Boris Sagal

Playhouse 90: The Hidden Image (1959), The Shape of the River (1960) Play of the Week: The Emperor’s Clothes (1960) Hollywood Television Theatre: The Scarecrow (1972) The Big Event: Arthur Hailey’s The Moneychangers (1976, mini, znany też jako The Moneychangers) Filmy/Miniserialy: U.M.C. (1969, znany też jako Operation Heartbeat), Destiny of a Spy (1969, znany też jako The Gaunt Woman), Night Gallery (1969, współreżyseria z Barrym Shearem, Stevenem Spielbergiem), D.A.: Murder One (1969), The Movie Murderer (1970), Hauser’s Memory (1970), Hitched (1971), The Harness (1971), The Failing of Raymond (1971), Columbo: The Greenhouse Jungle (1972), Deliver Us from Evil (1973), Columbo: Candidate for Crime (1973), Three for the Road (1974), Indict and Convict (1974), A Case of Rape (1974), The Greatest Gift (1974), The Dream Makers (1975, znany też jako Death of Sammy), The Runaway Barge (1975, znany też jako River Bandits), Man on the Outside (1975), The Oregon Trail (1976), Rich Man, Poor Man (1976, mini, współreżyseria z Davidem Greenem oraz, bez podania w czołówce, Billem Bixbym), Mallory: Circumstantial Evidence (1976), Sherlock Holmes in New York (1976), The Awakening Land (1978, mini), Kate Loves a Mystery (1979), Ike (1979, mini, współreżyseria z Melville’em Shavelsonem), The Diary of Anne Frank (1980), When the Circus Came to Town (1981), Masada (1981, mini), Dial M for Murder (1981), World War III (1982, współreżyseria z Davidem Greenem) Tragicznym wyróżnikiem Sagala jest to, że jest jedynym znanym reżyserem, który zginął na planie podczas kręcenia filmu. Wszedł w wirującą łopatę śmigłowca na planie World War III w Portland w stanie Oregon. Sagal był nominowany do nagród Emmy za produkcję The Name of the Game w 1970 roku oraz za reżyserię piątego odcinka Rich Man, Poor Man, a także Masady. Sagal zaczął reżyserować przy Alfred Hitchcock Presents i torował sobie drogę przez seriale kryminalne Mike Hammer, Johnny Staccato i Peter Gunn, a także zrobił odcinki 77 Sunset Strip, The Twilight Zone, Dr. Kildaire, Combat!, T.H.E. Cat i innych. Jego nieregularne filmy fabularne obejmowały Made in Paris (1964) z Ann-Margret, Girl Happy (1965) z Elvisem Presleyem, The Thousand Plane Raid (1969) z Chistopherem George’em i The Omega Man (1971) z Charltonem Hestonem. Sagal wyreżyserował The World’s Greatest Showman: The Legend of Cecil B. De Mille (1963), 90-minutowy specjalny program NBC upamiętniający 50 lat produkcji filmowej w Hollywood. Sagal był ojcem aktorki Katey Sagal, która zdobyła telewizyjną sławę jako łasa na pieniądze żona bohatera granego przez Eda O’Neilla w długo emitowanym sitcomie Married with Children. W obu programach Sagala w Playhouse 90 wystąpił Franchot Tone. The Hidden Image, napisany przez Davida Karpa, zawierał także role George’a Grizzarda, Nancy Marchand i Martina Gabela. W The Shape of the River Tone zagrał Marka Twaina w ostatnich 15 latach jego życia, podczas których pisarz doświadczył śmierci żony i dwóch córek i podróżował jako wykładowca, czego nienawidził, aby skutecznie spłacić 100 000 dolarów długów. Występ Tone’a, w połączeniu ze scenariuszem Hortona Foote’a, odnalazł duszę tragedii w wielkim amerykańskim humoryście. Shirley Knight zagrała u jego boku z Larrym Gatesem, Katharine Bard, Katharine Squire i Liefem Ericksonem. The