Anthony Page

Page był nominowany do nagrody Emmy dla najlepszego reżysera za The Missiles of October oraz do nagrody British Academy of Film and TV Arts dla najlepszego serialu dramatycznego za Middlemarch. W 1997 roku zdobył nagrodę Tony dla najlepszego reżysera i otrzymał nominację do nagrody teatralnej Laurence’a Oliviera za wznowienie A Doll’s House Henrika Ibsena. Page, okazjonalnie także aktor, wystąpił w Prince of the City (1981) Sidneya Lumeta oraz w No Place to Hide (1970, znanym też jako Rebel) Roberta Allena Schnitzera, który po dwóch dekadach został ponownie wydany i komicznie zdubbingowany, by zrobić przytyk do swojego gwiazdora, Sylvestra Stallone’a, pod tytułem A Man Called... Rainbo (1990). Filmy fabularne Page’a jako reżysera to między innymi Inadmissible Evidence (1968), Alpha Beta (1973), I Never Promised You a Rose Garden (1977) z Kathleen Quinlan, Absolution (1978) z Richardem Burtonem, The Lady Vanishes (1979), Forbidden (1984) z Jacqueline Bisset, Silent Cries (1993) i My Zinc Bed (2008). W Horror of Darkness zagrali Glenda Jackson i Nicol Williamson. The Parachute, z Alanem Badelem w roli głównej, był utworem Davida Mercera, w którym wystąpili także reżyser Lindsay Anderson i dramaturg John Osborne. W wersji The Changeling Page’a zagrali Helen Mirren i Stanley Baker, a w Emlynie wystąpili Paul Scofield i Anna Calder-Marshall. Mimo tych prestiżowych brytyjskich zadań pierwsza część kariery Page’a rozkwitła po drugiej stronie Atlantyku, angażując się w pełne napięcia i teatralne interpretacje historii Ameryki dla stacji ABC. Z powodu skromnej oprawy produkcji Pueblo, podobnie jak ukazany w nim incydent międzynarodowy, jest w dużej mierze zapomniane. Pamięć o tym przedstawieniu podtrzymują dwie nagrody Emmy zdobyte przez Hala Holbrooka za kreację dowódcy marynarki USA Lloyda Buchera, który dowodził USS Pueblo, gdy w 1968 roku statek został przejęty przez północnokoreańską marynarkę pod zarzutem, że jest okrętem szpiegowskim. Załogę przetrzymywano przez rok. Stanley R. Greenberg oparł swój scenariusz na późniejszym śledztwie. Dwie nagrody Emmy Holbrooka przypadły za najlepszą rolę pierwszoplanową w dramacie oraz za przyznawane wówczas wyróżnienie dla ogólnego aktora roku. W dużej obsadzie Page’a znaleźli się George Grizzard, Ronny Cox, Andrew Duggan, Richard Mulligan, Barnard Hughes, John Randolph, Paul Hecht i Larry Gates. The Missiles of October to klasyk telewizji, ukazujący działania i reakcje braci Kennedy i ich najbliższego otoczenia podczas ich kontaktów w 1962 roku ze Związkiem Radzieckim w sprawie potajemnego rozmieszczenia radzieckich rakiet na Kubie. Scenariusz, również napisany przez Greenberga, oparto na wspomnieniach Roberta F. Kennedy’ego Thirteen Days (które posłużyły także za podstawę filmu Rogera Donaldsona z 2000 roku o tym samym tytule, z Kevinem Costnerem w roli głównej i Bruce’em Greenwoodem jako JFK). Surogi styl Page’a wzmocnił intensywność tego niebezpiecznego międzynarodowego impasu, czyniąc gwiazdą Williama Devane’a w roli JFK, a u jego boku wystąpił Martin Sheen jako RFK. Produkcja zdobyła nagrodę Emmy za reżyserię techniczną Erniego Buttelmana i jego ekipy oraz otrzymała łącznie osiem nominacji, między innymi dla najlepszego widowiska specjalnego oraz dla Page’a, Devane’a, Greenberga i Ralpha Bellamy’ego jako Adlaia Stevensona. Howarda Da Silvę zagrał Nikitę Chruszczowa, James Hong był U Thantem, a John Dehner wcielił się w Deana Achesona, obok Randolpha, Kennetha Tobeya, Nehemiasza Persoffa, Harrisa Yulina i Duggana jako Maxwella Taylora. Ernest Kinoy napisał scenariusz Collision Course, przedstawiającego