Lindsay Anderson

Reżyser filmowy działający w Wielkiej Brytanii od końca lat czterdziestych, Anderson był także scenarzystą, producentem, aktorem, krytykiem i teatralnym nestorem dla kolejnych pokoleń. Jego filmy to między innymi This Sporting Life (1963), If... (1968), O Lucky Man! (1973), Britannia Hospital (1982) i The Whales of August (1987). Kluczowa postać brytyjskiej Nowej Fali filmowców, Anderson ironicznie stał się w późniejszych latach niemałym opiekunem starej gwardii angielskich aktorów. Teatralne wydarzenie, jakim było Home Davida Storeya, połączyło sir Ralpha Richardsona i Johna Gielguda jako pensjonariuszy zakładu dla umysłowo chorych pod mistrzowsko surową reżyserią Andersona na scenie i na ekranie. Obaj mistrzowie dają wzniosłe kreacje. Utwór można było zobaczyć w Stanach Zjednoczonych w cyklu Great Performances stacji PBS. The Old Crowd był utworem Alana Bennetta o przyjęciu z okazji wprowadzenia się do nowego domu w zrujnowanej edwardiańskiej rezydencji, ożywionym przez zespół z Jill Bennett, Rachel Roberts i Peterem Jeffreyem. Glory! Glory!, film HBO, który wymierzył teleewangelizacji cios prosto w telewizyjną rurę, miał dobrą obsadę, sporo satyrycznych pozorów i póz oraz dość atrakcyjności, by utrzymać się przez blisko trzy godziny. Richard Thomas i Barry Morse zagrali duchownych, a Ellen Greene z gracją przeszła przez swoją rolę seksownej gwiazdy rocka, którą sprowadzają, by podkręcić oglądalność telewizji. Kłopot w tym, że przejmuje ona całe widowisko. W swej wymowie Glory! Glory! jest powrotem do rodzaju awanturniczego atakowania instytucji, właściwego bardziej znaczącym filmom Andersona, w tym If... i O Lucky Man!

Przed debiutem fabularnym redagował pismo „Sequence” i współorganizował w 1956 roku pierwszy pokaz programu Free Cinema. Jego dokument „Thursday’s Children” zdobył Oscara, a „If...” otrzymało Złotą Palmę w Cannes. W kinie interesował go przede wszystkim konflikt jednostki z instytucjami narzucającymi jej sposób życia.