Jonathan Kaplan

Syn kompozytora Sola Kaplana i bratanek Van Heflina, Kaplan był pięciokrotnie nominowany do nagród Emmy za reżyserię i produkcję ER. Przekroczył swoje korzenie filmów eksploatacyjnych jako jeden z bardziej utalentowanych filmowców wychowanych w szkole partyzanckiego kręcenia filmów Rogera Cormana. Wyreżyserował Heart Like a Wheel (1983) z Bonnie Bedelią jako kierowczynią wyścigową Shirley Muldowney oraz The Accused (1988) z Jodie Foster w jej pierwszej roli nagrodzonej Oscarem, jako ofiary zbiorowego gwałtu z Nowej Anglii, składającej zeznania przeciwko swoim napastnikom. W The 11th Victim Bess Armstrong gra reporterkę małomiasteczkowej gazety, która jedzie do Hollywood, by odnaleźć mordercę swojej siostry prostytutki. W The Hustler of Muscle Beach Richard Hatch przybywa na wybrzeże Los Angeles i zadaje się z kulturystami, których fanki to między innymi Kay Lenz i Veronica Hamel. Ralph Waite zagrał w The Gentleman Bandit, opartej na faktach historii o księdzu z Baltimore, ojcu Bernardzie Pagano, który został omyłkowo aresztowany jako przestępca. Girls of the White Orchid pokazuje Jennifer Jason Leigh sprzedaną w białe niewolnictwo przez azjatyckich gangsterów. Będący pod każdym względem powrotem do kina eksploatacyjnego, film ironicznie nie miał żadnych cech późniejszego Reform School Girl Kaplana. Z Aimee Graham w roli głównej, film Kaplana z 1994 roku oparto na tandetnej szybkiej produkcji Edwarda Berndsa, Reform School Girl (1957), i zrealizowano jako jedną z kablowych produkcji serii Rebel Highway, hołdujących programom o nieletnich przestępcach z lat pięćdziesiątych. Kaplan jednak nadał temu dziełu z 1994 roku zdrowy rozsądek, rozwój postaci i podstawę uczciwości, nie zaniedbując przy tym wymaganych lubieżnych akcentów eksploatacyjnych. Remake In Cold Blood Trumana Capote'a, który Richard Brooks zaadaptował i wyreżyserował jako znakomity czarno-biały film w 1967 roku, otrzymał nagrodę Emmy dla najlepszego miniserialu. Benedict Fitzgerald zaadaptował książkę dla Kaplana, a Eric Roberts i Anthony Edwards zagrali morderców w obsadzie, w której znaleźli się Gwen Verdon, Sam Neill, Kevin Tighe i L. Q. Jones. tanie, szybkie i często niskiego autoramentu tematycznego, obejmują Bowery Bombshell (1946), The Big Cat (1949), Scandal Sheet (1952), Kansas City Confidential (1952), 99 River Street (1953), The Phenix City Story (1955), The Young Doctors (1961), Kid Galahad (1962), The Silencers (1966), The Wrecking Crew (1969) i Walking Tall (1973). Karlson wyreżyserował odcinki Waterfront i Zane Grey Theatre. Dwuczęściowa saga Karlsona, The Untouchables, była punktem kulminacyjnym w historii telewizji, tworząc jeden z wielkich seriali kryminalnych w brutalnym, semidokumentalnym stylu, który oczarował publiczność u progu lat sześćdziesiątych. Quinn Martin wzniósł się na producenckie wyżyny telewizji dzięki kolejnemu serialowi, który wyznaczył nowe standardy telewizyjnej przemocy. W odcinku antologii Karlsona na Desilu Playhouse z kwietnia 1959 roku, pół roku przed emisją serialu w październiku, ustanowiono ponurą wizję Chicago z lat dwudziestych rządzonego przez gangi, z masowym plugastwem mafii, dosadną narracją Waltera Winchella i zwięzłym, bezkompromisowym wcieleniem agenta amerykańskiego Skarbu Państwa Eliota Nessa przez Roberta Stacka. Historia nie została zbyt dobrze obsłużona przez The Untouchables jako pilot Kaplana, a serial pozwalał sobie na wiele swobód wobec faktów. Dzieło Kaplana wydano jako film fabularny w 1962 roku pod tytułem The Scarface Mob. Neville Brand zagrał Ala Capone, Bruce Gordon wcielił się we Franka Nittiego, a wystąpili także Keenan Wynn, Bill Williams i Barbara Nichols. Karlson zdobył nagrodę Gildii Reżyserów Ameryki dla telewizji w 1959 roku za ten pilot. Wraz ze swoim drugim długim utworem telewizyjnym, Alexander the Great, Karlson wyprzedzał swoje czasy, jeśli chodzi o obsadę. William Shatner zagrał rolę tytułową, a wspierał go Adam West. Obaj aktorzy byli kilka lat przed swoją serialową sławą odpowiednio w Star Trek i Batman, gdy ten epicki film kręcono w 1964 roku. Jednak dzieło uznano za nienadające się do emisji z powodu jego zakurzonego scenariusza autorstwa twórczej siły Combat! Roberta Pirosha, jego tandetnego wyglądu i przesadnej gry aktorskiej. Odłożono je na półkę na cztery lata. Dopiero gwiazdorski awans Westa i Shatnera sprawił, że Alexander the Great ukazał się jako program specjalny. W obsadzie znaleźli się także Joseph Cotten, John Cassavetes, Cliff Osmond i Simon Oakland. PHIL KARLSON, znany też jako Philip Karlstein, ur. 2 lipca 1908 w Chicago w stanie Illinois, zm. 12 grudnia 1985 w Los Angeles