Jean-Louis Richard

Francuski aktor i reżyser, który najlepiej wypadał w rolach ludzi skomplikowanych: inteligentnych, ale pełnych sprzeczności. Miał w sobie coś „literackiego” – jakby bohater zanim powie zdanie, zdążył je przeżyć i ocenić. Dzięki temu pasował do kina psychologicznego i obyczajowego, gdzie liczy się napięcie między tym, co postać mówi, a tym, co ukrywa. Z czasem coraz częściej interesowała go także praca reżyserska, czyli możliwość opowiadania historii z większą kontrolą nad całością. Jego styl jest powściągliwy, a przez to mocny: minimalne środki, maksimum sensu. Prywatnie pozostawał raczej w cieniu, kojarzony bardziej z pracą niż z medialnym życiem. Jego kariera to przykład artysty, który nie goni za łatwą popularnością, tylko za rolami z mięsem. W filmie zostawiał po sobie wrażenie człowieka prawdziwego, nie „wygranego” na castingach. To aktorstwo oparte na myśleniu i uważności. Dla widza to często oznacza jedno: w scenach z nim warto słuchać.