David Greene

David Greene należał zarówno do najlepszych z najlepszych reżyserów telewizyjnych, jak i do najbardziej niedocenianych z nich wszystkich, mimo że zdobył trzy nagrody Emmy, za Rich Man, Poor Man, Roots i Friendly Fire. Był nominowany do czwartej za Fatal Vision. Greene wyznawał w swojej pracy wiele liberalnych ideałów, w tym prawa rdzennych Amerykanów. Jego filmy nacechowane były dyskretną, a czasem jawną polityką. Greene często jednak był dobrem najwyższej próby dla telewidzów w dwóch pokoleniach, reżyserując ważne pełnometrażowe projekty w pięciu różnych dekadach. Specjalne programy szekspirowskie powstawały wszystkie dla CBC, a w Otello tytułową rolę zagrał Lorne Greene. Te sukcesy z Bardem przyniosły Davidowi Greenowi Twelfth Night, zastępując stałego reżysera Hallmark Hall of Fame, George'a Schaefera, i dowodząc eklektyczną obsadą Maurice'a Evansa, Maxa Adriana, Rosemary Harris, Denholma Elliotta, Dennisa Kinga i Howarda Morrisa. Prezentacje Greena w Playhouse 90 to adaptacja kryminału Edwarda Griersona The Second Man z Jamesem Masonem, Margaret Leighton i Dianą Wynyard oraz Diary of a Nurse Arthura Haileya z Inger Stevens w jednej z jej pierwszych dużych ról, obok Mary Astor i Mildred Dunnock. Praca serialowa Greena przez lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte obejmowała Omnibus, Studio One, Suspicion, The Saint, Espionage, Pursuit, The Twilight Zone, Sir Francis Drake i The Defenders. Głównymi filmami fabularnymi reżysera były The Shuttered Room (1967) z Gigiem Youngiem i Carol Lynley, Sebastian (1968) z Dirkem Bogardem i Susannah York, Madame Sin (1972) z Bette Davis oraz Godspell (1973), rockowy musical będący adaptacją Ewangelii według św. Mateusza, za który Greene otrzymał nominację do Oscara za scenariusz. Pełna saga The People Next Door była osobliwym zbiegiem okoliczności, który wywołał pewne zamieszanie. Oparta na scenariuszu JP Millera o zażywaniu narkotyków przez nastolatków na przedmieściach, utwór wyemitowano w CBS Playhouse w 1968 roku z Lloydem Bridgesem i Kim Hunter jako rodzicami skrycie zażywającej LSD Deborah Winters. Dziewczyna bierze towar od sąsiada, nastolatka Dona Scardino, syna dyrektora liceum Fritza Weavera i jego żony Phyllis Newman. Podczas gdy rodzice piją koktajle, palą i zażywają różne środki farmaceutyczne, Miller i Greene podkreślają, że zażywanie narkotyków przez rodziców jest bezpośrednio związane z problemami narkotykowymi dzieci oraz że porządnie wyglądający sąsiedzi mogą nie być tak święci. Co więcej, Bridges niekonkluzywnie obwinia swojego odpowiednio długowłosego syna (Peter Galman) o uzależnienie córki. The People Next Door był szokującym wtargnięciem plugawej aktywności przedmieść do nieskalanej ramówki prime time sieci i został nominowany do nagrody Emmy jako wybitny dramat jednotomowy. Zdobył nagrody Emmy dla Greena, Millera i za zdjęcia. Greene nakręcił następnie remake utworu pod tym samym tytułem dla kinowej premiery w 1970 roku z ramienia Avco Embassy, zachowując oryginalnych członków obsady Winters, Scardino i Nehemiasza Persoffa jako lekarza leczącego uzależnienie dziewczyny. Eli Wallach i paląca nałogowo Julie Harris zagrali teraz rodziców dziewczyny, a Hal Holbrook i Cloris Leachman tworzyli parę z sąsiedztwa. Stephen McHattie był synem-czarną owcą, a aspekty seksualne zostały podkręcone, tak że Wallach miał romans ze swoją sekretarką (Rue McClanahan), a Winters mogła na wpół przytomnie urządzić pokaz striptizu na trawniku. Greene próbował bezskutecznie usunąć swoje nazwisko z filmu fabularnego. Ponieważ niektórzy