Joseph Sargent

Sargent od ponad czterech dekad pozostaje w czołówce reżyserów filmów telewizyjnych. Zrobił tak wiele wielkich programów, że, jak w rzadkich przypadkach, wielkość można skwantyfikować. Film lub miniserial Sargenta był nominowany 14 razy do nagrody Emmy za najlepszą produkcję roku – i zdobył ją dziewięć razy. Żaden inny reżyser w żadnym medium wykonawczym nie ma tak wysokiego odsetka głównych branżowych wyróżnień, ani w teatrze, ani w kinie. Jego praca obejmuje erę filmu tygodnia, miniserialu i filmu kablowego. Nagrody Emmy trafiły do Love Is Never Silent, Day One, Caroline?, The Incident, Miss Rose White, Miss Evers’ Boys, A Lesson Before Dying, Something the Lord Made i Warm Springs. Sargent otrzymał dziewięć nominacji do Emmy dla najlepszego reżysera i wygrał cztery razy, za The Marcus-Nelson Murders, Love Is Never Silent, Caroline? i Miss Rose White. To stawia Sargenta obok George’a Schaefera i Johna Frankenheimera jako jedynych reżyserów, którzy zdobyli tyle nagród Emmy za reżyserię w formie długometrażowej. Sargent był także nominowany do nagród Emmy za reżyserię Tribes, Amber Waves, A Lesson before Dying, Something the Lord Made i Warm Springs. Sargent zdobył nagrody Directors Guild of America za The Marcus-Nelson Murders, Something the Lord Made i Warm Springs. Był nominowany do nagród DGA za Miss Rose White, World War II: When the Lions Roared, Miss Evers’ Boys, A Lesson Before Dying i For Love or Country: The Arturo Sandoval Story. Dawny Giuseppe Danielle Sorgente zaliczył epizodyczne doświadczenia aktorskie w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, w tym w filmach wyreżyserowanych przez Freda Zinnemanna, Richarda Wilsona i Arthura Hillera. Sargent wyreżyserował odcinki Lassie, Mr. Novak, Daniel Boone, Gunsmoke, The Fugitive, The Man from U.N.C.L.E., The FBI, The Invaders, Garrison’s Guerrillas i innych. Dla Disneya Sargent współprowadził filmy fabularne w latach 1966 i 1967 z Jamesem Sheldonem pod wspólnym tytułem Gallegher Goes West, z których oba były serializowane w niedzielnym programie Myszy. Filmy fabularne Sargenta obejmują The Hell with Heroes (1968), Colossus: The Forbin Project (1970), The Man (1972), White Lightning (1973), The Taking of Pelham One Two Three (1974), MacArthur (1977), Goldengirl (1979), Coast to Coast (1980), Nightmares (1983) i Jaws: The Revenge (1987). Sargent został zastąpiony przy Buck and the Preacher (1972) przez Sidneya Poitiera. Sargent pozostał nieuwzględniony w czołówce za współreżyserię z Danielem Mannem nagrodzonego Emmy Playing for Time. The Sunshine Patriot miał w roli głównej Cliffa Robertsona jako szpiega za żelazną kurtyną próbującego przemycić mikrofilm na Zachód. The Immortal przedstawiał Christophera George’a jako kierowcę wyścigowego, który odkrywa, że jego krew ma właściwości mogące zapewnić mu wieczne życie, a informacja ta wycieka do pożądliwego umierającego milionera. Tribes poruszył czuły punkt w czasach, gdy wojna w Wietnamie była najmniej popularna, a kultura młodzieżowa w zenicie. Pobór ponownie objął amerykańskie wojsko, a ten scenariusz Tracy’ego Keenana Wynna i Marvina Schwartza dotyczył hipisa (Jan-Michael Vincent) wysłanego do Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, gdzie zderza się z wyglansowanym na błysk instruktorem musztry, sierżantem Drake’em, granym przez Darrena McGavina w być może najwspanialszym występie tego znakomitego aktora. Rozwijający się pojedynek woli z pewnością nie byłby tolerowany w Camp Pendleton, ale problemy i cechy osobowości, które scenarzyści wciskają w ten przełomowy film telewizyjny, są