Perry King

Amerykański aktor o klasycznej, serialowej charyzmie, który najlepiej wypadał w rolach bohaterów pewnych siebie, ale z cieniem w tle. W jego grze jest lekkość i naturalny urok, dzięki czemu łatwo gra romantycznych lub „przygodowych” protagonistów, a jednocześnie potrafi dodać postaci nerwu, kiedy fabuła robi się mroczniejsza. Pracował dużo w telewizji, gdzie liczy się konsekwencja i szybkie budowanie relacji między postaciami, a on ma do tego wyczucie. Jego styl jest bez nadęcia: dialog podany prosto, emocja nieprzerysowana, reakcje wiarygodne. Prywatnie pozostaje raczej poza wielkim hałasem medialnym, co sprawia, że jego kariera kojarzy się z rzemiosłem i regularnością. To aktor, którego widz rozpoznaje po „tonie” obecności: jest w nim coś znajomego i stabilnego. Dzięki temu dobrze działa w historiach, gdzie publiczność ma poczuć, że zna bohatera od dawna. Nie musi krzyczeć, by być słyszanym. I to jest jego przewaga. W czasach przesady taka powściągliwość bywa bardzo filmowa. Dlatego jego role często bronią się po latach.