z tych samych aktorów wystąpili w obu wersjach, a oryginalny program wyemitowano pod szyldem CBS Playhouse i nigdy nie uznano go za film telewizyjny, przez co nigdy nie skatalogowano go i nie wspominano jako filmu ani nie wydano do domowego oglądania, program telewizyjny i film fabularny często mylono jako jedną produkcję. W każdym razie telewizyjny oryginał przecierał szlaki, podczas gdy film fabularny wpada w kategorię krzykliwej sensacji, mimo renomy obsady i ekipy, w tym operatora Gordona Willisa. The Count of Monte Cristo był znakomitą adaptacją klasyki Alexandre'a Dumasa o uwięzieniu i zemście, wystawioną z wielką starannością na nienagannie zaprojektowanych dekoracjach. Greene poprowadził Richarda Chamberlaina i Trevora Howarda do nominacji do Emmy za ich pracę. Reżyser z powodzeniem wykorzystał Jima Huttona w Ellery Queen, filmie pilotowym kryminału o morderstwie do krótkotrwałego serialu z Huttonem. Wyreżyserował także film o dzikim dziecku zatytułowany Lucan, o chłopcu wychowanym przez wilki. The Trial of Lee Harvey Oswald był imponującą próbą prześwietlenia faktów zamachu na JFK, z tym że oczywistej podstawy wiarygodności całkowicie brakowało. John Pleshette zagrał Oswalda, a Ben Gazzara zajął się teatralnością sali sądowej. Zasadniczy wkład Greena w dwa pierwsze miniseriale o randze wydarzenia, Rich Man, Poor Man i Roots, pomógł ugruntować oba jako trwałe punkty odniesienia w kulturze medialnej oraz ustanowić sam miniserial standardową formą programową sieci na następne pokolenie. Szczególnie w przypadku Roots wizja, prowadzenie i precyzja Greena były fundamentalne w tym ogromnym telewizyjnym przedsięwzięciu, nadając ostry fokus tragicznej spuściźnie Afroamerykanów. Roots był nominowany do bezprecedensowych 37 nagród Emmy i zdobył dziewięć. Wśród zwycięzców obok Greena znaleźli się aktorzy Ed Asner, Louis Gossett Jr. i Olivia Cole oraz kompozytorzy Quincy Jones i Gerald Fried. Rich Man, Poor Man zebrał 23 nominacje do Emmy i cztery zwycięstwa. Obok Greena nagrody zdobyli także aktorzy Asner i Fionnula Flanagan oraz kompozytor Alex North. Friendly Fire był właśnie tym rodzajem scenariusza, który poruszał wrażliwość Greena. Opowiadał o parze z Iowa, która nie może znaleźć żadnego rządowego wyjaśnienia, jak zginął ich syn w wojnie wietnamskiej. Oparty przez scenarzystkę Fay Kanin na książce C. D. B. Bryana o gehennie rodziny Mullinsów, Friendly Fire dał mocne role Carol Burnett jako Peg Mullin, matce pozostawionej bez żadnej informacji, której mogłaby się uchwycić na temat końca, jaki spotkał jej syna, oraz Nedowi Beatty'emu jako Gene'owi Mullinowi, ucieleśnieniu męskiego stoicyzmu tamtych czasów, bezradnemu pod każdym względem: wobec emocji, swojej rodziny i samego siebie. Sam Waterston zagrał Bryana. Friendly Fire zdobył cztery nagrody Emmy, w tym dla Greena i za wybitny program specjalny. Burnett, Beatty i Kanin również byli nominowani. The Choice był intrygującym dramatem o aborcji, z młodą niezamężną kobietą (Largo Woodruff), która odkrywa, że jest w ciąży, ale nie jest pewna, czy powinna usunąć płód i nie mówić o tym potencjalnemu mężowi. Zwierza się więc matce (Susan Clark). Ku zaskoczeniu dziewczyny matka mówi jej, że sama kiedyś stanęła przed podobnym dylematem. World War III był zwartym dramatem, który przedstawiał sowiecki kontratak na amerykańskie embargo zbożowe w postaci rosyjskich spadochroniarzy lądujących na Alasce, by przejąć rurociąg naftowy. Rock Hudson zagrał w roli głównej z Brainem Keithem, Davidem Soulem i Cathy Lee Crosby. Greene dokończył produkcję po tym, jak