niezwykłe. Tribes zdobył trzy nagrody Emmy, w tym za scenariusz Wynna i Schwartza. Sargent, który zapewnił orzeźwiający portret obozu szkoleniowego, otrzymał swoją pierwszą nominację do Emmy. Sargent opowiedział kolejną historię hipisowskiego rozczarowania przez powrót z komuny (Sally Field) do najbardziej pierwotnego poziomu, rodziny, w Maybe I’ll Come Home in the Spring. Rodzice (Jackie Cooper, Eleanor Parker) boją się, że młodsza siostra (Lane Bradbury) pójdzie w ślady zbłąkanej starszej siostry, i są po prostu zniesmaczeni przybyciem kontrkulturowego kochanka, Flacka, zagranego przez Davida Carradine’a w jego najbardziej wojowniczej formie. Sunshine był kolejnym przedstawieniem hipisów przez Sargenta, z Cliffem De Youngiem jako borykającym się z trudnościami muzykiem i Christiną Raines jako jego żoną umierającą na raka w ich idyllicznym wiejskim domu. Longstreet był udanym pilotażem Sargenta dla serialu Jamesa Franciscusa o niewidomym detektywie, a Man on a String był twardym obrazem kryminalnym z agentem rządowym Christopherem George’em uwikłanym w środek wojny mafijnej. Jak zwykle Sargent był bystry w obsadzie, angażując Jacka Wardena, Keitha Carradine’a, Kitty Winn, Williama Schallerta, Joela Greya i in. The Marcus-Nelson Murders był momentem przełomowym w gatunku kryminalnym. Był to film pilotowy dla Kojaka, z Tellym Savalasem jako przeżuwającym lizaki nowojorskim detektywem wydziału zabójstw. Jego centralną kwestią był rasowo naładowany problem w afroamerykańskich gettach, gdy pozbawiony praw młody czarnoskóry zostaje wrobiony przez policjantów w podwójne morderstwo białych nastolatek. Jako przekonujący przykład opowiadania historii w sferze The French Connection (1971) Williama Friedkina i innych nowojorskich noir policyjnych, utrzymywał swój poziom w wyjątkowym, autorytatywnym i charakterystycznym stylu. Reżyseria Sargenta podniosła znakomitą adaptację książki Selwyna Raaba Justice in the Back Room autorstwa Abby’ego Manna do rangi telewizyjnej legendy. Film zdobył nagrody Emmy dla reżysera i scenarzysty. Był nominowany łącznie do pięciu nagród Emmy, w tym za wybitny pojedynczy program, dla Savalasa i za muzykę (Billy Goldenberg, Bobby Russell). W tym klasyku wystąpili także Marjoe Gortner, Jose Ferrer, Chita Rivera, Lorraine Gary, Roger Robinson, Ned Beatty, Allen Garfield, Bruce Kirby i Harriet Karr. Stuart Whitman był artystą zmagającym się z fałszerzami po siedmiu latach nieobecności w The Man Who Died Twice, a Wheeler and Murdoch był pilotażem, który nigdy nie stał się serialem, z Jackiem Wardenem i Christopherem Stone’em jako prywatnymi detektywami z Seattle. Hustling był szorstki i twardy jak na telewizję sieciową w prime time lat siedemdziesiątych, z Lee Remick jako Gail Sheehy, dziennikarką badającą nowojorskie siatki prostytucji, śledzącą łapówki i zyski aż po szczyt do prominentnych rodzin i firm. Jill Clayburgh jako Wanda oraz Fay Kanin, która zaadaptowała książkę Sheehy, obie otrzymały nominacje do Emmy. W obsadzie znaleźli się Monte Markham, Melanie Mayron i Alex Rocco. Friendly Persuasion był zmianą tempa dla Sargenta, filmem o farmerach kwakrów. Właściwie była to adaptacja sequela powieści Jessamyn West, Except for Me and Thee, do jej własnego pierwotnego Friendly Persuasion, który William Wyler przerobił na film fabularny z 1956 roku z Garym Cooperem w roli głównej. Film Sargenta również miał spokojne tempo i solidne aktorstwo – Richarda Kileya i Shirley Knight jako Birdwellów oraz Michaela O’Keefe’a, Tracie Savage i Cliftona Jamesa. The Night That Panicked America dotyczył radiowej audycji z 1938 roku opartej