Simon Langton

(1982, mini), The Lost Honor of Kathryn Beck (1984), Anna Karenina (1985), Casanova (1987), Laguna Heat (1987), Mother Love (1989, mini), Headhunters (1994, mini), The Cinder Path (1994), Pride and Prejudice (1995, mini), Forbidden Territory: Stanley’s Search for Livingstone (1997), The Scarlet Pimpernel (1999, mini, współreżyseria z Patrickiem Lau i Grahamem Theakstonem), Nancherrow (1999), Murder Rooms: The Kingdom of Bones (2001), Poirot: The Hollow (2004). Langton jest synem Davida Langtona, który grał Richarda Bellamy’ego przez cały czas trwania Upstairs, Downstairs. Simon reżyserował takie seriale jak Public Eye, Paul Temple, Dead of Night i The Supernatural. Jego styl oparty na współpracy idealnie wpisywał się w brytyjską tradycję wielu reżyserów zajmujących się dużymi miniserialami. Wyreżyserował pierwszy odcinek Danger UXB, a przy Rebece Daphne Du Maurier był zdany na siebie. Hugh Whitemore napisał adaptację, a Jeremy Brett wcielił się w Maxima de Wintera, z Joanną David jako Rebeką i Anną Massey jako panią Danvers. Za cudzołożne sprawki w Therese Raquin Langton i gwiazda Kate Nelligan otrzymali dwie z sześciu nagród British Academy of Film and Television Arts. Przy kolejnej próbie z wielkim romansem Whitemore zaadaptował także I Remember Nelson, z Kennethem Colleyem jako wiceadmirałem i Geraldine James jako Lady Hamilton. Smiley’s People to z pewnością arcydzieło Langtona. Alec Guinness daje jedną ze swoich najlepszych kreacji jako George Smiley, który wraca z emerytury do szpiegowskiego „cyrku”, pogrążonego w polityce, aby uporządkować sprawy spadkowe po starym przyjacielu. To ponowne zaangażowanie prowadzi go do uwikłania z KGB, i Smiley musi znów działać sprytem. John Hopkins zaadaptował powieść Johna Le Carre’a, ale całe to sześcioodcinkowe arcydzieło działa na dwóch wzajemnie się przewyższających poziomach, poprzez panowanie Langtona nad napięciem i postacią oraz pełne zaangażowanie Guinnessa w przedstawienie Smileya, a także niemal niedoścignione zrozumienie gatunku przez obie strony. Obaj zostali nominowani do nagród Emmy, podobnie jak sam serial, który był nominowany do 10 nagród BAFTA, zdobywając je dla Guinnessa i Beryl Reid jako Connie Sachs. Wystąpili także Eileen Atkins, Bill Paterson, Barry Foster, Sian Phillips, Patrick Stewart, Michael Lonsdale, Rosalie Crutchley i Anthony Bate. The Lost Honor of Katharina Blum Volkera Schlondorffa (1975) doczekał się remake’u Langtona i zmiany tytułu na Kathryn Beck, gdy Hollywood zaczęło się dobijać w postaci pojazdu dla Marlo Thomas. Langton następnie spróbował gwiazdorskich wersji Anny Kareniny z triem Jacqueline Bissett, Christopher Reeve i Paul Scofield oraz Casanovy z Richardem Chamberlainem, Faye Dunaway, Ornellą Muti i in. Laguna Heat była adaptacją powieści kryminalnej T. Jeffersona Parkera z Harrym Hamlinem, Jasonem Robardsem, Catherine Hicks i Ripem Tornem. Mother Love był powrotem zarówno do Wielkiej Brytanii, jak i do wysokiej jakości suspensu. James Wilby i Isla Blair wydawali się idealną parą, z wyjątkiem tego, że jego matka staje się coraz bardziej ekscentryczna i niebezpieczna w miarę rozwoju serialu. Diana Rigg dała jedną ze swoich najlepszych kreacji jako obłąkana kobieta, a zarówno ona, jak i Langton zdobyli nagrody BAFTA za ten pełen furii serial o jędzy. The Cinder Path był kostiumowym utworem Catherine Cookson przesiąkniętym morderstwem, ale ciekawym z perspektywy czasu, bo zagrała w nim Catherine Zeta-Jones jako rozwiązła Victoria Chapman. Pride and Prejudice otrzymał cztery nominacje do Emmy, z Colinem Firthem jako Darcym i Jennifer Ehle jako Elizabeth. W modzie na Jane Austen przełomu XXI wieku ta pięciogodzinna wersja zajmuje wysokie miejsce. Jeszcze lepszy był Forbidden Territory, staroświecka, oparta na postaciach przygoda w najciemniejszej Afryce, z Aidanem Quinnem jako H. M. Stanley, Nigelem Hawthorne’em jako dr. Davidem Livingstone’em oraz Edwardem Foxem, Fay Masterson, Dylanem Bakerem i Kabirem Bedim. W Murder Rooms, opartym na scenariuszu Stephena Gallaghera, Miles Richardson zagrał Iverarda F. Im Thurna, wielkiego podróżującego badacza Gujan w Ameryce Południowej, a Charles Edwards zagrał sir Arthura Conan Doyle’a.