Tom Gries

CBS Playhouse 90: The Migrants (1974) Filmy/Miniserial: Earth II (1971), The Glass House (1972), The Connection (1973), Call to Danger (1973), QB VII (1974, mini), The Healers (1974), Helter Skelter (1976), Hunter (1976) Gries był znakomitym wolnym strzelcem w serialach telewizyjnych: Route 66, The Defenders, Stony Burke, Combat!, I Spy, Honey West, Batman i innych. Nawiązał relację z Charletonem Hestonem przy zmierzchowym westernie Will Penny (1968), co doprowadziło do Number One (1969) i The Hawaiians (1970). Filmy fabularne Griesa nie miały takiego wpływu jak jego praca telewizyjna, choć Breakheart Pass (1975) to jeden z najlepszych filmów Charlesa Bronsona, a The Greatest (1977) był tak dobrze wykonany, jak tylko było to możliwe, mimo wykorzystania Muhammada Alego grającego samego siebie. Earth II był ładnie zrealizowaną operą mydlaną o stacji kosmicznej z Anthonym Franciosą, Harim Rhodesem i Mariette Hartley na pokładzie, natomiast Call to Danger i Hunter były pilotażowymi odcinkami szpiegowskimi odpowiednio dla Petera Gravesa i Jamesa Franciscusa. Hunter, którego nie należy mylić z późniejszym serialem Freda Dryera, trafił na antenę jako serial, natomiast Call to Danger i The Healers, pilot o tematyce szpitalnej dla Johna Forsytha, nie. Pięć pozostałych projektów Griesa — większość jego telewizyjnej twórczości pełnometrażowej — należało do najlepszej telewizji swoich czasów. Był nominowany do pięciu nagród Emmy (jednej jako producent), w tym za odcinek East Side, West Side (1964), oraz do dwóch nagród DGA. The Glass House, opracowany przez Tracy Keenan Wynn na podstawie opowiadania Trumana Capote’a, pozostaje jednym z najlepszych telewizyjnych dramatów więziennych, śledząc losy nowicjusza strażnika (Clu Gulager) i świeżo uwięzionego profesora college’u (Alan Alda) skazanego za nieumyślne spowodowanie śmierci, którzy obaj zostają wchłonięci przez system reprezentowany przez więzienie stanowe Utah. Gries uchwycił więzienny świat seksualnego terroru i polityki bandytów, skupiając się na drobiazgowych szczegółach i pamiętnej galerii osadzonych (Billy Dee Williams, Luke Askew, Scott Hylands i inni) trzymanych w ryzach przez brutalną hierarchię wymyśloną przez nikczemnego prowodyra, Hugo Slocuma, ukazanego z mistrzowskimi pociągnięciami głęboko do szpiku kostnego nikczemności przez Vica Morrowa w być może jego najlepszych godzinach. The Connection był filmem akcji, który nosił znak firmowy swojego producenta, Philipa d’Antoniego, odpowiedzialnego za wsparcie The French Connection (1973) Williama Friedkina, bardziej niż znak Griesa. Ale reżyser sprawia, że film skacze i wiruje, gdy Charles Durning gra dziennikarza, który zgadza się być pośrednikiem w spotkaniu między śledczymi ubezpieczeniowymi a złodziejem klejnotów. Tennessee Williams wymyślił oryginalną historię dla The Migrants, udramatyzowaną przez Lanforda Wilsona w niezapomniany portret biednych, pozbawionych korzeni południowych robotników rolnych, utrzymujących się z pracy do pracy. CBS wyciągnęło swój parasolowy tytuł Playhouse 90 z naftaliny dla programu tak odmiennego od wszelkich innych filmów telewizyjnych tamtych czasów. The Migrants, przejmujące doświadczenie, niesie ze sobą dorozumiane zrozumienie, podkreślone bezkompromisowym ujęciem tematu przez Griesa, że było to tak blisko, jak telewizja może podejść do naśladowania smutków trudnej drogi przemierzonej przez pozbawionych praw zbieraczy owoców w The Grapes of Wrath Johna Forda, osiągając jednocześnie szorstką współczesną wiarygodność. Jako dramatyczne przedstawienie amerykańskiego podbrzusza, The Migrants może stać jako utwór towarzyszący wielkiemu dokumentowi Edwarda R. Murrowa, Harvest of Shame. Nominowany do sześciu nagród Emmy, The Migrants jest jednym z najwybitniejszych osiągnięć w karierach Cloris Leachman, Sissy Spacek, Rona Howarda, Cindy Williams, Eda Lautera, Claudii McNeil i Brada Sullivana. Dla adaptacji powieści Leona Urisa, QB-VII, Gries zmontował najbardziej rozbudowany pojedynek sądowy, jaki telewizja dotąd widziała, w najdłuższej produkcji wciąż określanej jako film, a nie „miniserial” (sześć i pół godziny). Saga śledzi proces o zniesławienie wytoczony przez polskiego lekarza amerykańskiemu pisarzowi za oskarżenie go o nielegalne operacje eksperymentalne w nazistowskim obozie koncentracyjnym podczas drugiej wojny światowej. Anthony Hopkins i Ben Gazzara starli się, a jedyna gwiazdorska obsada w karierze Griesa pojawiła się na chwilę: John Gielgud, Lee Remick, Jack Hawkins, Juliet Mills, Leslie Caron, Anthony Quayle, Edith Evans, Dan O’Herlihy, Milo O’Shea, Robert Stephens, Anthony Andrews i inni. Ci wytworni wykonawcy ożyli dygresje adaptatora Edwarda Anhalta, a Jerry Goldsmith dodał jedną ze swoich wyjątkowych epickich ścieżek dźwiękowych. Nastąpiło trzynaście nominacji do Emmy, w tym jedna za reżyserię Griesa. Helter-Skelter pozostaje najpamiętniejszą produkcją Griesa, częściowo ze względu na temat, morderstwa Tate/LaBianca w Los Angeles, oraz bestsellerową książkę o nich autorstwa adwokata Vincenta Bugliosiego i Curta Gentry’ego. Odważne zarządzanie i trzeźwy umysł na czele produkcji tym razem zrezygnowały z gwiazd na rzecz kolejnego wielkiego dramatu sądowego. Gries przedstawił sensację, która prześladowała tę sprawę, oraz układ wydarzeń opowiadających o ohydnych i przerażających czynach gangu Charlesa Mansona z odpowiednim tonem, który równoważy oburzenie publiczne i zachowanie na sali sądowej ze wzniosłą siłą dramatyczną. Wykonawcy byli jednolicie znakomici, na czele z hipnotyzującą kreacją Mansona autorstwa Steve’a Railsbacka. Zapis wskazuje, że staranność i dokładność, które Gries inwestował w swoje produkcje telewizyjne, wkrótce uczyniłyby go gigantem tego medium. Zmarł na atak serca w wieku 55 lat.