na The War of the Worlds H. G. Wellsa, w realistycznej dramatyzacji Mercury Theatre Orsona Wellesa, wywołującej panikę wśród słuchaczy, którzy zaczęli wierzyć, że przedstawiany najazd Marsjan jest w rzeczywistości prawdziwy. Paula Shenara zagrał Wellesa, z Walterem McGinnem jako Paulem Stewartem i Joshuą Bryantem jako Howardem Kochem. Film otrzymał trzy nominacje do Emmy, w tym dla scenarzystów Nicholasa Meyera i Anthony’ego Wilsona. Vic Morrow zagrał Hanka Muldoona z Cliffem De Youngiem, Eileen Brennan, Willem Geerem, Tomem Bosleyem i Michaelem Constantine’em. Barbara Turner napisała scenariusz do Freedom, o nastoletniej dziewczynie, która wyrusza w drogę z wędrownym wesołym miasteczkiem i zaczyna tęsknić za domem. Mare Winningham zagrała u boku Jennifer Warren jako jej matki oraz Petera Hortona, Tony’ego Billa, Roya Thinnesa, Taylora Negrona i J. Pata O’Malleya. Sargent sięgnął po swój pierwszy miniserial w The Manions of America o irlandzkich imigrantach. Dzieląc reżyserię z Charlesem S. Dubinem, Sargent poprowadził dużą obsadę, w tym Pierce’a Brosnana, Simona MacCorkindale’a, Lindę Purl, Kathleen Beller, Barbarę Parkins, Anthony’ego Quayle’a i in. Tomorrow’s Child, futurystyczny dramat o genetyce, miał w roli głównej Stephanie Zimbalist jako żonę naukowca badawczego, która zgadza się, by jej płód został donoszony w laboratorium. Memorial Day dotyczył nagłego pełnego przypomnienia sobie przez weterana wojny wietnamskiej doświadczeń bojowych w napadzie zespołu stresu pourazowego po spotkaniu ze starym oddziałem i samobójstwie jednego z kolegów. Mike Farrell zagrał u boku Shelley Fabares jako jego żony oraz Keitha Michella, Edwarda Herrmanna, Bonnie Bedelii i Roberta Waldona. Film otrzymał nagrodę Christophera. Choices of the Heart oparto na scenariuszu Johna Pielmeiera o rzeczywistych gwałtach i morderstwach czterech amerykańskich misjonarek, z których trzy były katolickimi zakonnicami, w Salwadorze w 1980 roku. Czwórka była politycznie związana z arcybiskupem Oscarem Romero, który został zamordowany, i dlatego również zostali wyznaczeni do eliminacji przez salwadorskie wojsko. Melissa Gilbert zagrała świecką kobietę Jean Donovan, a zakonnice zagrały Mary McCusker, Mari Gorman i Pamela Bellwood. Wystąpili także Rene Enriquez jako Romero, Helen Hunt, Peter Horton, Patrick Cassidy, Mike Farrell i Martin Sheen. Terrible Joe Moran był okazją, by wyciągnąć Jamesa Cagneya z odstawki jako przykutego do wózka inwalidzkiego byłego boksera i sparować go z Artem Carneyem. Ale nie był to wielki film, gdyż wnuczka Morana (Ellen Barkin) szuka u niego gotówki, podczas gdy jej chłopak (Peter Gallagher) próbuje wyjść z długów u gangsterów. Carney zdobył kolejną ze swoich nagród Emmy, grając Tony’ego. Space był wielkim miniserialem, fabularyzacją amerykańskich programów załogowych lotów kosmicznych, opartą na powieści Jamesa A. Michenera, zaadaptowaną przez Dicka Berga i Stirlinga Silliphanta. Lee Philips podzielił obowiązki reżyserskie z Sargentem, a wielka obsada obejmowała Jamesa Garnera, Bruce’a Derna, Beau Bridgesa, Blair Brown, Davida Dukesa, Susan Anspach, Melindę Dillon, Harry’ego Hamlina, Michaela Yorka, Martina Balsama, G. D. Spradlina, Roscoe Lee Browna, Ralpha Bellamy’ego, Clu Gulagera i dziesiątki innych. Berg i Martin Manulis wyprodukowali go dla CBS, a było to epokowe zadanie dla wszystkich zaangażowanych, obejmujące sukcesy i porażki programów Gemini i Apollo, z dużą częścią dramatu opartą na wyczynach astronauty Hamlina, Johna Pope’a. Space był nominowany do trzech nagród Emmy, w tym za wybitny serial limitowany. Pierwszy specjalny