jego przyjaciel Sagal stał się jedynym znanym reżyserem, który zginął na planie. Sagal wszedł w łopaty wirnika helikoptera na planie w Oregonie. Lynn Redgrave, Robert Preston, Jeff Goldblum i William Daniels znaleźli się wśród typów teatralnych zgromadzonych, bardzo w stylu Agathy Christie, do starej szkoły kryminału Greena, Rehearsal for Murder. Mniej manieryczne, ale bardziej intensywne było śledztwo w sprawie morderstwa w The Guardian, o strzelaninie w nowojorskim mieszkaniu, która wstrząsa mieszkańcami, w tym spontanicznymi detektywami Louisem Gossettem Jr. i Martinem Sheenem, z których obaj byli nominowani do nagród CableACE. Jeszcze lepszy był Guilty Conscience, w którym prawnik Anthony Hopkins obmyśla plan zabicia swojej wkrótce byłej żony (Blythe Danner), a następnie na osobności przeszukuje luki w swoim planie ze swoim własnym alter ego, by go udoskonalić i/lub odwołać. Ten przypominający Sleutha figiel wymyślili Richard Levinson i William Link. Levinson i Link opracowali temat z branży rozrywkowej, gdy bezrobotny aktor (Robert Urich) próbuje ocalić swoje małżeństwo w Take Your Best Shot. David Morse zagrał androida w Prototype, którego pacyfistyczny wynalazca (Christopher Plummer) ucieka w góry, gdy armia amerykańska nalega, by podobne jednostki zostały rozmieszczone jako żołnierze. Sweet Revenge rozgrywa się lata po wietnamskim początku filmu wobec bohatera armii amerykańskiej, którego zalecana wówczas potajemna aborcja dla córki dowódcy kończy się jej śmiercią. Kelly McGillis i Alec Baldwin byli drugopokoleniowymi beneficjentami tytułu, a Kevin Dobson dostał to, na co zasłużył. Helen Hunt i Alfre Woodard zagrały w rolach drugoplanowych. Fatal Vision był kolejną z nienagannych adaptacji Johna Gaya, tym razem bestsellera Joe McGinnissa o skrzywdzonym ojcu, który spędza dziewięć lat, próbując udowodnić, że jego córka i wnuki zostały zamordowane przez jego byłego zięcia, byłego medyka Zielonych Beretów dr. Jeffreya MacDonalda. Te 200 minut tego znakomitego dramatu składania układanki i podążania za intuicją i uporczywym dążeniem człowieka stanowią spójną całość. Greene, Gay i program otrzymali zasłużone nominacje do Emmy, a Karl Malden zdobył nagrodę za rolę Freddy'ego Kassaba, którego nadzwyczajne wysiłki doprowadziły do skazania MacDonalda. Gary Cole zagrał złego doktora, a znakomitą pracę wykonali Barry Newman, Eva Marie Saint, Andy Griffith, Mitchell Ryan, Albert Salmi, Wendy Schaal i Barry Corbin. This Child Is Mine dotyczyło pary (Lindsay Wagner, Chris Sarandon), której adoptowane niemowlę staje się przedmiotem przewlekłej batalii sądowej wszczętej przez matkę biologiczną (Nancy McKeon). Jill Clayburgh zagrała ofiarę nieuleczalnego nowotworu w przemyślanym Miles to Go... Triplecross to dziwny i nieprawdopodobny scenariusz jak na projekt Greena, gdy Markie Post, Ted Wass i Gary Swanson grają policjantów, którzy zostają nagrodzeni milionami przez ofiarę porwania, którą ratują, więc stają się zespołem prywatnych detektywów, którzy próbują się wzajemnie prześcignąć w każdej sprawie. W Vanishing Act detektyw (Elliott Gould) próbuje rozwiązać zaginięcie w Górach Skalistych świeżo poślubionej żony (Margot Kidder) zrozpaczonego mężczyzny (Mike Farrell), gdy ta wraca. Problem w tym, że detektyw nie wierzy, że to ta sama kobieta. Fred Gwynne gra księdza w adaptacji sztuki Roberta Thomasa dokonanej przez Levinsona i Linka. Circle of Violence skupiał się na frustracjach samotnej matki, której doświadczenie przemocy ze strony małżonka odtwarza się w jej relacji z własną matką, którą uderza. Kreacje