Daniel Petrie

Petrie był jednym z czołowych reżyserów dramatu przez cztery dekady, osiągając w swojej karierze poziom konsekwentnej jakości w filmach i telewizji, trudny do dorównania dla kogoś tak zapracowanego. Jego filmy fabularne obejmowały A Raisin in the Sun (1961) z Sidneyem Poitierem, Buster and Billie (1973), Lifeguard (1975), The Betsy (1976) z Laurence'em Olivierem, Resurrection (1980) z Ellen Burstyn, Fort Apache, the Bronx (1981) z Paulem Newmanem i Cocoon: The Return (1988). Ponieważ nigdy nie uczynił kina swoim jedynym terenem, jak zrobili to słynniejsi wychowani w telewizji reżyserowie — Frankenheimer, Lumet, Penn, Mulligan, Nelson, Rosenberg i Hill — Petrie często nie jest wymieniany w podobnych kręgach. Ale jego poziom konsekwentnych osiągnięć w telewizji jest większy niż niemal u wszystkich z nich. Petrie zdobył nagrody Emmy za reżyserię Eleanor and Franklin, Eleanor and Franklin: The White House Years i Mark Twain and Me. Otrzymał nominacje do Emmy za reżyserię The Execution of Raymond Graham, My Name Is Bill W. i A Town Torn Apart oraz był nominowany jako producent nominowanych w kategorii wybitnego filmu telewizyjnego/miniserialu My Name Is Bill W. i Mark Twain and Me. Petrie zdobył nagrody Directors Guild of America za odcinek The Man and the City z 1971 roku, Eleanor and Franklin, Eleanor and Franklin: The White House Years i The Dollmaker oraz był nominowany do nagród DGA za A Raisin in the Sun, My Name Is Bill W., Kissinger and Nixon, Inherit the Wind i Walter and Henry. Zdobył nagrodę Genie za scenariusz The Bay Boy (1986). Petrie był także w centrum jednej z czołowych rodzin twórczych Hollywoodu. Jego żona, Dorothea G. Petrie, zdobyła dwie nagrody Emmy jako producentka, obaj ich synowie, Daniel Petrie Jr. i Donald Petrie, zostali filmowcami, a obie córki, June i Mary, zostały aktorkami. Wśród wyróżniających się godzinnych prac Petrie'ego były The Benefactor, odcinek pierwszego sezonu The Defenders, One Day in the Life of Ivan Denisovitch, odcinek Bob Hope Presents the Chrysler Theater z 1963 roku, z Jasonem Robardsem jako więźniem przeżywającym kolejną zimę w sowieckim systemie Gułagu, John Peter Altgeld w Profiles in Courage w 1964 roku z Burgessem Meredithem, nagrodzony nagrodą DGA odcinek The Hands of Love z 1971 roku w The Man and the City, jednosobowy program PBS Harry S. Truman: Plain Speaking (1976) z Edem Flandersem w nagrodzonej Emmy roli oraz Half a Lifetime (1986), ze scenariusza Stephena Metcalfe'a, rozdający partię pokera Keithowi Carradine'owi, Saulowi Rubinkowi, Nickowi Mancuso i Gary'emu Buseyowi. Praca Petrie'ego przy serialach rozpoczęła się w niemowlęctwie telewizji od Studsa Terkela w produkowanym w Chicago Stud's Place, a potem Omnibus, Treasury Men in Action, Armstrong Circle Theatre, Elgin Theatre Hour, The Alcoa Hour i The U.S. Steel Hour. W retrospekcji najwybitniejszym odcinkiem antologicznym Petrie'ego był występ w The U.S. Steel Hour w 1956 roku: adaptacja Arnolda Schulmana powieści baseballowej Marka Harrisa Bang the Drum Slowly o tępawo myślącym, słabo utalentowanym i skrycie umierającym łapaczu nowojorskiego klubu. Paul Newman zagrał pewnego siebie miotacza, który niechętnie zaprzyjaźnia się z łapaczem, zagranym przez Alberta Salmiego w jednej z jego najlepszych kreacji. George Peppard i Georganne Johnson