Jeff Bleckner

Bleckner był nominowany do nagrody Tony dla najlepszego reżysera za Sticks and Bones (1972) Davida Rabe’a. Bleckner zdobył nagrody Emmy za Hill Street Blues w 1983 roku i za Concealed Enemies, a także był nominowany za kolejny odcinek Hill Street Blues w 1981 roku, jak również za Do You Remember Love, Serving in Silence i The Beach Boys: An American Family. Zdobył nagrody Directors Guild of America za Hill Street Blues i The Beach Boys, a był nominowany przez DGA za Do You Remember Love i The Music Man. Praca Blecknera w serialach obejmuje odcinki Welcome Back, Kotter, Lou Grant, Trapper John, M.D., The Stockard Channing Show, The Devlin Connection, Bret Maverick, Knots Landing, Remington Steele, Summerland, Commander in Chief, Boston Legal i Medium. Bleckner przez trzy dekady dostarczał mocnych dramatów i dziwacznych komedii jako jeden z czołowych amerykańskich reżyserów telewizyjnych. Wśród wczesnych projektów Blecknera były dwa dla PBS: Pennsylvania Lynch z Tomem Atkinsem i Lelią Goldoni oraz godzinna adaptacja A. R. Gurneya opowiadania Johna Cheevera O Youth and Beauty! (1979) z Michaelem Murphym, Edwardem Herrmannem, Holland Taylor i Sigourney Weaver. Reżyser stworzył w końcu jeden z najznakomitszych dramatów w historii telewizji publicznej, Concealed Enemies, o sprawie Algera Hissa. Były urzędnik amerykańskiego Departamentu Stanu został uwięziony za składanie fałszywych zeznań przed federalną ławą przysięgłych. Herrmann zagrał główną rolę Hissa, Johna Harkinsa jako Whittakera Chambersa i Petera Riegerta jako Richarda Nixona. Scenariusz Hugha Whitemore’a został pięknie zagrany przez zespół, a Bleckner osiągnął rezonans ludzi z krwi i kości oraz poczucie historii dzięki trafnemu przedstawieniu lat pięćdziesiątych. Concealed Enemies zdobył Emmy za najlepszy serial limitowany. Do You Remember Love opowiadał o kobiecie zdiagnozowanej chorobą Alzheimera oraz o jej wpływie na jej stan emocjonalny i życie rodzinne. Kreacja Joanne Woodward jest punktem centralnym tego przemyślanego filmu, który przedstawiał także możliwości pomocy rodzinom w radzeniu sobie ze skutkami choroby i walce z nimi. Program był punktem odniesienia, ponieważ pomógł rozpowszechnić informacje o chorobie Alzheimera w szerokim gronie odbiorców. Film zdobył nagrody Emmy dla wybitnego programu specjalnego, dla Woodward oraz dla scenarzystki Vickie Patik. Był także nominowany do Emmy za reżyserię Blecknera, kreację Richarda Kileya jako męża oraz muzykę Davida Shire’a. Program otrzymał nominacje do Złotych Globów za najlepszy film telewizyjny i kreację Woodward. Bleckner otrzymał nominację DGA, a Patik otrzymała nagrodę Writers Guild of America za scenariusz. Montaż Davida Rosenblooma zdobył nagrodę Eddie od American Cinema Editors. Program został uhonorowany nagrodą Peabody. Fresno była mydlaną parodią opery mydlanej w stylu Dallas/Dynasty z MTM Enterprises, z intrygami dynastycznej kontroli i seksualnymi aferami osadzonymi w centrum przemysłu rodzynkowego w tytułowym kalifornijskim mieście. Grono mistrzów gagów zebranych do tej parodii objęło Carol Burnett, Charlesa Grodina, Dabneya Colemana, Jeffreya Jonesa, Toma Postona, Billa Paxtona, Jerry’ego Van Dyke’a, Louise Latham, Gregory’ego Harrisona jako wiecznie bez koszuli Torcha, Teri Garr jako nimfomankę Talon, Michaela Richardsa i J. E. Freemana jako popleczników oraz słynnego reżysera teatralnego Jose Quintero jako Don Diega. Bleckner, który reżyserował kilka wieczornych oper mydlanych, pociągał za wszystkie sznurki. Zaowocowało to pięcioma nominacjami do Emmy w kategoriach technicznych. Judd Hirsch zagrał podwójną rolę w Brotherly Love, o biznesmenie, którego obłąkany brat bliźniak wychodzi z więzienia i zaczyna go prześladować. W rolach drugoplanowych wystąpili Karen Carlson, Barry Primus, George Dzundza i Josef Sommer. Terrorist on Trial: The United States vs. Salim Ajami wyszedł spod pióra słynnych partnerów scenopisarskich Williama Linka i Richarda Levinsona. Tytułowego bohatera zagrał Robert Davi, a batalia prawna toczyła się między Samem Waterstonem a Ronem