program Sargenta dla Hallmark Hall of Fame dał wspaniały początek. Love Is Never Silent miał w roli głównej Mare Winningham jako córkę niedosłyszących rodziców z czasów wielkiego kryzysu. Film ukazuje jej rosnące uświadomienie, że jeśli chce znaleźć szczęście, musi wyzwolić się spod jarzma rodziców, co rodzi poczucie winy z powodu porzucenia rodziny. Wielka dbałość Sargenta o adaptację powieści Joanne Greenberg autorstwa Darlene Craviotto została doceniona przez nagrody Emmy, gdyż zdobył ją za wybitną reżyserię, a program za wybitny program specjalny. Łącznie pięć nominacji obejmowało te dla Craviotto, Winningham i Phyllis Frelich jako matki. Mary Colquhoun zdobyła nagrodę Casting Society of America, a w ansamblu wystąpili Ed Waterstreet jako ojciec oraz Sid Caesar w rzadkiej dramatycznej roli. Passion Flower pochodził z drzewa gorącego egzotycznego melodramatu, zerwany ociekający wodą. Barbara Hershey była w centrum fabuły pełnej chciwości, żądzy i skąpstwa w Singapurze, gdzie jej ojciec potentat (Nicol Williamson), złośliwy mąż (John Waters) i liczący się z gotówką kochanek na boku (Bruce Boxleitner) krzyżują sobie drogi. There Must Be a Pony został przekształcony w pojazd Elizabeth Taylor, nad którym Sargent z pewną swobodą panował. Liz gra gwiazdę filmową świeżo po wyjściu z zakładu psychiatrycznego, próbującą powrócić do formy z pomocą Roberta Wagnera, Chada Lowe’a, Mickeya Rooneya, Jamesa Coco, Kena Olina, Williama Windoma i Richarda Brighta. Mart Crowley zaadaptował powieść Jamesa Kirkwooda Jr. luźno opartą na historii aktorki Lili Lee. Sargent wyreżyserował Of Pure Blood niczym gotycki kryminał, który odkrywa więcej informacji, niż nieformalna śledcza chciałaby wiedzieć. Jest nią Lee Remick jako nowojorska agentka castingowa wyjeżdżająca do Niemiec, by poznać okoliczności śmierci swojego syna. Tam odkrywa, że była jednym z potomstwa programu Heinricha Himmlera mającego na celu hodowlę Aryjczyków, a jej syn został zabity, śledząc rodowód rodziny. Ten melodramat ma szczęście mieć Sargenta i Remick jako siły przewodnie. Jej wielka uroda i bardzo bezpośrednie podejście do aktorstwa są doskonale wykorzystane w tej roli. Patrick McGoohan i Shane Rimmer zagrali w rolach drugoplanowych. Cynthia Gibb sportretowała zmagania z anoreksją i bulimią dla Sargenta w słynnym życiu w The Karen Carpenter Story. Day One przedstawił wydarzenia prowadzące do stworzenia i detonacji bomby atomowej kończącej II wojnę światową. David W. Rintels oparł swój scenariusz telewizyjny na książce Petera Wydena Day One: Before Hiroshima and After, rozgrywając wydarzenia na dużej kanwie z punktu widzenia sprowadzonego węgierskiego fizyka Leo Szilarda, granego przez Michaela Tuckera. Film Sargenta wyemitowano sześć miesięcy przed premierą kinowego filmu Rolanda Joffe’a o tych samych wydarzeniach, Fat Man and Little Boy (1989), z Paulem Newmanem jako nadzorującym projekt White Sands generałem Lesliem Grovesem i Geraldem Hikenem jako Szilardem. Film telewizyjny Sargenta jest ogólnie lepszy, zwięźle streszczając wydarzenia z książki z ansamblem obejmującym Hala Holbrooka, Hume’a Cronyna, Barnarda Hughesa, Johna McMartina, Davida Strathairna jako J. Roberta Oppenheimera, Briana Dennehy’ego jako Grovesa i Davida Ogdena Stiersa jako FDR. Day One ex aequo z Roe vs. Wade Gregory’ego Hoblita zdobył jedyną nagrodę Emmy, do której był nominowany, za wybitny dramat specjalny. Zgarnął najwyższe wyróżnienie, mimo że nie wskazano żadnego z jego aktorów ani ekipy. Walter Matthau był w świetnej formie w The Incident jako miejscowy prawnik Harmon Cobb w latach