Emperor’s Clothes, oparty na sztuce George’a Tabori, miał w obsadzie Vivecę Lindfors, George’a Voskoveca i Julesa Munshina. Destiny of a Spy ukazał zmęczonego i niechętnego rosyjskiego podwójnego agenta Lorne’a Greene’a zakochującego się w niechętnej brytyjskiej agentce Rachel Roberts pośród innych Brytyjczyków: Anthony’ego Quayle’a, Jamesa Donalda, Patricka Magee i Harry’ego Andrewsa. W czasach wczesnej ery filmów telewizyjnych pilotażowe filmy Sagala zapoczątkowały kilka seriali. U.M.C. był udanym filmem pilotowym dla Medical Center (CBS, 1969–1976) z Chadem Everettem, którego nie było w tym pierwotnym utworze. Główną rolę zagrał Richard Bradford, wspierany przez Edwarda G. Robinsona, Kim Stanley, Maurice’a Evansa, Shelley Fabares i Jamesa Daly’ego. Sagal wyreżyserował także jeden z trzech segmentów, Cemetery, w próbie Roda Serlinga ożywienia antologii w stylu The Twilight Zone, Night Gallery. Ten pilot z perspektywy czasu pamiętany jest głównie jako etap w reżyserskim awansie Stevena Spielberga, gdyż jego segmentem był Eyes z Joan Crawford. Utwór Sagala miał w roli głównej Roddy’ego McDowalla, który pomaga w śmierci wuja, aby zdobyć spadek, by następnie być nawiedzanym przez zmieniający się obraz cmentarza zmarłego. The D.A.: Murder One z Robertem Conradem w roli zastępcy prokuratora okręgowego próbującego udowodnić, że pielęgniarka była seryjną morderczynią podającą przedawkowania insuliny. To przymierze Sagala, scenarzysty-producenta Harolda Jacka Blooma i wytwórni Mark VII Jacka Webba zaowocowało krótko istniejącym serialem NBC The D.A. z Conradem. The Greatest Gift, z Glennem Fordem jako kaznodzieją i Julie Harris jako jego żoną w biednym miasteczku na Południu, doprowadził do krótko istniejącego serialu The Family Holvak (NBC, 1975). W odwróconej kolejności rzeczy The Man on the Outside był filmem pilotowym dla serialu detektywistycznego Griff (NBC, 1973–1974), w którym Lorne Greene wraca do sił policyjnych po tym, jak jego syn ginie na jego oczach. Film Sagala nakręcono w 1973 roku, ale wyemitowano po raz pierwszy rok po anulowaniu serialu. The Oregon Trail Sagala miał w roli głównej Roda Taylora w powrocie do formatu The Wagon Train, ale późniejszy serial został anulowany przez NBC po emisji zaledwie sześciu odcinków. Mallory był nieudanym pilotażem mającym przywrócić legendę Perry’ego Masona, Raymonda Burra, do serialu telewizyjnego jako prawnika. Zwięzłe tempo narracji Sagala wzmocniło The Movie Murderer z Arthurem Kennedym jako badaczem podpaleń zrujnowanych planów filmowych, wskazującym na sprawcę granego przez Warrena Oatesa. Hauser’s Memory, adaptacja powieści Curta Siodmaka autorstwa Adriana Spiesa, to zimnowojenne ćwiczenie z elementami science fiction i Lilli Palmer. Hitched łączy małżeństwem Sally Field i Tima Mathesona na Dzikim Zachodzie. The Harness dostarczył historię w stylu Ethan Frome dla ulubieńca Sagala, Lorne’a Greene’a. The Failing of Raymond wciąż należy do najpotężniejszych dzieł Sagala, z Deanem Stockwellem w roli tytułowej człowieka, który oblał klasę nauczycielki liceum Jane Wyman 10 lat przed rozpoczęciem akcji tego filmu. Jego pokręcony plan to obsesyjna zemsta, zamiana jej ostatniego dnia zajęć w ostatni dzień jej życia. Pośród wielu rozdziałów długiej kariery Stockwella trudno przypomnieć sobie występ, który