spór prezydenta Harry’ego S. Trumana najpierw z podwładnymi, a potem z generałem Douglasem MacArthurem o zbliżającą się decyzję o odwołaniu generała ze stanowiska dowódcy sił zbrojnych USA podczas wojny koreańskiej. Strategia MacArthura z pewnością ściągnęłaby gniew Chińczyków, a Truman ostatecznie zdymisjonował sławnego wojownika. E. G. Marshall zagrał Trumana, a Henry Fonda nieustępliwego MacArthura. W rolach drugoplanowych wystąpili Duggan, Lucille Benson, Ward Costello i Lloyd Bochner. Przypuszczalnie dzięki sukcesowi z tematyką prezydencką Page otrzymał jeden odcinek (część siódmą) cieszącego się uznaniem, trzynastoczęściowego filaru PBS, The Adams Chronicles. Również w prezydenckim duchu utrzymana była inna znakomicie przedstawiona, lecz stosunkowo zapomniana produkcja Page’a, FDR: The Final Year, śledząca ostatnie dwanaście miesięcy Franklina Roosevelta na urzędzie, od kwietnia 1944 roku do jego śmierci w kwietniu 1945 roku, gdy alianci zbliżali się do Niemiec. Greenberg oparł się na książce Jima Bishopa o tym tytule, ujawniając pogarszający się stan zdrowia prezydenta, presję, jakiej podlegał w kolejnym roku wyborczym, oraz jego pozamałżeńskie romanse, zwłaszcza z Lucy Mercer Rutherford. Największym atutem była tu kreacja Jasona Robardsa jako FDR, występ z ogromną świadomością podupadającego zdrowia i starzenia się oraz świadomości Roosevelta co do jego miejsca w historii w trudnym okresie. Zarówno Robards, jak i Eileen Heckert w roli Eleanor Roosevelt otrzymali nominacje do nagrody Emmy za swoje występy. Kim Hunter zagrała Lucy, Nehemiah Persoff wcielił się w Józefa Stalina, a wystąpili także Sylvia Sidney, Edward Binns, Olympia Dukakis, Larry Gates, James Karen, Mike Kellin i Terry O’Quinn. Jason Miller i Tuesday Weld zagrali dla Page’a F. Scotta Fitzgeralda i Zeldę Sayre w interesującej opowieści o pobytach pisarza w Hollywood w 1927 roku i dekadę później, gdy jego alkoholizm był ostry, żona chora, a wydatki ogromne. Weld wypadła szczególnie dobrze jako Zelda, a Julia Foster zagrała drugoplanowo Sheilę Graham, z Dolores Sutton jako Dorothy Parker. Page z szacunkiem czuwał nad Early Days, ekranizacją sztuki Davida Storeya o sir Richardzie Kitchenie, w której zagrał człowiek, którego sława w teatrze co najmniej dorównywała, a prawdopodobnie przewyższała sławę Kitchena w historii brytyjskiej. Ralph Richardson stworzył jedną ze swych najwznioślejszych kreacji jako Kitchen, a jeśli Page nie robił nic więcej poza ustawianiem kamer i dawaniem sygnału do ich włączenia, czynił to w służbie brytyjskiego teatru. Early Days pozostaje jednym z fundamentalnych świadectw wielkiego talentu Richardsona, a także hołdem dla służby Storeya w wielkiej obsesji brytyjskich dramaturgów na punkcie własnych władców. Sheila Ballentyne i Edward Judd wystąpili w rolach drugoplanowych. Zdobywczynie Oscara były tematem zarówno The Patricia Neal Story, jak i Grace Kelly. Ta pierwsza jest jednak bardziej opowieścią o powrocie do zdrowia ofiary udaru niż o aktorstwie, chyba że ogląda się ją oczywiście dla kreacji Glendy Jackson w roli tytułowej. Walkę Neal o odzyskanie sprawności wspiera miłość jej męża, pisarza Roalda Dahla, w adaptacji Roberta Andersona opartej na książce Barry’ego Farrella o życiu Neal. Jackson otrzymała za swój występ nominacje zarówno do Emmy, jak i do Złotego Globu, a Dirk Bogarde również zdobył nominację do Złotego Globu jako Dahl. W rolach drugoplanowych wystąpili Sydney Penny, Ken Kercheval, John Reilly jako Farrell i Mildred Dunnock jako ona sama. Grace Kelly to mocna opowieść o słynnym życiu, zagrana przez Cheryl Ladd w jednym z jej