czterdziestych, niechętnie broniąc niemieckiego jeńca wojennego w pobliskim obozie jenieckim dla schwytanych niemieckich żołnierzy oskarżonego o morderstwo swojego przyjaciela i lekarza miasteczka, doktora Hansona (Barnard Hughes). Ekipa Sargenta dostarczyła żywych szczegółów czasu i miejsca z frontu domowego II wojny światowej, a obsada drugoplanowa była w swoim żywiole: Harry Morgan jako sędzia, Robert Carradine jako oskarżony, Susan Blakely, William Schallert, Peter Firth, Helen Stenborg i Ariana Richards. Bracia, którzy napisali scenariusz, James i Michael Norell, zdobyli zarówno nagrodę Writers Guild of America, jak i nagrody Christophera za swoją zniewalającą tajemnicę. I po raz kolejny film Sargenta zdobył nagrodę Emmy za wybitny program specjalny, mimo że nie był nominowany. Znów w przymierzu z Hallmark Hall of Fame Sargent wyreżyserował Caroline?, o kobiecie (Stephanie Zimbalist), która wraca do swojej zamożnej rodziny po 14 latach dobrowolnego wygnania, wybranego po tym, jak rzekomo zginęła w katastrofie lotniczej. Twierdzi, że nigdy nie wsiadła do samolotu, by wymknąć się ze swojego bogatego młodzieńczego stylu życia. Czas jej powrotu zbiega się ze spadkiem po niedawno zmarłej babce (Dorothy McGuire). Rodzina jest, naturalnie, sceptyczna co do jej tożsamości. Reżyseria Sargenta miała hitchcockowski rys, a obsada odpowiedziała, w tym Patricia Neal jako panna Trollope, Pamela Reed, George Grizzard, Jenny Jacobs, Mary Nell Santacroce, Shawn Phelan i Libby Wittemore. Caroline? zdobyła trzy z sześciu nominacji do Emmy. Film zdobył nagrody za wybitny program specjalny, reżyserię Sargenta i montaż filmowy Paula LaMastry. Scenariusz Michaela De Guzmana był nominowany. Film i Zimbalist otrzymali nominacje do Złotych Globów, a Bill Wages otrzymał nominację od American Society of Cinematographers za swoją pracę kamerą. The Ivory Hunters była dobrze zamierzoną afrykańską przygodą z Johnem Lithgowem, Jamesem Earlem Jonesem i Isabellą Rossellini. The Love She Sought śledził emerytowaną nauczycielkę z Minnesoty Angelę Lansbury podróżującą do Irlandii, by odnaleźć korespondencyjnego wielbiciela Denholma Elliotta. Never Forget był powrotem do Holokaustu z Blythe Danner i Dabneyem Colemanem przez dramat sądowy mający zwalczyć organizacyjne zaprzeczanie nazistowskiemu ludobójstwu. Somebody’s Daughter miał w roli głównej Nicolette Sheridan jako ofiarę wykorzystywania dzieci, która zostaje striptizerką. Miss Rose White odtworzył Nowy Jork lat czterdziestych, gdy polsko-żydowska dziewczyna (Kyra Sedgwick) potajemnie zmienia nazwisko na tytułowe nazewnictwo i pragnie wspinać się po szczeblach korporacyjnych u swojego pracodawcy, wielkiego domu towarowego, mieszkając po drugiej stronie miasta od swojej tradycyjnej żydowskiej rodziny. To rodzinne oddzielenie zostaje spotęgowane przez inne, gdy jej matka i siostra zostały zmuszone do pozostania w Europie podczas Holokaustu. Rodzinna izolacja Rose zostaje przerwana przez przybycie jej siostry Lusi (Amanda Plummer) z czasów wojny. Wstrząśnięta wojną, Lusia zmieniła się całkowicie i teraz obie siostry muszą dzielić mieszkanie. Nominowany do 10 nagród Emmy, Miss Rose White zdobył cztery, za wybitny film, reżyserię Sargenta, drugoplanowy występ Plummer i stylizację fryzur. Film był także nominowany za występy Maximiliana Schella, Maureen Stapleton i Penny Fuller oraz za scenariusz Anny Sandor, zdjęcia Keesa Van Oostruma i scenografię Freda Harpmana i Roberta Cecchiego. Film, Sedgwick i Plummer byli nominowani do Złotych Globów. Scenariusz Sandor otrzymał nominację Writers Guild of America, a Sargent zaliczył swoją