zagrali role drugoplanowe w doskonałej obsadzie Petrie'ego. John Hancock wyreżyserował wersję filmową z Robertem De Niro w 1973 roku. Petrie zrealizował niektóre z wielkich produkcji kostiumowych, które DuPont zamówił jako miesięczny cykl programów specjalnych pod koniec lat pięćdziesiątych. Reżyser zdobył nagrodę Christopher Award za swój pierwszy program dla DuPont, The Prince and the Pauper Marka Twaina, z Christopherem Plummerem, sir Cedrikiem Hardwicke'em, Johnem Carradine'em i Johnnym Washbrookiem. Następnie Petrie wyreżyserował Wuthering Heights z Richardem Burtonem i Yvonne Furneaux, Body and Soul z Benem Gazzarą jako skompromitowanym bokserem, Oliver Twist z Robertem Morleyem i Richardem Harrisem oraz Wyspę skarbów Roberta Louisa Stevensona z Hugh Griffithem jako Long John Silver. Ostatnim programem reżysera dla DuPont była jedna z teksańskich sztuk Hortona Foote'a, The Night of the Storm, z Julie Harris, Marcem Connellym i E. G. Marshallem. Turn Left at Mount Everest był jedynym odcinkiem Petrie'ego w Playhouse 90, adaptacją sztuki Lowella Barringtona z eklektyczną obsadą Fessa Parkera, Petera Lorre'a, Paula Forda i Arnolda Stanga. Petrie wystawił Wiśniowy sad w Arizonie i na Florydzie i został poproszony o jego wyreżyserowanie w The Play of the Week, gdzie jego obsadę prowadzili E. G. Marshall, Helen Hayes, Salome Jens i Susan Strasberg. Victory był kolejnym dzielnym wysiłkiem literackim, adaptacją powieści Josepha Conrada autorstwa Michaela Dyne'a, z Artem Carneyem w NBC i międzynarodową obsadą drugoplanową prowadzoną przez Oscara Homolkę, Richarda Harrisa, Erica Portmana, Lois Smith i Ruth White. Big Fish, Little Fish była adaptacją sztuki Hugh Wheelera z Billem Bixbym, Williamem Windomem, Jeffem Coreym i Louisem Gossettem Jr. Silent Night, Lonely Night, pierwsze zadanie Petrie'ego jako filmu tygodnia, było adaptacją sztuki Roberta Andersona o pozamałżeńskim romansie między Lloydem Bridgesem a Shirley Jones, która otrzymała nominację do nagrody Emmy za swoją kreację. The City z Anthonym Quinnem jako pierwszym latynoskim burmistrzem dużego miasta na południowym zachodzie było pilotem serialu The Man and the City, którego odcinki Petrie także reżyserował. Napięcie, które Petrie zbudował w pasjonującym A Howling in the Woods z Barbarą Eden w roli głównej, zostało przekształcone w staroświecką eksploatację w Moon of the Wolf, z Davidem Janssenem jako stróżem prawa z Luizjany tropiącym możliwego wilkołaka. Petrie wyreżyserował pilota Hec Ramsey, a potem kilka odcinków serialu detektywistycznego Richarda Boone'a o tym samym tytule. Zrelaksowaną jakość, którą Bridges wnosił do swoich głównych ról w telewizji, Petrie zręcznie wykorzystał w Trouble Comes to Town, w którym aktor gra południowego szeryfa, który przygarnia młodego syna Afroamerykanina (Hari Rhodes), który uratował mu życie podczas wojny koreańskiej, stawiając tym samym stróża prawa przeciwko rasistowskim elementom w miasteczku. Praca w niskim tonie z aktorami takimi jak Bridges, Boone i Janssen jest zrozumiała, ale Petrie zdołał nakłonić Kirka Douglasa do zejścia na niższe obroty w jednej z najlepszych i najbardziej nieprawdopodobnych kreacji gwiazdy w Mousey, o nijakim nauczycielu, którego życie rodzinne zostaje zredukowane do niczego. Mousey uruchamia swoją przebieglejszą stronę, by obejść