiona przez Loacha i nakręcona w płaskim stylu telewizyjnych wiadomości. Program faktycznie zapoczątkował powstanie organizacji charytatywnej dla bezdomnych Shelter w Wielkiej Brytanii. Ray Brooks zagrał męża, a w obsadzie drugoplanowej znaleźli się Barry Jackson, Wally Patch, Emmett Hennessy i Winnifred Dennis. Wyprodukowany przez Tony'ego Garnetta, ten ponury dramat dokumentalny został nazwany największym osiągnięciem prestiżowego serialu Wednesday Play, emitowanego przez BBC w latach 1964–1970. The Golden Vision był wycinkiem życia o kibicach piłkarskich z Liverpoolu. The Big Flame napisał Jim Allen i zagrali Norman Rossington i Godfrey Quigley, z Jonesem w roli drugoplanowej. Allen był także autorem źródłowym dla Rank and File, portretu brytyjskich stosunków pracy. After a Lifetime napisał jeden z ulubionych aktorów Loacha, Neville Smith, a wystąpił w nim inny, Bill Dean. A Misfortune była próbą Loacha ze sztuką Antona Czechowa z Benem Kingsleyem w roli głównej. Family Life było studium dysfunkcyjnej rodziny, której rodzice nie potrafią zapanować nad swoją 19-letnią córką Janice, która wydaje się schizofreniczna i chce wyrwać się z dotychczasowego życia i wyrazić siebie. Jej zachowania są zaszufladkowane jako problem, który wymaga uważnej obserwacji. Sandy Ratcliff daje mocny występ jako Janice, a Bill Dean i Grace Cave grają rodziców. Family Life było ponownym przemyśleniem i przerobieniem In Two Minds Davida Mercera, które Loach wyreżyserował w Wednesday Play z Anną Cropper w roli głównej. Days of Hope był kolejnym z cenionych, a zarazem kontrowersyjnych dramatów Loacha, czteroczęściowym miniserialem o klasie bliskiej ubóstwa, osadzonym na północnej brytyjskiej farmie w latach 1916–1926. Farmer, jego siostra i jej mąż są socjalistami i pacyfistami, którzy starają się pomóc Partii Pracy w zdobyciu przewagi. Socjalistyczny program wywołał zajadły atak brytyjskich konserwatystów. Paul Copley zagrał główną rolę z Pamelą Brighton i Nickolasem Simmondsem, a drobne role zagrali Alun Armstrong, Stephen Rea i Edward Underdown. Miniserial otrzymał nominacje do nagród BAFTA za scenografię Martina Johnsona i za najlepszy serial dramatyczny. The Price of Coal, towarzyszące sobie utwory w Play for Today, napisał Barry Hines, który napisał Kes dla Loacha, i wyemitowano je w odstępie tygodnia w 1977 roku. Zagrali w nich Bobby Knutt i Stan Richards w tym rodzaju brudnych, robotniczych ćwiczeń, które przyniosły ich reżyserowi światową uwagę.

Studiował prawo w Oksfordzie, a przed podjęciem pracy w BBC grał w teatrze repertuarowym. W 1969 roku wspólnie z producentem Tonym Garnettem założył Kestrel Films. Długa współpraca z telewizją pozwalała mu realizować społeczne opowieści równolegle do kariery kinowej.