najlepszych momentów, z Ianem McShane’em jako księciem Rainierem, Lloydem Bridgesem, Diane Ladd i Salome Jens. Bill i jego sequel, Bill: On His Own, miały w roli głównej Mickeya Rooneya jako dotkniętego niepełnosprawnością intelektualną mężczyznę w średnim wieku, który w pierwszym filmie opuszcza opiekę instytucjonalną i zostaje przygarnięty przez pewną rodzinę. W drugim filmie przeprowadza się do domu opieki grupowej, próbuje założyć własny biznes, a potem wyrusza do Kalifornii, by odnaleźć rodzinę, która pierwotnie go przygarnęła. Dennis Quaid i Largo Woodruff zagrali adoptujących go Morrowów w obu filmach, a Helen Hunt i Teresa Wright wystąpili w sequelu. Rooney i scenarzysta telewizyjny Corey Blechman zdobyli nagrody Emmy za pierwszy film, w którym Page przedstawił sceny ilustrujące pokonywanie przez bohatera przeszkód, które dla przeciętnego człowieka byłyby niczym, jak choćby korzystanie z anachronicznego automatu telefonicznego. Bill zdobył także nagrodę Peabody’ego i dwa Złote Globy, za najlepszy film telewizyjny i za kreację Rooneya. Za sequel Rooney otrzymał kolejną nominację do Emmy, a John C. Horger odebrał nagrodę Eddie od American Cinema Editors USA. Johnny Belinda Page’a był czwartym razem, gdy ta sztuka Elmera Harrisa o niezrozumianej, odrzuconej społecznie, a w końcu zgwałconej głuchoniemej córce farmera została przygotowana dla amerykańskich widzów, po filmie Jeana Negulesco z 1948 roku, za który Jane Wyman zdobyła Oscara, produkcji George’a Schaefera z 1958 roku w cyklu Hallmark Hall of Fame z Julie Harris oraz telewizyjnym widowisku Paula Bogarta z 1967 roku z Mią Farrow w roli głównej. Tym razem ofiarę zagrała Rosanna Arquette, a Quaid wystąpił obok Richarda Thomasa, Candy Clark i Robertsa Blossoma. Murder: By Reason of Insanity to niezwykła opowieść o polskich imigrantach w Ameryce i dynamice małżeństwa między Starym a Nowym Światem. Candice Bergen i Jurgen Prochnow zagrali parę małżonków. Jej kariera nabiera rozmachu, jego interes upada i zaczyna on wyładowywać na niej swoją frustrację. Wendy Crewson i Eli Wallach wystąpili w rolach drugoplanowych. Z Rexem Harrisonem w znakomitej formie jako kapitan Shotover w jednej z najukochańszych sztuk George’a Bernarda Shawa, Heartbreak House było pewniakiem, który nim nie został. Page, który sam dostosował sztukę w rzadko spotykanej adaptacji z podpisem autorskim, sfilmował to przedsięwzięcie, podkreślając shawowskie paralele między postaciami w domu Shotovera, miejscu spotkań, a brytyjskimi normami społecznymi. Amy Irving wystąpiła obok George’a Martina, Rosemary Harris, Remaka Rameya, Jan Miner i Toma Aldredge’a. Harris otrzymała nominację do CableACE dla najlepszej aktorki za rolę Hesione Hushabye. Kreacja Vanessy Redgrave była kluczem do Second Serve, opowieści o tenisistce zawodowej Renee Richards, która zaczynała życie jako Richard Radley, okulista w latach sześćdziesiątych, którego „zamęt płciowy” skłania do ujawnienia się jako Renee. Gavin Lambert i Stephanie Liss oparli swój scenariusz telewizyjny na książce Jamesa Amesa, a androgyniczne rysy Redgrave nigdy nie zostały lepiej podkreślone przez jej niemałe talenty. Film zdobył nagrody Emmy za charakteryzację i fryzury, a Redgrave otrzymała nominacje zarówno do Emmy, jak i do Złotego Globu. Martin Balsam, Jeff Corey, Louise Fletcher, Alice Krige i Nina Van Pallandt wystąpili w rolach drugoplanowych. Znakomite Pack of Lies było adaptacją Hugh Whitemore’a jego własnej wciągającej sztuki, z akcją rozgrywającą się w większości w podmiejskim domu w Londynie. Wtargają do niego mężczyźni podający się za policjantów po cywilnemu, prowadzący