Liebmanem. My Father, My Son była historią Elmo Zumwalta Jr., dowódcy marynarki wojennej USA w czasie wojny w Wietnamie, i jego syna, Elmo III, porucznika dowodzącego siłami szybkich łodzi w delcie Mekongu. Karl Malden i Keith Carradine zagrali główne role Zumwaltów. Scenariusz Jacqueline Feather i Davida Seidlera był nominowany do nagrody WGA. Favorite Son opowiada o pogłębiającym się politycznym spisku odkrytym przez śledztwo FBI w sprawie zamachu na amerykańskiego wiceprezydenta. Robert Loggia gra zmęczonego, lecz patriotycznego agenta śledczego Nicka Mancuso, postać, którą przeniósł do krótko emitowanego serialu NBC. Miniserial Blecknera ma podteksty nawiązujące do The Manchurian Candidate (1962) Johna Frankenheimera. Zdjęcia przyszłego reżysera Bradforda Maya otrzymały nominację do Emmy. Obsada Blecknera obejmowała Harry’ego Hamlina, Lindę Kozlowski, Kennetha MacMillana, Ronny’ego Coxa, Johna Mahoneya, Mitcha Ryana, Richarda Bradforda i Jasona Alexandra. Patty Duke zagrała główną rolę w Last Wish jako dziennikarka telewizyjna Betty Rollin Edwards, którą jej umierająca na raka matka Ida prosi o pomoc w samobójstwie. Maureen Stapleton wystąpiła w roli Idy, a Dwight Schultz zagrał męża Betty, Eda Edwardsa. Jerome Kass zaadaptował książkę Rollin o tym bardzo trudnym wyborze, by pomóc bliskiej osobie w odejściu, w tym wyprawach do medycznego podziemia w poszukiwaniu pomocy. Film Blecknera nigdy nie jest ckliwy, a kreacje aktorskie są pierwszorzędne. Marg Helgenberger gra opiekunkę domową wynajętą przez małżeństwo, by pomóc poruszającej się na wózku żonie dotkniętej stwardnieniem rozsianym, w In Sickness and in Health. Lecz mąż zakochuje się w niej. Lesley Ann Warren i Tom Skerritt grają małżeństwo, którego rozwiązanie trójkąta jest znacznie łagodniejsze niż działania w In the Best of Families: Marriage, Pride & Madness Blecknera, gdzie zagrali Kelly McGillis, Carradine i Hamlin. A Father for Charlie przedstawiał Josepha Mazzella jako chłopca próbującego wychować swoją niedołężną siostrę pośród przemocy Ku Klux Klanu na wiejskim Południu, a także wbrew przeszkodom ze strony jego wojowniczego i pijanego ojca. Obsada Blecknera obejmowała Louisa Gossetta Jr., Dona Swayze’a, Williama Luckinga i Evan Rachel Wood. Scenariusz H. Hadena Yelina był nominowany do nagrody WGA. Serving in Silence: The Margarethe Cammermeyer Story opowiadał prawdziwą historię odznaczonej pułkownik armii, która mimochodem przyznaje w wywiadzie na potrzeby podniesienia poświadczenia bezpieczeństwa, że jest lesbijką, i wojsko wszczyna wobec niej procedurę zwolnienia. Z pomocą swojej partnerki i Lambda Legal, która broni par tej samej płci w sporach prawnych, pułkownik Cammermeyer walczyła z tą procedurą. Film zdobył nagrody Emmy dla Glenn Close jako tytułowej bohaterki, Judy Davis jako najlepszej aktorki drugoplanowej w roli jej partnerki, Diane, oraz scenarzystki Alison Cross. Produkcja była także nominowana za wybitny film, reżyserię Blecknera i montaż Geoffreya Rowlanda. Film, Close i Davis były nominowane do Złotych Globów. Close była nominowana do nagrody Screen Actors Guild, a Cross do nagrody Writers Guild of America. Film został uhonorowany nagrodą Peabody. Obsada Blecknera obejmowała Williama Converse’a-Robertsa, Wendy Makenna, Susan Barnes i Jana Rubesa. Bleckner zapuścił się na mętne wody z The Beast, utworem w typie Szczęk na podstawie kolejnej powieści Petera Benchleya, zaadaptowanej przez J. B. White’a. Sprawcą może być olbrzymia kałamarnica albo ogromna ośmiornica, w każdym razie macki. William Petersen i Charles Martin Smith czuwają w fikcyjnym Graves Point. On Seventh Avenue to opera mydlana o nowojorskim przemyśle mody z Wendy Makkena i Faye Grant. The Advocate’s Devil była adaptacją Cyrusa Nowrasteha powieści Alana Dershowitza o prawniku (Ken Olin), który skutecznie broni gwiazdora koszykówki (Holt McCallany) oskarżonego o gwałt, a potem zdaje sobie sprawę, że ten może nie być niewinny. Blackout Effect dotyczył winy przypisanej kontrolerowi ruchu lotniczego (Charles Martin Smith) za kolizję w powietrzu samolotu