dorównałby temu studium psychologicznemu lub je przewyższył. The Scarecrow, sztuka Percy’ego MacKaye’a wywodząca się z opowiadania Nathaniela Hawthorne’a Feathertop o procesach czarownic w Salem, zdobyła nagrodę Emmy za scenografię Jana Scotta. Gene Wilder gra tytułowe stworzenie wykonane przez zgorzkniałą kobietę szukającą diabolicznej zemsty na sędzim. Ta produkcja Hollywood Television Theatre została wyprodukowana przez Normana Lloyda, który zagrał także Dickona, a w rolach drugoplanowych wystąpili Blythe Danner, Will Geer, Nina Foch, Peter Duel i Elisha Cook Jr. Deliver Us from Evil przedstawiał czwórkę wędrujących po górach mężczyzn: George’a Kennedy’ego, Bradforda Dillmana, Jana-Michaela Vinceta i Charlesa Aidmana, którzy natrafiają na przestępcę niosącego 600 000 dolarów po skoku ze spadochronem z samolotu. Zabijają go i kłócą się o gotówkę, co prowadzi do dalszych konsekwencji. Indict and Convict zabrało Sagala z powrotem do wnętrz na pełne napięcia prawnicze przepychanki z Georgem Grizzardem, Elim Wallachem i Williamem Shatnerem. A Case of Rape przyniosło Elizabeth Montgomery nominację do Emmy jako kobiecie, której wiktymizacja po tytułowej zbrodni pochodzi od personelu medycznego i policyjnego oraz wymiaru sprawiedliwości karnej. The Dream Makers była historią upadku odnoszącego sukcesy człowieka w Hollywood po przejęciu wytwórni płytowej. James Farentino zagrał u boku Diane Baker i Johna Astina. The Runaway Barge miał przynajmniej niezwykłe i malownicze tło branży barek na rzece Missisipi. Sherlock Holmes in New York był przyjemną kostiumową pozycją z Rogerem Moore’em jako Holmesem, Patrickiem Macnee jako Watsonem i Johnem Hustonem, który świetnie się bawił jako Moriarty. Sagal wyreżyserował środkowe cztery segmenty przełomowego miniserialu Rich Man, Poor Man, adaptacji powieści Irwina Shawa autorstwa Deana Riesnera o dwóch braciach z małego miasteczka w stanie Nowy Jork, których życia się rozchodzą wśród przekroju bohaterów od czasów II wojny światowej po lata sześćdziesiąte. Nick Nolte i Peter Strauss zagrali braci Jordache w pierwszym nowoczesnym amerykańskim miniserialu sieciowym, zaprezentowanym przez ABC jako wydarzenie roku. Sukces tego programu doprowadził do Roots i innych seriali, przekształcając przemysł sieciowy w fabrykę miniseriali na kolejne 15 lat. Program zdobył cztery nagrody Emmy z 24 nominacji. Zwyciężyli współreżyser Sagala David Greene, kompozytor Alex North oraz aktorzy Edward Asner i Fionnula Flanagan. Wśród nominowanych byli Sagal, Riesner i 10 aktorów: Nolte, Strauss, Kay Lenz, Susan Blakely, Kim Darby, Ray Milland, Van Johnson, Bill Bixby, Norman Fell i Robert Reed. Program zdobył także cztery Złote Globy, za najlepszy serial telewizyjny oraz dla trzech aktorów: Asnera, Flanagan i Josette Banzet. Kolejnym miniserialem Sagala i Reisnera opartym na kolejnej powieści wyjętej z kufra był Arthur Hailey’s The Moneychangers, z Kirkiem Douglasem na czele i obsadzony całą mozaiką gwiazd: Christopherem Plummerem, Helen Hayes, Joan Collins, Jean Peters, Anne Baxter, Lornem Greene’em, Ralphem Bellamym, Timothym Bottomsem, Jamesem Shigetą, Stanem Shawem, Patrickiem O’Nealem, Robertem Loggią i innymi. Konkluzja jest taka, że patriarcha banku umiera, a wątki podążają za melodramatyczną szarpaniną o spadki i być może spełnione przeznaczenia