Ralph Nelson

Nelson zdobył nagrodę Emmy za najlepszą reżyserię Requiem for a Heavyweight. Był nominowany do Oscara za Lilies of the Field (1963) oraz do nagród Directors Guild of America za filmową wersję Requiem for a Heavyweight (1962) i Lilies of the Field. Filmy fabularne Nelsona to między innymi Father Goose (1964), Duel at Diablo (1966), Charly (1968, za który Cliff Robertson zdobył Oscara) i The Wrath of God (1972). Nelson reżyserował odcinki General Electric Theater, Front Row Center i The Twilight Zone. Początkowo jeden z głównych reżyserów Playhouse 90, Nelson w swojej karierze łączył filmy fabularne, widowiska telewizyjne i kilka dramatów antologicznych, między innymi godzinowe programy The Man in the Funny Suit Roda Serlinga, z Redem Skeltonem i Edem Wynnem w Desilu Playhouse w 1960 roku, oraz Doyle Against the House z Miltonem Berle'em i Jan Sterling w The Dick Powell Show w 1961 roku. Wpływ Requiem for a Heavyweight rozbrzmiewał w całej amerykańskiej kulturze, potwierdzając znaczenie telewizji jako okna na potężny dramat. Jack Palance zagrał starzejącego się boksera Mountaina McLintocka, którego menedżer ostatecznie wprowadza go do zawodowego wrestlingu, upokarzając go. Zręczne poprowadzenie przez Nelsona teleplayu Serlinga i potężna kreacja Palance'a były skrojone na miarę intymności rozwijającego się medium. Program zdobył nagrody Emmy za najlepszy pojedynczy program roku, a także za reżyserię, scenariusz, rolę aktorską (Palance) i scenografię. Ed Wynn był również nominowany za rolę drugoplanową, a w obsadzie znaleźli się Kim Hunter i Keenan Wynn. Sukces programu pomógł Playhouse 90 zdobyć nagrodę Emmy dla najlepszego nowego serialu. Odcinki Nelsona w Playhouse 90 cechowała niezmiennie wysoka jakość. The Big Slide ukazywał Reda Skeltona zarówno śmiesznego, jak i smutnego, przynosząc mu nominację do nagrody Emmy za rolę drugorzędnego artysty wodewilowego, którego nagła popularność jako komika filmów niemych naraża jego związek z ukochaną. Kreacja Shirley Jones sprawiła, że Richard Brooks obsadził ją w jej oscarowej roli w Elmer Gantry (1960). Fay Spain, Jack Albertson i Murray Hamilton również zagrali role drugoplanowe. Także w Playhouse 90 Nelson wyreżyserował Melvyna Douglasa w The Return of Ansel Gibbs oraz Jacka Wardena i Clu Gulagera w dramacie wojny secesyjnej The Day Before Atlanta. Spadki były kwestią sporną zarówno w The Greer Case z Douglasem, jak i w Out of Dust, opartym na opowieści Lynna Riggsa o zgorzkniałych, kłócących się braciach w Oklahomie z czasów pionierskich. Charles Bickford zagrał patriarchy. Edna Best zdobyła nominację do nagrody Emmy pod reżyserią Nelsona w This Happy Breed Noela Cowarda. A Julie Andrews również otrzymała nominację do nagrody Emmy w wielkim muzycznym widowisku Nelsona, Cinderella, z Howardem Lindsayem i Ilką Chase w rolach drugoplanowych. Programy reżysera dla Du Ponta podkreślały jego wszechstronność, prowadząc Carol Lynley jako nastolatkę swatającą wszystkich i irytującą Dona Ameche'a, Joan Bennett i innych w musicalu Fields/Chodorov Junior Miss, prezentując Sala Mineo w tytułowej roli Aladyna w towarzystwie musicalowym Cyrila Ritcharda, Basila Rathbone'a, Akima Tamiroffa i Anny Marii Alberghetti oraz wyruszając do Wielkiej Brytanii, by wyreżyserować wersję Hamleta z Johnem Neville'em w roli głównej i Barbarą Jefford jako Ofelią. Nelson zajął się Jerrym Lewisem u szczytu jego popularności w nadwerężonym szlagierze The Jazz Singer, zbierając okropne recenzje. W The Play of the Week reżyser odbił się dzięki Legend of Lovers, współczesnej wersji legendy o Eurydyce i Orfeuszu w duchu Jeana Anouilha, z Piper Laurie i Robertem Loggią w rolach głównych. Jeszcze bardziej współczesny był Black Monday, dramat Reginalda Rose'a o wyczekiwaniu białych administratorów szkół na perspektywę, w następstwie sprawy Brown przeciwko Board of Education, wejścia do klas w kolejnym tygodniu Afroamerykanki (Ruby Dee). W obsadzie tego zajmującego dramatu znaleźli się Myron McCormick, Robert Redford, Pat Hingle, Marc Connolly, House Jameson i William Prince. W Lady of the House Dyan Cannon zagrała Sally Stanford, autentyczną madam z domu publicznego w Sausalito w Kalifornii, która została burmistrzem. Because He's My Friend była produkcją australijską z Karen Black i Kierem Dulleą jako rodzicami upośledzonego umysłowo nastolatka (Warwick Poulson). Autobiograficzna powieść Thomasa Wolfe'a o młodym pisarzu w Nowym Jorku, You Can't Go Home Again, miała być według adaptatora Iana McLellana Huntera i Nelsona odcinkiem pilotażowym serialu. Sześć godzin opowieści nakręcono i zmontowano do dwóch godzin wyemitowanych przez CBS, z Chrisem Sarandonem, Lee Grant, Hurda Hatfieldem i Tammy Grimes w rolach głównych.