intrygi swojej niewiernej byłej żony (Jean Seberg), jej nowego męża (John Vernon), który zabrał także syna z pierwszego związku, i prywatnych detektywów. The Gun and the Pulpit był kapryśnym i zabawnym westernem z Marjoe Gortnerem w roli strzelca, który przyjmuje tożsamość zmarłego kaznodziei, by ratować skórę przed gadatliwym Slimem Pickensem i jego bandą. Improwizowany humor, nietypowy dla filmów telewizyjnych, westernów i dorobku Petrie'ego, cechuje ten program, który przypadkowo pojawił się z żywiołowym Pickensem w roku premiery Blazing Saddles (1974) Mela Brooksa. Returning Home był biedniejszą wersją zdobywcy Oscara dla najlepszego filmu, The Best Years of Our Lives (1946) Williama Wylera. Eleanor and Franklin był kolejnym filmem biograficznym, kolejnym ekranowym studium FDR, kolejnym dobrze ubranym utworem kostiumowym i kolejnym filmem telewizyjnym lat siedemdziesiątych sięgającym wstecz do prezydentury USA. Ale nie było w nim nic zwyczajnego. Pięknie napisany przez Jamesa Costigana na podstawie książki Jamesa P. Lasha i z ewokującymi szczegółami czasu i miejsca znakomicie wyobrażonymi przez Petrie'ego, Eleanor and Franklin poruszył narodową strunę swoim spojrzeniem na jedną z bardziej fascynujących postaci historii z punktu widzenia jego żony, przez trzy dekady aż do jego pierwszej kadencji prezydenckiej w 1933 roku. Jane Alexander i Edward Herrmann zagrali główne role, z którymi zawsze mieli być utożsamiani. Program zgarnął nagrody Emmy, wygrywając 11 z 17 nominacji, w tym za wybitny program specjalny. Oprócz Petrie'ego nagrody Emmy otrzymali Costigan, montażysta Michael Kahn, kostiumograf Joe I. Tompkins, operatorzy Paul Lohmann i Edward R. Brown oraz Rosemary Murphy jako Sara Delano Roosevelt. Nominowani byli także Alexander, Herrmann, Lilia Skala jako Mlle. Silvestre i Irene Tedrow jako Mary Hall. Znakomita obsada obejmowała Mackenzie Phillips, Eda Flandersa, Annę Lee, Pamelę Franklin, Lindsay Crouse, Lindę Purl i Davida Huffmana. Program zdobył Złoty Glob za najlepszy film telewizyjny i został uhonorowany nagrodą Peabody. Petrie przeżył najlepszy twórczo rok spośród wszystkich reżyserów w historii tego medium w latach 1976–77. Ta znakomita całoroczna praca doprowadziła do jedynego przypadku w historii nagród Emmy, gdy jeden człowiek odpowiadał za realizację trzech z pięciu nominowanych w kategorii wybitnego dramatu specjalnego. Eleanor and Franklin: The White House Years Petrie'ego zdobył Emmy, co było jedynym przypadkiem, gdy sequel filmowy zdobył tę wielką nagrodę. Zarówno Sybil, jak i Harry S. Truman: Plain Speaking tego reżysera również były nominowane. Ponadto główni wykonawcy tych przegranych zdobyli nagrody Emmy dla najlepszego aktora (Ed Flanders jako Truman) i aktorki (Sally Field jako Sybil). A drugi rok z rzędu Petrie zdobył Emmy za najlepszą reżyserię, za sequel. The White House Years przedstawiał Rooseveltów przez erę wielkiego kryzysu i II wojnę światową, gromadząc osobiste dramatyczne zmagania, takie jak walka FDR z paraliżującym polio, i kryzysy narodowe. Obsada i ekipa sprostały wyzwaniu, a produkcja podjęła pięknie wątek tam, gdzie zakończył go pierwowzór. Petrie ponownie dołączył w kolekcji nagród Emmy do producenta Davida Susskinda za wybitny program specjalny, kostiumografa Tompkinsa i scenografa Jana Scott. Sequel zdobył siedem