wśród rodziny i podwładnych. Plummer zdobył nagrodę Emmy jako Roscoe Heyward, jeden z kandydatów na prezesa banku. Program był nominowany łącznie do pięciu nagród Emmy, w tym za występ Susan Flannery i zdjęcia Josepha F. Biroca. The Awakening Land, o rodzinie osiedlającej się w krainie Ohio w XVIII wieku oraz późniejszych trudach i przygodach, było jednym z najlepszych wysiłków telewizji sieciowej dotyczących Ameryki przed XIX wiekiem. Oparty na prozie Conrada Richtera ten trzyczęściowy miniserial był nominowany do sześciu nagród Emmy, w tym dla Hala Holbrooka, Elizabeth Montgomery i Jeanette Nolan. When the Circus Came to Town był pojazdem Montgomery o kobiecie w średnim wieku, która dołącza do trupy wędrownych artystów. Christopher Plummer zagrał w nim oraz w rekonstrukcji przez Sagala trwałego Dial M for Murder Fredericka Knotta, tym razem z Angie Dickinson jako niewierną małżonką, Michaelem Parksem jako współsprawcą oraz Anthonym Quayle’em i Ronem Moodym jako policjantami. Wersja The Diary of Anne Frank Sagala miała w obsadzie Melissę Gilbert, Maximiliana Schella i Joan Plowright. Masada opowiadała o niechętnym generale Flaviusie Silvie, którego legion oblegał tytułową izraelską fortecę na rozkaz Rzymu. W roli głównej wystąpił Peter O’Toole, z Peterem Straussem jako izraelskim przywódcą Benem Yairem oraz Barbarą Carrerą, Nigelem Davenportem, Anthonym Quayle’em, Davidem Warnerem, Derekiem Newarkiem i Alexem Karrasem. Program zdobył nagrody Emmy za występ Warnera i muzykę Jerry’ego Goldsmitha. Jego 13 nominacji obejmowało te za najlepszy serial limitowany, dla Sagala, O’Toole’a, Straussa, Quayle’a oraz adaptację opowiadania Ernesta K. Ganna autorstwa scenarzysty Joela Oliansky’ego. Masada otrzymała także nominacje do Złotych Globów za najlepszą produkcję telewizyjną, dla O’Toole’a i Straussa. Masada była epickim dziełem Sagala odsłaniającym kulisy, dowodzącym, że utalentowani generaliści wśród reżyserów telewizyjnych z długowiecznością często mają okazję zrobić utwór praktycznie w każdym gatunku. World War III było zimnowojennym eposem z Rockiem Hudsonem w roli głównej. (O Ike’u zob. MELVILLE SHAVELSON). Sagal miał 63 lata, gdy zginął, i wciąż był u szczytu formy – nominowany do Emmy za ostatnią ukończoną produkcję. Nie sposób powiedzieć, co jeszcze mógłby osiągnąć. Mimo skróconego życia jego kariera była jedną z najbardziej konsekwentnych i wybitnych w telewizji długometrażowej. For Hope śledziło upadek młodej kobiety dotkniętej twardziną układową, oferując Danie Delaney jedną z jej lepszych ról. W powściągliwej komedii Jitters Joely Fisher sportretowała atrakcyjną kobietę niezależną finansowo, która zaczyna mieć wątpliwości co do zamążpójścia. Saget wykorzystał część tego wszechstronnego doświadczenia rozrywkowego, by zapoczątkować gorzko-słodką pozycję zatytułowaną Becoming Dick, opowiadającą o wykonawcy imieniem Richard, który uznaje, że jego ścieżka kariery wymaga podejścia „koniec z panem miłym facetem". Budzi się po czterech latach jako Dick, najbardziej nieznośna i obraźliwa gwiazda telewizyjna w branży. Harland Williams zagrał w tej odpowiednio nieokrzesanej i pokręconej baśniowej wersji wspinaczki po szczeblach Hollywood, napisanej przez Richarda Gitelsona i z Robertem Wagnerem, Michaelem Moriartym, Elizabeth Berkeley i Williamem B. Davisem.