drugą nominację DGA. Gina Gershon i D. B. Sweeney również zagrali w rolach drugoplanowych. Skylark jest sequelem Hallmark Hall of Fame do Sarah, Plain and Tall (1991) Glena Jordana. Sarah MacLachlan ponownie napisała scenariusz, a Glenn Close i Christopher Walken powrócili jako para z prerii. Problemem obciążającym tym razem rodzinę jest silna susza. Jak rzadko się zdarza, Close otrzymała nominację do Emmy za powtórzenie roli, za którą wcześniej była nominowana, jako milcząca żona farmera Sarah Witting. W rolach drugoplanowych wystąpili Lexi Randell, Christopher Bell, James Rebhorn, Lois Smith, Elizabeth Wilson i Lee Richardson. Sargent zdramatyzował biblijną historię Abrahama, którego Bóg prosi, by poprowadził swoją rodzinę do Kanaanu, a następnie wybrał między swoim synem Izaakiem a samym Bogiem. Richard Harris zagrał tytułową ikonę, z Barbarą Hershey jako Sarą, Maximilianem Schellem jako Faraonem, Vittorio Gassmanem, Johnem McEnerym i Caroliną Rosi. Abraham otrzymał trzy nominacje do Emmy. World War II: When the Lions Roared przedstawił konferencję teherańską z grudnia 1943 roku, gdy amerykański prezydent Franklin Roosevelt (John Lithgow), brytyjski premier Winston Churchill (Bob Hoskins) i radziecki przywódca Josef Stalin (Michael Caine) spotkali się w Persji, by ustalić ogólne szczegóły inwazji na Europę od zachodu. David W. Rintels skondensował te dyskusje w ten dramat, który był nominowany do sześciu nagród Emmy i zdobył ją za oświetlenie. Nominacje obejmowały te za wybitny miniserial, wyjątkowo imponujący występ Caine’a jako wielkiego mordercy Stalina, a także zdjęcia Johna A. Alonzo, montaż filmowy Johna A. Martinellego i kostiumy Jennifer L. Parsons. Elastyczność Sargenta w zmianie biegów i radzeniu sobie ze wszystkimi gatunkami była jednym z jego wielkich znaków rozpoznawczych. My Antonia wykorzystała adaptację powieści Willi Cather autorstwa Victorii Riskin o życiu na wsi w Nebrasce w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Jego obsada znów była znakomita dla tego materiału: Jason Robards, Eva Marie Saint, Anne Tremko, Neil Patrick Harris, Jan Triska, Travis Fine i Elina Lowensohn jako Antonia. Jedyna nagroda Emmy za tę piękną ewokację czasu i miejsca trafiła do jednej z centralnych postaci tego osiągnięcia, operatora zdjęć Roberta Primesa. Streets of Laredo był kolejnym miniserialem opartym na twardych byłych Teksańskich Rangersach wyobrażonych przez powieściopisarza Larry’ego McMurtry’ego. Woodrow Call, grany przez Tommy’ego Lee Jonesa w arcydziele telewizyjnym Simona Wincera z fikcji McMurtry’ego, Lonesome Dove (1989), wraca do akcji w Streets of Laredo, tym razem w osobie Jamesa Garnera. Jest teraz łowcą nagród tropiącym seryjnego mordercę używającego karabinu wielkiej mocy. Do wydarzeń wkracza para teksańskich legend większych niż życie, gdy Randy Quaid gra Johna Wesleya Hardina, a Ned Beatty jest sędzią Royem Beanem. Sam Shepard gra partnera Calla, Pea Eye Parkera, a Wes Studi jest legendarnym tropicielem McMurtry’ego, Famous Shoes, a wielka obsada obejmuje Sissy Spacek, Sonję Bragę, Miriam Colon, George’a Carlina, Charlesa Martina Smitha, Anjanette Comer, Kevina Conwaya, Jamesa Gammona i Weasela Forshawa. Edward J. Pei zdobył nagrodę American Society of Cinematographers za swoją pracę, a Sargent podzielił z innymi głównymi twórcami miniserialu nagrodę Bronze Wrangler na Western Heritage Awards. Mandela and DeKlerk nakreślił wydarzenia prowadzące do uwolnienia w 1990 roku czarnoskórego południowoafrykańskiego aktywisty politycznego Nelsona Mandeli po 27 latach więzienia przez prezydenta RPA F. W. DeKlerka. Ich