Tuesday Weld i Fitzgerald w dużej mierze przyczyniają się do osiągnięcia emocjonalnego rezonansu tego obrazu. River Phoenix zagrał uzależnionego od narkotyków syna. Zatrudnienie znakomitej aktorki było także najlepszym posunięciem Greena przy The Betty Ford Story, ponieważ Gena Rowlands zdobyła zarówno nagrodę Emmy, jak i Złotego Globu jako była pierwsza dama. Utwór skupiał się na jej alkoholizmie i powstaniu kliniki Betty Ford. Josef Sommer sportretował prezydenta Geralda Forda. After the Promise był wycinkiem życia z czasów wielkiego kryzysu z Markiem Harmonem jako owdowiałym cieślą z czworgiem dzieci. Diana Scarwid była na drugim planie, a detale czasu i miejsca Greena pomogły utworowi zdobyć nominację do Złotego Globu dla najlepszego filmu telewizyjnego. Harmon również był nominowany. Wersja Inherit the Wind w wykonaniu Greena była trzecią z czterech wielkich ekranowych potyczek wokół teorii ewolucji, wyobrażonych w dialogach przez dramatopisarzy Jerome'a Lawrence'a i Roberta E. Lee jako spór podczas małpiego procesu Scopesa w 1925 roku w Tennessee. Te wersje obejmowały film Stanleya Kramera z 1960 roku, wersję George'a Schaefera z 1965 roku dla Hallmark Hall of Fame oraz dramat Daniela Petrie z 1999 roku. Ta może być najlepszą z nich wszystkich, przeciwstawiając Jasona Robardsa jako odpowiednika liberała Clarence'a Darrowa Kirkowi Douglasowi jako fundamentalistycznej wersji Williama Jenningsa Bryana z tej sztuki. Aktorzy wydawali się idealnie obsadzeni, a dziadkowa postawa zdrowego rozsądku i mądrości Robardsa ścierała się z orzechową powłoką wyćwiczonej nieustępliwości Douglasa. Inherit the Wind zdobył nagrody Emmy za wybitny film oraz dla Robardsa za najlepszego aktora. Wyczucie Greena w obsadzie rozciągało się na drugi plan: Jean Simmons, Megan Follows, Darren McGavin, Kyle Secor, John Harkins i Don Hood. Victor Garber zagrał w biograficznym filmie Greena o pianiście Liberace. Red Earth, White Earth, osadzony w rezerwacie White Earth w Minnesocie, będącym domem ludu Ojibwe lub Chippewa, działa jak wyjaśnienie rezerwatów indiańskich oraz ich historii i celu, spięte szkatułkową opowieścią o powrocie miejscowego chłopca, który odniósł sukces w branży komputerowej w Kalifornii. Timothy Daly zagrał w roli głównej z Genevieve Bujold, Ralphem Waite'em i Richardem Farnsworthem. Robin Givens zostaje wzięta jako zakładniczka w tytułowym apartamencie przez cierpiącego na zawroty głowy maniaka w The Penthouse. Greene wyreżyserował Farrah Fawcett w Small Sacrifices jako Diane Downs, niesławną kobietę z Oregonu, której obsesyjny romans popchnął ją w 1983 roku na krawędź obłędu, gdy postanowiła zastrzelić swoje troje dzieci. Joyce Eliason zaadaptowała książkę Ann Rule pod tym samym tytułem o tym zdarzeniu, a Greene nadał utworowi poczucie rzetelności wobec faktów. Gordon Clapp zagrał w roli drugoplanowej detektywa policyjnego, który składa w całość makabryczne fakty. Ryan O'Neal i John Shea zagrali w rolach drugoplanowych. Miniserial i Fawcett otrzymali zarówno nominacje do Emmy, jak i do Złotych Globów. W In the Best Interests of the Child Meg Tilly zagrała matkę, której interpretacje niespokojnego snu córeczki oraz coraz bardziej agresywnych zachowań mogą być związane z wykorzystywaniem seksualnym przez ojca (Ed Begley Jr.). W obsadzie Greena znaleźli się Michael O'Keefe i Angela Bassett.Kolejne po sobie remake'i dawnych klasyków wypełniły Greenowi rok 1991, gdyż chwytem przy przerabianiu What Ever Happened to Baby Jane? (1962) Roberta Aldricha było zestawienie słynnych sióstr Vanessy Redgrave i Lynn