Martha Coolidge

Coolidge była pierwszą kobietą na stanowisku prezesa Directors Guild of America, wybraną w 2002 roku. Jej wczesnym przebojem był Valley Girl (1983), który wypromował Nicolasa Cage’a na gwiazdę. Do jej filmów należą Real Genius (1985), Rambling Rose (1991), Lost in Yonkers (1993) i Out to Sea (1995). Dirk Benedict zdaje się dobrze bawić w roli twardego prywatnego detektywa Eddiego Mazdy w Trenchcoat in Paradise. Eddie wychodzi tylnymi drzwiami z uwikłania z mafią z Jersey City i udaje się na Hawaje, gdzie interes i nowe życie wpadają mu w ręce, a także śledztwo w sprawie morderstwa. Bare Essentials to kolejna tropikalna wyspiarska przygoda, z możliwą zdradą małżeńską jako przynętą oraz Lisą Hartman i Charlotte Lewis w pełnej zgodzie. W Crazy in Love Coolidge wykorzystuje najlepiej proteuszowe zaangażowanie Holly Hunter jako Georgie Symonds, filmówki mieszkającej na wyspie u wybrzeży stanu Waszyngton, pogrążonej w arcykapłańskich rozmowach o mężczyznach z Geną Rowlands, Hertą Ware i Frances McDormand, i sama cieszącej się pozamałżeńskim flircie. Opuszczając wyspy, Coolidge wniosła trwały wkład telewizyjny dzięki Introducing Dorothy Dandridge, roli, za którą Halle Berry zdobyła nagrodę Emmy. Film zdobył sześć nagród Emmy na 11 nominacji. Reżyseria Coolidge i występ Klausa Marii Brandauera jako filmowca Otto Premingera, z którym Dandridge miała romans, również zostały nominowane. Historia opiera się na książce menedżera Dandridge, Earla Millsa, dobrze zagranego przez Brenta Spinera. Prowadzi tytułową aktorkę przez wszystkie jej osobiste i zawodowe wzloty i upadki, w tym jej nominację do Oscara za Carmen Jones (1954) Premingera oraz jej uzależnienie od farmaceutyków. Był to film biograficzny wysokiej klasy, z polorem i refleksyjnością. If These Walls Could Talk 2 był powrotem do wieloczęściowych przedstawień lesbianizmu w różnych okresach najnowszej historii, przy czym Coolidge wyreżyserowała segment z 1972 roku z zespołem z Chloe Sevigny, Michelle Williams i Nią Long. The Ponder Heart był dla Coolidge powrotem do głębokiego Południa lat trzydziestych XX wieku, gdzie odniosła tak wielki sukces na dużym ekranie, reżyserując Laurę Dern i Roberta Duvalla w adaptacji powieści Rambling Rose (1991) autorstwa Caldwella Willinghama. The Ponder Heart opierał się na powieści Eudory Welty o pozornie naiwnej hojności Daniela Pondera, który rozdaje swój majątek, jednocześnie żeniąc się z nastolatką Bonnie Dee Peacock, która potem zostaje znaleziona martwa. Podejście Coolidge przypomina tradycję Hortona Foote’a. A ona uzyskuje w pełni zaokrąglone portrety od trafnie obsadzonego Petera MacNichola jako Daniela, dającego jeden ze swoich najlepszych występów, oraz od JoBeth Williams, Victora Slezaka i Angeli Bettis jako Bonnie Dee. The Twelve Days of Christmas obsadza Steve’a Webera jako egocentrycznego dyrektora biznesowego, który dostaje ultimatum, by wziąć się w garść w czasie świąt i zacząć zwracać uwagę na bliskich — albo inaczej. Flamingo Rising to również komedia, gdy Brian Benben postanawia otworzyć największe na świecie kino samochodowe naprzeciwko zakładu pogrzebowego prowadzonego przez Williama Hurta i Elizabeth McGovern. Choć brzmi to jak Used Cars (1982) Roberta Zemeckisa, Flamingo Rising działa na całkiem wielu poziomach, z cichymi momentami postaci wysuwającymi się na pierwszy plan.

Zanim zaczęła realizować hollywoodzkie fabuły, studiowała animację i film oraz pracowała przy reklamach i dokumentach. W latach 70. rozwijała niezależne kino o sprawach społecznych i doświadczeniach kobiet. W autobiograficznym Not a Pretty Picture posłużyła się inscenizowaną rekonstrukcją przeżytej przemocy seksualnej.