Dan Curtis

(1974), The Kansas City Massacre (1975), Trilogy of Terror (1975), Curse of the Black Widow (1977), When Every Day Was the Fourth of July (1978), The Last Ride of the Dalton Gang (1979), Express to Terror (1979), Mrs. R's Daughter (1979), The Long Days of Summer (1980), The Winds of War (1983, miniserial), War and Remembrance (1988–1989, miniserial), Dark Shadows (1990), Intruders (1992), Trilogy of Terror II (1996), Our Fathers (2005), Saving Milly (2005) — Curtis produkował lub był producentem wykonawczym wszystkich programów, które reżyserował, i znany jest bardziej jako producent niż reżyser, początkowo głównie ze starannie dopracowanych ćwiczeń z gatunku horroru, w tym ciekawych pełnometrażowych prób zmierzenia się z legendami wilkołaka i Draculi. Niektórzy pamiętają go przede wszystkim za wprowadzenie na antenę Dark Shadows. Ale Curtis zrobił też wrażenie opartymi na postaciach widowiskami kostiumowymi z amerykańskiego Środkowego Zachodu, niektórymi o legendarnych gangsterach i agentach federalnych. Potem oczywiście wyprodukował i wyreżyserował najbardziej ambitne telewizyjne próby ponownego stoczenia II wojny światowej. Były to najdroższe i najrozleglejsze miniseriale, jakie do tego czasu powstały. Adaptacje powieści Hermana Wouka o II wojnie światowej The Winds of War i War and Remembrance pochłonęły lata osiemdziesiąte Curtisa, a ich realizacja zajęła dwa razy więcej lat, niż Stany Zjednoczone potrzebowały na stoczenie faktycznej wojny. Wciąż są bardzo zajmujące, piękne plastycznie, o rozmachu obejmującym szerokie horyzonty, pełne cząstkowych przyjemności zarówno w kreacjach gwiazd, jak i w zwrotach fabularnych dotyczących ludzkich spraw, mimo epickiego płótna. Wszystko spina nić przewodnia serialowego przewodnika Roberta Mitchuma, attaché marynarki kapitana Puga Henry'ego, oraz oczywiście wspaniałe umiejętności telewizyjne Curtisa jako producenta. Słusznie ten zbiór ponad 45 godzin wojennych intryg będzie zawsze wspominany jako koronne dzieło Curtisa. Zapadające w pamięć kreacje stworzyli John Gielgud, Ralph Bellamy, Victoria Tennant, Sharon Stone, E. G. Marshall, Eddie Albert, G. D. Spradlin i inni. Curtis zdobył nagrody Emmy i Directors Guild of America za War and Remembrance. Produkcja otrzymała 15 nominacji do nagród Emmy i zdobyła trzy, między innymi za najlepszy miniserial. Nominowani byli także Jane Seymour, Gielgud i Polly Bergen, grająca żonę Henry'ego. The Winds of War otrzymał cztery nominacje do Emmy: za najlepszy miniserial, reżyserię Curtisa, Bergen i Bellamy'ego. Mimo przemożnej sławy związanej z gigantycznymi miniserialami, a poza kilkoma jednorazowymi wstrząsami grozy, takimi jak The Exorcist (1973) Williama Friedkina, Curtis zrobił dla gatunku horroru więcej niż ktokolwiek w ciągu 20 lat między rozkwitem Hammer Films a przybyciem Tobe'a Hoopera i Johna Carpentera — i zrobił to w telewizji. Spośród tych produkcji Dracula z Jackiem Palance'em w roli tytułowej i Nigelem Davenportem jako Van Helsingiem, w dodatku z eleganckim zestawem interesujących dekoracji i nieco niesamowicie wzniosłą fotografią Oswalda Morrisa, który je pokazywał, złożyły się na bardzo zwarte, nastrojowe i głęboko wciągające doświadczenie.