z — ponownie — 17 ogólnych nominacji. Nominowani byli Herrmann, Alexander i Murphy wraz z Walterem McGinnem jako Louis Howe i Markiem Harmonem jako Robert Dunlap, a także Costigan, kompozytor John Barry i operator James Crabe. Rita Roland i Michael S. McLean podzielili nagrodę Emmy i nagrodę Eddie od American Cinema Editors za montaż filmu. A Petrie wraz z asystentami Wolfgangiem Glattesem i Jackiem Frostem Sandersem otrzymał nagrodę DGA. Role drugoplanowe zagrali Blair Brown, Donald Moffat, John Beal, Crouse i Lee. Wyprodukowany przez słynnego telewizyjnego impresaria Davida Susskinda przez WQED-TV w Pittsburghu dla PBS, Harry S. Truman: Plain Speaking został zaadaptowany przez Carol Sobieski z książki historii mówionej zebranej przez Merle'a Millera. Ustawienie przez Petrie'ego ruchów Flandersa przed kamerami pomogło wynieść ten 60-minutowy program do pamięci głosujących na Emmy, którzy dali mu pięć ogólnych nominacji, w tym za wybitny program specjalny, scenariusz Sobieski i pracę kamery Kena Andersona i Arta Vogela. Mimo pięknie wyprodukowanych programów jednoosobowych z Henrym Fondą, Halem Holbrookiem, Jamesem Whitmore'em, Johnem Gielgudem, Julie Harris i innymi znakomitościami, żaden inny program jednoosobowy w historii telewizji nie otrzymał tylu nominacji. Mimo swoich Oscarów za Norma Rae (1979) i Places in the Heart (1984) Sally Field z pewnością dała swoją najlepszą kreację jako Sybil, pseudonim Shirley Ardell Mason, nauczycielki z Dodge Center w Minnesocie, której 16 odrębnych osobowości było analizowanych przez freudowskiego psychiatrę w latach sześćdziesiątych, gdy pacjentka nauczała na nowojorskim Columbia University. Mason, która później zmarła w Lexington w Kentucky, i jej analiza przez dr Cornelię B. Wilbur zostały opisane w książce Sybil Flory Rety Schreiber. Niesamowita zdolność Field do wskakiwania w przypominające pajaca-wyskakującego minikreacje w ramach całości Sybil i jej przedstawienie tego, co zaczęto nazywać zaburzeniem tożsamości dysocjacyjnej, było po prostu genialne. Kreacja Joanne Woodward jako dr Wilbur była mocna i miała nawet proroczą nutę manipulacji, aspekt dramatu Sybil kryjący się za dramatem. W śledztwie z 1998 roku, po śmierci doktor i pacjentki, profesor John Jay College of Criminal Justice w Nowym Jorku zebrał zeznania, że Mason miała skłonność do histerii i została wykorzystana przez Wilbur do zdobycia umowy na książkę. Mimo tego Joseph Sargent nakręcił remake Sybil w 2007 roku z Tammy Blanchard i Jessicą Lange. Jednak produkcja Petrie'ego była telewizyjnym punktem odniesienia, zdobywając nagrody Emmy dla Field, adaptacji książki Schriebera autorstwa Stewarta Sterna i muzyki zespołu Leonarda Rosenmana oraz Alana i Marilyn Bergman. Film otrzymał w sumie sześć nominacji, w tym za wybitny program specjalny, Woodward i zdjęcia Mario Tosiego. Program zdobył Złoty Glob za najlepszy program specjalny. Role drugoplanowe zagrali Brad Davis, Charles Lane i Martine Bartlett. Jane Fonda dała jedną ze swoich znakomitych kreacji pełnych wrażliwości i rodzicielskiej hartowności w The Dollmaker Petrie'ego, o kobiecie z Kentucky, której pięcioosobowa rodzina zostaje wykorzeniona i osiedlona w Detroit, gdy jej mąż przenosi się do miasta do pracy w fabryce na potrzeby wysiłku wojennego. Aktorka i kostiumograf Julie Weiss zdobyły nagrody Emmy