obserwację rzekomo bardzo przyjaznych sąsiadów, co wywołuje wszelkiego rodzaju sprzeczne lojalności w obrębie współpracującej rodziny, aż do momentu, a zwłaszcza po tym, gdy odkryte zostaje, że są radzieckimi agentami ukrywającymi się przed zintensyfikowanym pościgiem brytyjskich służb. Alan Bates jest wyjątkowy jako główny oszust, a znakomitą pracę wykazali Ellen Burstyn, Sammi Davis, Teri Garr w jednym ze swych najlepszych występów, Ronald Hines i Clive Swift. Produkcja otrzymała nominacje do Emmy za wybitny dramat, dla Burstyn i dla Whitemore’a. Monte Carlo było przedsięwzięciem Joan Collins i George’a Hamiltona osadzonym w przededniu II wojny światowej i nie wkradło się do filmografii Page’a przez pomyłkę. Dowodzi, że jeśli jakikolwiek reżyser filmów telewizyjnych pracuje wystarczająco długo, ma szansę działać w każdym lub we wszystkich gatunkach, także w miniserialu opartym w równym stopniu na eyelinerze co na czymkolwiek innym. Scandal in a Small Town dał Raquel Welch coś znaczącego w roli miasteczkowej rozwiązłej kobiety, która zbiera odwagę, by stanąć twarzą w twarz z powszechnie szanowanym nauczycielem, oskarżając go o antysemityzm. Absolute Hell był obrazkiem z życia powojennego Londynu, w którym dobra luksusowe były trudno dostępne, a pewne grono postaci tworzy własny świat. Judi Dench zagrała u boku Franceski Annis, Charlesa Graya, Raya Winstone’a i Sylvii Barter. Chernobyl: The Final Warning był dramatem dokumentalnym o katastrofalnej eksplozji elektrowni jądrowej w Związku Radzieckim w 1986 roku. W rolach głównych wystąpili Jon Voight, Jason Robards i Sammi Davis. W Human Bomb Patsy Kensit gra nauczycielkę, której klasa zostaje wzięta jako zakładnicy przez mężczyznę obwieszonego materiałami wybuchowymi. The Nightmare Years opowiadał o przedwojennych wyczynach Williama L. Shirera, korespondenta CBS w hitlerowskich Niemczech w latach trzydziestych, którego staranne i zakonspirowane zbieranie faktów dostarczyło wielu informacji z tamtej epoki emitowanych w Ameryce. Shirer, którego relacjom czasem nie wierzono, napisał w końcu fundamentalne dzieło historyczne The Rise and Fall of the Third Reich, które w 1968 roku zaadaptowano na cieszący się dużym uznaniem film dokumentalny wyprodukowany przez Davida L. Wolpera dla ABC, w reżyserii Jacka Kaufmana i z narracją Richarda Baseharta. Film Page’a zaadaptował Ian Curteis z pierwszoosobowej książki Shirera The Nightmare Years, z Samem Waterstonem w jednym z jego najlepszych wcieleń jako Shirer, Marthe Keller jako jego niemiecką żoną Tess i Kurtwoodem Smithem jako Josephem Goebbelsem. Middlemarch, epicka powieść George Eliot o industrializacji brytyjskiego miasteczka, uchodzi za ostatnią epopeję Page’a, miniserial z nurtu historii społecznej i o literackich podstawach, z temperamentną obsadą. Juliet Aubrey, Patrick Malahide i Dennis Hodge wystąpili w rolach głównych wraz z Robertem Hardym, Rufusem Sewellem i Michaelem Hordernem, a Judi Dench użyczyła głosu Eliot. Produkcja zdobyła trzy z ośmiu nagród BAFTA, do których była nominowana, między innymi za kreację Aubrey oraz muzykę Christophera Gunninga i Stanleya Myersa. Oprócz Page’a wśród nominowanych znaleźli się operator Brian Tufano, kostiumografka Anushia Nieradzik oraz montażyści Paul Tothill i Jerry Leon. Page należy do tych reżyserów, którzy pozornie usuwają się na bok, by najlepsi scenarzyści i aktorzy mogli w magiczny sposób czynić swoje cuda. I oczywiście tak się działo, nie bez niemałego udziału z jego strony. Filmy Page’a były często wymieniane w sezonie nagród, bez większej uwagi dla jego wkładu. A jednak jego dorobek mówi sam za siebie.