Redgrave jako owych jędz sportretowanych w oryginale przez Bette Davis i Joan Crawford. Następnie Greene nakręcił remake Night of the Hunter (1955) Charlesa Laughtona z jego historią morderczego kaznodziei ścigającego dwoje dzieci przez wzgórza Wirginii Zachodniej, by zebrać łup ukryty w lalce. Richard Chamberlain i Diana Scarwid zastąpili oryginalnych Roberta Mitchuma i Shelley Winters, a rezultaty były takie sobie. Robert Urich był dobrym Samarytaninem, który za to płaci w... And Then She Was Gone. Sharon Gless zagrała autentyczną mieszkankę Karoliny Północnej, która przeżyła spisek swojego syna i jego wspólników mający na celu zabicie obojga rodziców, w Honor Thy Mother. Greene jako pierwszy ukończył i wyemitował film o teksańskiej matce, która spiskowała, by zabić rywalkę zespołu cheerleaderek swojej córki. Willing to Kill: The Texas Cheerleader Story miał w roli głównej Lesley Ann Warren jako ową morderczą mamę, z Tess Harper, Olivią Burnette, Dennisem Christopherem i Arlenem Deanem Snyderem. (The Positively True Adventures of the Alleged Texas Cheerleader-Murdering Mom Michaela Ritchiego z Holly Hunter pojawiłby się w następnym roku.) Frostfire był kolejnym dramatem o rdzennych Amerykanach, tym razem o Inuitach z północnej Kanady, splecionym z intrygą rządowego spisku, łącząc dwa ulubione tematy Greena. Beyond Obsession była fabularyzacją wydarzeń wokół zdarzenia w Glastonbury w Connecticut, w którym córka spiskowała ze swoim chłopakiem, by zabić swoją despotyczną mamę. Emily Warfield i Victoria Principal zagrały córkę i ofiarę, a w roli drugoplanowej wystąpił jeden z ulubionych powracających aktorów Greena, Donnelly Rhodes. W Spoils of War Tobey Maguire gra nastolatka, który ma nadzieję ponownie połączyć dawno rozdzielonych rodziców (Kate Nelligan, John Heard). Po tym, jak Sidney Poitier postanowił zacząć robić filmy telewizyjne, współpracował z Greenem przy społecznie zaangażowanym westernie Children of the Dust, w którym aktor zagrał cynicznego strzelca i łowcę nagród, który ratuje sierotę z plemienia Czejenów przed masakrą kawalerii amerykańskiej, a później spotyka dorosłego młodzieńca, gdy ten prowadzi grupę czarnych osadników od prześladowań na Południu, by założyć miasto Freedom na Terytorium Oklahomy. W tym trójrasowym starciu zagrali w rolach drugoplanowych Robert Guillaume, Michael Moriarty, Joanna Going, Regina Taylor, Billy Wirth, Hart Bochner, Farrah Fawcett, Shirley Knight, Grace Zabriskie i James Caviezel. A Season in Purgatory został zaadaptowany przez Roberta W. Lenskiego z powieści Dominicka Dunne'a o sekretach zamożnej irlandzkiej rodziny katolickiej, które przez pewien czas chroni outsider (Patrick Dempsey) zakochany w córce (Sherilyn Fenn). Julie Cox zagrała księżną Dianę w Princess in Love, opartym na książce Jamesa Hewitta o jego związku z nią. Breach of Faith: Family of Cops II znów miał Charlesa Bronsona jako patriarchę, a sprawą na tapecie było morderstwo księdza. W Bella Mafia wdowy i inne kobiety z rodziny mszczą się za wytępienie klanu Cosa Nostry. Vanessa Redgrave otrzymała nominację do Złotego Globu za rolę Grazielli Luciano, wspierana przez Nastassję Kinski, Jennifer Tilly, Illeanę Douglas i Ginę Phillips, obok Dennisa Fariny, Franco Nero i Petera Bogdanovicha. Tracey Gold jest podejrzaną o morderstwo w ostatnim filmie Greena, The Girl Next Door. Będąc znakomitym znawcą materiału i humanitarnym realizatorem wrażliwych i prowokujących opowieści, Greene był równie bystry w obsadzie, co w budowaniu dramatycznych rytmów. Był jednym z wielkich reżyserów tego medium.