za swoją pracę, a utwór był nominowany do sześciu nagród Emmy, w tym za wybitny program specjalny i dla scenarzystów Susan Cooper i Hume'a Cronyna. Scenarzyści zdobyli nagrodę Writers Guild of America za swoją pracę, a Petrie zgarnął nagrodę Directors Guild of America za koordynację tego znakomitego utworu kostiumowego. Fonda i film byli nominowani do Złotych Globów. Znakomita obsada Petrie'ego obejmowała Levona Helma, Geraldine Page, Amandę Plummer, Studsa Terkela, Sheba Wooleya, Dana Hedayę, Ann Hearn i Susan Kingsley. The Execution of Raymond Graham był dla Petrie'ego powrotem do lat pięćdziesiątych, ponieważ został wyemitowany na żywo pod szyldem ABC Theatre. Historia skazanego na śmierć więźnia, który ma być pierwszym straconym więźniem w swoim stanie od lat, film śledzi jego osobiste oczekiwanie oraz historie jego rodziny próbującej uzyskać w ostatniej chwili odroczenie egzekucji przez wstrzyknięcie śmiertelnego płynu, i naczelnika więzienia, który wypiera, że zaplanowana śmierć sprowadziła cyrk medialny pod jego drzwi. Jeff Fahey przeżywa jedne ze swoich najlepszych chwil jako Graham, a Morgan Freeman jest znakomity jako naczelnik, z najlepszym wsparciem Georga Dzundzy, Kate Reid, Lindy Griffiths, Laurie Metcalfe, Grahama Beckela, Lois Smith i Josefa Sommera. Petrie otrzymał kolejną nominację do Emmy za najlepszą reżyserię, a Mel Frohman zdobył nagrodę Writers Guild of America za teleplay. My Name Is Bill W. śledzi początki Anonimowych Alkoholików w Nowym Jorku, gdy tytułowy makler, złamany krachem giełdowym z 1929 roku, staje się alkoholikiem, ale ma przytomność umysłu, by walczyć z chorobą z innym zwolennikiem butelki. Tworzą AA z serii spotkań wsparcia, a anonimowy klub z czasem rozprzestrzenia się, by pomóc pijakom na całym świecie. James Woods dał jedną ze swoich najszczerszych kreacji jako Bill Wilson i zdobył nagrodę Emmy dla najlepszego aktora. Wspierały go JoBeth William jako jego żona Lois, James Garner jako "Dr. Bob" Smith i obsada drugoplanowa obejmująca Gary'ego Sinise'a, Fritza Weavera, George'a Coe i Roberta Harpera. Film otrzymał w sumie siedem nominacji do Emmy, w tym za wybitny program specjalny, Petrie'ego, Garnera i scenarzystę Williama G. Borcherta. Film i Woods byli także nominowani do Złotych Globów. Mark Twain and Me z Jasonem Robardsem jako Samuelem Clemensem i Amy Stewart jako początkującą powieściopisarką Dorothy Quick, której pamiętnik o przyjaźni pisarzy, Enchantment, opublikowano w 1981 roku. Cynthia Whitcomb zaadaptowała książkę, a Petrie pozwolił Robardsowi odnaleźć momenty postaci wyrażające odrodzenie ducha Twaina w tym znakomitym dodatku do kanonu filmów o Twainie. Relacja pisarzy na krótko ożywiła Twaina, którego śmierci w rodzinie i długi uczyniły go ponurym w ostatnich latach. Film zdobył Emmy za wybitny program dla dzieci, a Petrie otrzymał kolejną nominację za najlepszą reżyserię. Po tym wyróżnieniu przyszło jeszcze jedno, jedyna nominacja do Emmy za A Town Torn Apart, z Michaelem Tuckerem, którego postępowe metody nauczania rozwścieczają niektórych rodziców w wiejskiej społeczności. Lionel Chetwynd zaadaptował Kissinger: A Biography Waltera Isaacsona, o byłym sekretarzu stanu, na Kissinger and Nixon, dramatyzację TNT o skalistej relacji światowych przywódców przez różne kryzysy. Ron Silver wcielił się w Kissingera, a