bitwa ideologii i woli zawdzięczała część swojej siły obsadzeniu Sidneya Poitiera i Michaela Caine’a. Obaj wcześniej wystąpili razem w jednym z pierwszych filmów zwracających uwagę na apartheid, The Wilby Conspiracy (1975) Ralpha Nelsona. Tym razem ich role są kluczowe dla zwycięstwa nad apartheidem, gdy DeKlerk ogłosił przed parlamentem legalizację Afrykańskiego Kongresu Narodowego i uwolnienie Mandeli. Sargent kręcił w Johannesburgu i innych południowoafrykańskich lokalizacjach. Obaj gwiazdorzy byli nominowani do nagród Emmy. Caine był nominowany do Złotego Globu, a Poitier do nagrody Screen Actors Guild. John Wesley napisał scenariusz, a Tina Lifford zagrała w roli drugoplanowej Winnie Mandelę. Sztuka Davida Feldshuha Miss Evers’ Boys dotyczyła eksperymentu rządu USA z 1932 roku przeprowadzonego w Tuskegee w Alabamie, w którym 412 czarnoskórych mężczyzn, głównie dzierżawców z hrabstwa Macon, zostało celowo zarażonych syfilisem, aby ustalić, czy ich reakcje na chorobę różnią się od reakcji białych. Istniało antidotum, ale mężczyźni nigdy nie zostali leczeni. Historia jest opowiedziana z punktu widzenia pielęgniarki opiekującej się ocalałymi, a Alfre Woodard zagrała w jednym ze swoich najwspanialszych występów. W obsadzie znaleźli się Laurence Fishburne, Joe Morton, E. G. Marshall, Craig Sheffer, Ossie Davis, Obba Babatunde i Von Coulter. Kręcony w Atlancie i wokół niej, Miss Evers’ Boys miał wspaniałe wyczucie czasu i miejsca. Zdobył cztery z 11 nagród Emmy, do których był nominowany, w tym za wybitny film, dla Woodard, za zdjęcia Donalda M. Morgana i montaż filmowy Michaela Browna. Do nagród Emmy nominowani byli Fishburne, Babatunde, Davis i scenarzysta Walter Bernstein. Woodard zdobyła także Złoty Glob, CableACE i nagrodę Screen Actors Guild. Sam program zdobył Złoty Glob i CableACE. Sargent otrzymał nominację do nagrody DGA. Babatunde i kostiumy również otrzymali nominacje CableACE. The Long Island Incident dotyczył strzelaniny w 1993 roku w pociągu podmiejskim, w której zginęło sześć osób. The Wall opowiada trzy odrębne historie dotyczące Vietnam War Memorial w Waszyngtonie, z ansamblem obejmującym Edwarda Jamesa Olmosa i Ruby Dee. Wersja Crime and Punishment Sargenta wykorzystała adaptację Davida Stevensa i obsadę prowadzoną przez Patricka Dempseya, Bena Kingsleya i Julie Delpy. Bojangles miał w roli głównej Gregory’ego Hinesa w być może jego najlepszych godzinach jako Bill „Bojangles" Robinson, tancerz i aktor wczesnych filmów. Hines był nominowany zarówno do nagród Emmy, jak i Screen Actors Guild za swój niezwykły występ. For Love or Country: The Arturo Sandoval Story, znakomity biopic o kubańskim trębaczu, zdobył nagrodę Emmy za najlepszą muzykę, wykorzystując urzekający medley największych brzmień bohatera. Andy Garcia zastąpił Sandovala w filmie, dostarczając przekonującego występu. Film, Garcia i operator zdjęć Donald M. Morgan również otrzymali nominacje do Emmy. Obraz i Garcia otrzymali nominacje do Złotych Globów, Sargent zdobył nominację DGA, a Timothy J. Sexton otrzymał nominację Writers Guild of America za swój scenariusz. To przedstawienie Hawany oraz udręk, lojalności i miłości Sandovala miało także w obsadzie Charlesa S. Duttona, Glorię Estefan, Mię Maestro, Davida Paymera, Tomasa Miliana, Stevena Bauera, Fionnulę Flanagan, Miriam Colon i samego Sandovala jako Funcionario. XVII-wieczny Massachusetts był scenerią orzeźwiającej, opartej na faktach interpretacji Sargenta słynnych procesów czarownic w Salem. Maria Nation napisała scenariusz, który Sargent osadził w realistycznie stylizowanej prezentacji. Kirstie