cargo z samolotem pasażerskim. Śledczego zagrał Eric Stoltz. Sześć lat później Bleckner być może liczył, że poprawi ten rodzaj badania katastrofy lotniczej dzięki NTSB: The Crash of Flight 323, kolejnemu przemyślanemu, choć fikcyjnemu spojrzeniu na miejsce katastrofy. Zespół aktorski obejmował Mandy’ego Patinkina, Bretta Cullena, Tyrę Farrell, Teda McGinleya i Kevina Dunna. Rear Window był bynajmniej nienatchnionym remakiem klasyka Alfreda Hitchcocka i Jamesa Stewarta z 1954 roku, z Christopherem Reeve’em jako poruszającym się na wózku podglądaczem szpiegującym sąsiadów po drugiej stronie podwórza. Rolę zmieniono ze złamanej nogi na trwały paraliż, aby odzwierciedlić własny stan aktora, będący skutkiem wypadku podczas gry w polo. Daryl Hannah i Robert Forster wystąpili w tym kryminale, w którym podglądacz Reeve’a podejrzewa, że po drugiej stronie doszło do morderstwa. Reeve zdobył nagrodę SAG i był nominowany do Złotego Globu. Wspomagająca napięcie muzyka Davida Shire’a była nominowana do nagrody Emmy. Flowers for Algernon był powrotem do historii, która stała się podstawą filmu fabularnego Ralpha Nelsona, Charly (1968), za który Cliff Robertson zdobył Oscara, grając upośledzonego umysłowo pracownika piekarni, który przechodzi operację mózgu zamieniającą go w geniusza, stan trwający tylko krótko, zanim powraca on do pierwotnego stanu. Tym razem John Pielmeier napisał kolejny scenariusz na podstawie źródłowej powieści Daniela Keyesa, używając oryginalnego tytułu. Matthew Modine zagrał Charliego Gordona przy wsparciu Bonnie Bedelii, Kelli Williams i Rona Rifkina. Bleckner był w szczytowej formie przy The Beach Boys: An American Family, skupiając się na formacyjnych latach braci Wilson w podlosangeleskim Hawthorne. Scenariusz Kirka Ellisa trzyma się blisko faktów, a obsada powstała najwyraźniej z troski o wierność: Fred Weller (Brian Wilson), Nick Stabile (Dennis Wilson), Ryan Northcutt (Carl Wilson), Ned Vaughan (Al Jardine) i Matt Letscher (Mike Love). Kevin Dunn był znakomity jako ojciec chłopców, Murry Wilson, a obsada obejmowała Alley Mills i Emmanuelle Vaugier. Czterogodzinny film otrzymał trzy nominacje do Emmy, w tym za wybitny miniserial. Bleckner zdobył nagrodę DGA, a zespół montażowy Geoffreya Rowlanda i Bryana M. Horne’a zdobył nagrodę Eddie od American Cinema Editors. Runaway Virus był thrillerem o zbliżającej się epidemii, z główną rolą Jasona Beghe. Black River była adaptacją powieści Deana Koontza autorstwa Daniela Taplitza, o nazbyt idealnym miasteczku, w którym wszyscy wydają się wspaniali. Jay Mohr gra odwiedzającego pisarza, który początkowo rozkoszuje się tym spokojnym skrawkiem Ameryki, dopóki nie zdaje sobie sprawy, że nie może wyjechać, a jakiś wszechwiedzący Wielki Brat obserwuje wszystkich, w tym Scotta Hylandsa, Ann Cusack i Stephena Tobolowsky’ego. Pamięć o wersji The Music Man (1962) Mortona DaCosty, z kreacją Roberta Prestona w jego najżywiołowszym wydaniu, nie psuje przyjemności z tej wersji. Jest zaktualizowana i bardziej realistyczna niż film fabularny, ale koncepcja Blecknera się sprawdza. Matthew Broderick zagrał knującego oszusta Harolda Hilla, którego zmiękcza prawdziwa miłość i uczciwość społeczności ze Środkowego Zachodu. Nowa wersja otrzymała pięć nominacji do Emmy, w tym za choreografię Kathleen Marshall. Bleckner otrzymał kolejną nominację DGA, a jego obsada drugoplanowa obejmowała Kristin Chenoweth, Victora Garbera i Molly Shannon. Have No Fear: The Life of Pope John Paul II było kolejnym spojrzeniem na życie Karola Wojtyły, od lat dzieciństwa przed nazistowską okupacją jego rodzinnej Polski, przez wczesny romans, po decyzję o wstąpieniu do kapłaństwa, uznanie przełożonych dla jego zdolności administracyjnych i jego awans na najwyższy urząd w Kościele rzymskokatolickim. Bleckner i operator Roberto Benvenuti nakręcili film we Włoszech i na Litwie z eklektyczną międzynarodową obsadą, w tym Thomasem Kretschmannem jako dorosłym Karolem, Joaquimem de Almeidą jako arcybiskupem Oscarem Romero, Brunonem Ganzem, Jasperem Harrisem, Charlesem Kayem i Sabriną Javor.