Beau Bridges zagłębił się w swoją charakteryzację Nixona. Wymagana wiarygodność tych gwałtownych kreacji przyczyniła się w dużym stopniu do nadania przedsięwzięciu porywającej siły. Matt Frewer zagrał Alexandra Haiga, Ron White był Bobem Haldemanem, Kenneth Welsh zagrał Scotty'ego Restona, a George Takei był Le Duc Tho. Petrie otrzymał nominację do nagrody DGA za tę pracę, a Bridges został uhonorowany jedną ze swoich wielu nominacji do Emmy. Calm at Sunset obejmuje całe spektrum zagadnień w wyjątkowej historii o dojrzewaniu młodego człowieka, który zostaje wysłany na studia, ale chce podążać drogą klasy robotniczej. W tym przypadku chodzi o zawód jego ojca, komercyjnego rybaka. James Facinelli gra syna Michaela Moriarty'ego i Kate Nelligan. W sequelu do klasycznej sztuki Williama Gibsona The Miracle Worker, Monday After the Miracle Petrie'ego, Moira Kelly zagrała Helen Keller, a Roma Downey Annie Sullivan. Seasons of Love powstało na podstawie powieści George'a Della z 1934 roku o latach sześćdziesiątych XIX wieku, The Earth Abideth, z Peterem Straussem, Rachel Ward, Hume'em Cronynem i Ripem Tornem. Inherit the Wind miało już trzech dobrze przyjętych poprzedników, zanim Petrie zaprezentował czwartą wersję w 1999 roku — film Stanleya Kramera z 1960 roku oraz program George'a Schaefera w Hallmark Hall of Fame z 1965 roku i film telewizyjny Davida Greene'a z 1988 roku. Zestawienie Jacka Lemmona i George'a C. Scotta jako prawników spierających się o kwestie w sztuce będącej odwzorowaniem procesu Scopes Monkey Trial z 1925 roku w Tennessee zapowiadało kolejne znakomite aktorskie forum i widzowie się nie zawiedli. Lemmon otrzymał Złoty Glob za swoją kreację, a on i Beau Bridges jako reporter zostali nominowani do nagród Emmy. Petrie otrzymał jeszcze jedną nominację do DGA za kierowanie tą potężną obsadą. Walter i Henry byli ojcem i jego dwunastoletnim synem, duetem ulicznych muzyków w Nowym Jorku, którzy utrzymywali się z dnia na dzień, mieszkając na pustej działce, gdy Walter (John Larroquette) w końcu dostaje załamania nerwowego, zmuszając chłopca (Nicholas Braun) do odszukania rodziny. James Coburn, Kate Nelligan i Dorian Harewood zagrali role drugoplanowe w tym wzruszającym programie, który był nominowany do Daytime Emmy za wybitny program dziecięcy i przyniósł Petrie'emu kolejną nominację do DGA. Za swoją pracę w ostatnim filmie telewizyjnym Petrie'ego, Wild Iris, Laura Linney zdobyła nagrodę Emmy jako matka i córka, które wróciły do rodzinnego domu, by pomóc prowadzić firmę ślubną. Gena Rowlands, grająca matkę Linney, była także nominowana w tej samej kategorii głównej. Emile Hirsch i Fred Ward zagrali role drugoplanowe. Konsekwentny poziom osiągnięć Petrie'ego przez niemal pół wieku jako telewizyjnego reżysera długometrażowych projektów jest niemal niezrównany. Uczciwość i szczerość wyrażone w jego projektach, dobór ich tematów, wielka dbałość o ich koncepcję i scenariusz, jego wybór aktorów oraz elementy wizualne w kadrze pochodzące od dynamicznego grona talentów pozaekranowych — wszystko to wskazuje nie tylko na prawdziwego mistrza sztuki i rzemiosła reżyserii, ale także na telewizyjnego giganta. Nie przesadzając i biorąc pod uwagę całokształt jego osiągnięć w ciągu sześciu dekad, Petrie jest jednym z wielkich sił przewodnich, jakie pracowały w tym medium.