Alley stała na czele obsady obejmującej Shirley MacLaine, Petera Ustinova, Alana Batesa, Rebeccę DeMornay, Henry’ego Czerny’ego, Glorię Reuben i Jaya O. Sandersa. Sargent powrócił do historii Holokaustu w Out of the Ashes, którą powieściopisarka Giselle Perl oparła na własnych doświadczeniach lekarki pracującej potajemnie na rzecz kobiet więźniarek w nazistowskim obozie koncentracyjnym Auschwitz w Polsce podczas II wojny światowej. Christine Lahti zagrała w jednej ze swoich najtrudniejszych ról jako Perl, która po wojnie przybyła do Stanów Zjednoczonych i spędziła resztę życia w Izraelu. Bruce Davison, Beau Bridges i Richard Crenna zagrali w rolach drugoplanowych. Scenariusz Anne Meredith zdobył nagrodę Writers Guild of America, a zdjęcia Donalda M. Morgana zdobyły nagrodę Emmy i były nominowane do nagrody American Society of Cinematographers. Historia rzeczywistych chirurgów serca, którzy pracowali nad zwalczaniem wrodzonej wady serca w latach czterdziestych, jest opowiedziana w Something the Lord Made. Złamali zasady akceptowalnego postępowania na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w Baltimore w stanie Maryland, by dokonać ważnych odkryć medycznych w walce z sinicą, odpowiedzialną za syndrom „niebieskiego dziecka". Ten mocny film miał w rolach głównych Alana Rickmana jako doktora Alfreda Blalocka, Mosa Defa jako doktora Viviana Thomasa i Mary Stuart Masterson jako doktor Helen Taussig. Thomas, Afroamerykanin, musiał przeciwstawić się południowemu rasizmowi, by ukończyć wartościowe eksperymenty. Film zdobył nagrody Emmy za wybitny film, zdjęcia Morgana i montaż Browna. Dziewięć łącznych nominacji filmu obejmowało te dla Defa, Rickmana i scenarzystów Petera Silvermana i Roberta Caswella. Ta para zdobyła nagrodę WGA, a Sargent zdobył nagrodę DGA. Film i Mos Def byli nominowani do Złotych Globów. Filmowi przyznano nagrody Christophera i Peabody’ego. Znakomita obsada Sargenta obejmowała Kyrę Sedgwick, Charlesa S. Duttona i Gabrielle Union. Walka Franklina Delano Roosevelta z polio, zdiagnozowanym w 1921 roku, gdy miał 39 lat, jest zdramatyzowana w Warm Springs, nazwanym od ówczesnego mało znanego uzdrowiska w Georgii, gdzie szukał leczenia. Kenneth Branagh zagrał FDR sprzed prezydentury z Cynthią Nixon jako Eleanor. Niektóre z tych samych wydarzeń są przedstawione przez Ralpha Bellamy’ego w filmie Vincenta J. Donehue Sunrise at Campobello (1960) oraz przez Edwarda Herrmanna w nagrodzonym Emmy Eleanor and Franklin (1976) Daniela Petriego. Margaret Nagle napisała film Sargenta, który wyprodukowano w Atlancie i wokół niej. Ten znakomicie zrobiony biopic zdobył 5 z 16 nagród Emmy, do których był nominowany. Zdobył je za wybitny film, występ Jane Alexander jako Sary Delano Roosevelt, muzykę Bruce’a Broughtona, scenografię i jedno z miksowań dźwięku. Nominacje otrzymali Sargent, Nagle, Branagh, Nixon, operator zdjęć Robbie Greenberg i Kathy Bates jako Helena Mahoney. Sargent zdobył nagrodę DGA, a Nagle zdobyła nagrodę WGA. Film oraz Branagh i Nixon otrzymali nominacje do Złotych Globów. Zdjęcia Greenberga zdobyły nagrodę ASC. Ta wybitna produkcja miała także w obsadzie Davida Paymera, Tima Blake’a Nelsona i Matta Malloya. Następnie Sargent zrobił remake Sybil Petriego o słynnym przypadku wielu osobowości, z Jessicą Lange i Tammy Blanchard w rolach głównych. W rzeczywistości kariera Sargenta ma pewne odbicie w wielkim telewizyjnym dziedzictwie Petriego. Obaj należą do największych twórczych sił tego medium na przestrzeni pół wieku. Obaj flirtowali z filmem fabularnym, ale obaj odnaleźli największy sukces w telewizji.