Oleg Yankovskiy

Rosyjski aktor o wyjątkowej klasie i wewnętrznej intensywności, który potrafił zagrać bohatera inteligentnego, rozdartego i pełnego tajemnicy. Najlepiej wypadał w kinie, które stawia pytania o sens, moralność i cenę wyborów, bo jego twarz naturalnie „nosiła” refleksję. Na ekranie miał elegancję, ale nie chłód; raczej rodzaj melancholii, która sprawia, że widz od razu chce zrozumieć, co go boli. Umiał grać zarówno romantycznie, jak i niepokojąco, bez przesadnych gestów, za to z precyzyjną kontrolą emocji. Prywatnie był postrzegany jako artysta oddany pracy i teatrowi, szanowany w środowisku. Jego kariera to przykład aktorstwa, które nie potrzebuje efektów: wystarczy cisza, pauza, spojrzenie. Dla wielu widzów stał się symbolem inteligentnego kina, gdzie bohaterowie nie są jednowymiarowi. Zostawił role, do których się wraca, bo z czasem odsłaniają nowe znaczenia. To aktor, który nie starzeje się w odbiorze, bo grał rzeczy uniwersalne: lęk, miłość, dumę i żal.