William A. Graham

Play of the Week (Nowy Jork): The Grand Tour (1960). CBS Playhouse: Sadbird (1969), Appalachian Autumn (1970). Filmy/miniseriale: The Doomsday Flight (1966), Trial Run (1969), Then Came Bronson (1969), The Intruders (1970), Congratulations, It's a Boy! (1971), Thief (1971), Marriage: Year One (1971), Jigsaw (1972, znany też jako Man on the Move), Magic Carpet (1972), Birds of Prey (1973), Mr. Inside/Mr. Outside (1973), Police Story (1973), Shirts/Skins (1973), Get Christie Love! (1974), Larry (1974), Trapped Beneath the Sea (1974), Beyond the Bermuda Triangle (1975), Shark Kill (1975), Perilous Voyage (1976), 21 Hours at Munich (1976), Minstrel Man (1977), The Amazing Howard Hughes (1977), Contract on Cherry Street (1977), Cindy (1978), One in a Million: The Ron LeFlore Story (1978), And I Alone Survived (1978), Transplant (1979), Orphan Train (1979), Guyana Tragedy: The Story of Jim Jones (1980, znany też jako The Mad Messiah), Rage! (1980), Deadly Encounter (1982), MADD: Mothers Against Drunk Drivers (1983, znany też jako The Candy Lightner Story), The Last Ninja (1983), Women of San Quentin (1983), Secrets of a Married Man (1984), Calendar Girl Murders (1984, znany też jako Insatiable), Mussolini: The Untold Story (1985, miniserial), The Last Days of Frank and Jessie James (1986), George Washington II: The Forging of a Nation (1986, miniserial), Police Story: The Freeway Killings (1987), Proud Men (1987), Supercarrier (1988), Street of Dreams (1988), True Blue (1989, współreżyseria z George'em Mendelukiem), Billy the Kid (1989, znany też jako Gore Vidal's Billy the Kid), Montana (1990), Bed of Lies (1992), Elvis and the Colonel: The Untold Story (1993), Beyond Suspicion (1993), A Friend to Die For (1994, znany też jako Death of a Cheerleader), Betrayed: A Story of Three Women (1995), Beauty's Revenge (1995, znany też jako Midwest Obsession), Terror in the Shadows (1995), The Man Who Captured Eichmann (1996), Dying to Belong (1997), Sleeping with the Devil (1997), The Hunt for the Unicorn Killer (1999, miniserial), Acceptable Risk (2001, znany też jako Robin Cook's Acceptable Risk), Blood Crime (2002). Program specjalny: Swiss Family Robinson (1958). Graham był jednym z najpłodniejszych i najmniej docenianych uniwersalnych rzemieślników tego medium. Zadomowił się w filmach telewizyjnych w ich złotym okresie, sięgnął po formę miniserialu i kontynuował reżyserowanie pełnometrażowych projektów aż po wiek XXI. Jego filmy oparte na faktach cechuje wyjątkowo wnikliwa kwerenda i wierność autentyzmowi. Do jego wczesnej pracy serialowej należą epizody Omnibus, Naked City, Dr. Kildaire, Sam Benedict, Westinghouse Presents oraz The Dow Hour of Great Mysteries, gdzie wyreżyserował The Cat and the Canary (1960) z Tellym Savalasem i George'em Macready'm. Do jego filmów fabularnych należą Change of Habit (1969), The Last Generation (1971), Honky (1971) i Return to Blue Lagoon (1991). Swiss Family Robinson miało w obsadzie Waltera Pidgeona, Larraine Day i Patty Duke w NBC. Appalachian Autumn było istotne jako pierwsze szeroko widziane podejście Earla Hamnera Jr. do dramatyzowania losów mieszkańców jego rodzinnej wiejskiej Wirginii, dwa lata przed debiutem jego trwałego dziedzictwa, The Waltons. Z Arthurem Kennedym i Teresą Wright jako starzejącą się, żyjącą w biedzie parą, Appalachian Autumn dotyczyło lat wielkiego kryzysu, gdy wielu ludzi z gór dumnie odmawiało początkowo przyjmowania jakiejkolwiek pomocy federalnej w formie zasiłków. Wyprodukowany przez Martina Manulisa i wyreżyserowany na taśmie wideo przez Grahama, ten gadatliwy utwór pomyślany był jako sztuka i skutecznie ukazywał życie rozszerzonej rodziny bez karykatury, która wcześniej wkradała się w tego rodzaju portrety z prowincji. Liczna obsada obejmowała Philipa Alforda, Belindę J. Montgomery, Noaha Beery'ego Jr., Paula Gleasona, Ellen Corby i Jesse'ego Vinta. W kategorii życia naśladującego sztukę, po emisji The Doomsday Flight naśladowcze groźby bombowe wobec samolotów stały się rzeczywistym problemem. Film, napisany przez Roda Serlinga, pokazywał Edmonda O'Briena jako podkładającego bombę wariata, który ma porachunki z linią lotniczą, a jego urządzenie ma wybuchnąć powyżej określonej wysokości. W dobrze zrealizowanym dreszczowcu Grahama i Serlinga po stronie dobrych są Van Johnson, Jack Lord i Michael Sarrazin. Trial Run był bezkompromisowym i znakomicie wyreżyserowanym spojrzeniem na prawników wbijających sobie noże w plecy w walce o awans w potężnej firmie, z Jamesem Franciscusem, Leslie Nielsenem, Janice Rule i Diane Baker w rolach głównych. Then Came Bronson był swobodnym filmem pilotowym serialu z Michaelem Parksem o dziennikarzu, który wyrusza w drogę po samobójstwie przyjaciela. Bonnie Bedelia, Martin Sheen i Sheree North grali w rolach drugoplanowych. Graham stał się stałym dostawcą filmów telewizyjnych w złotym okresie tej formy: The Intruders z Johnem Saxonem jako metyskim stróżem prawa z podejrzaną przeszłością, który wraca do rodzinnego miasteczka, Congratulations, It's a Boy! z Billem Bixbym jako hulaszczym kawalerem w stylu lat sześćdziesiątych, Thief z Richardem Crenną jako byłym skazańcem zmuszanym do szybkiego zwrotu długu, na który go nie stać, oraz Marriage: Year One z Sally Field i Robertem Prattem radzącymi sobie w wielkim mieście. Kolejnym udanym filmem pilotowym Grahama był Jigsaw z Jamesem Wainwrightem jako detektywem specjalizującym się w sprawach zaginięć. Magic Carpet był dziełem wyjątkowym, napisanym i wyprodukowanym przez Ranaldę Mac-Dougalla i współtworzonym przez jego żonę, Nanette Fabray. Susan Saint James była centralną postacią jako przewodniczka po Rzymie zarabiająca na czesne. Aspekty podróżnicze produkcji Grahama były tak wspaniałe, jak można sobie wyobrazić, a turyści wnosili nutę tajemnicy, w tym Wally Cox, Jim Backus, Cliff Potts i Abby Dalton. Zdjęcia z helikopterów były w filmach stosowane od lat pięćdziesiątych, ale Birds of Prey uczynił z nich nadzwyczajny i niemal nieustanny użytek, podobnie jak z samego wiropłata jako głównego pojazdu na ekranie. David Janssen zagrał pilota helikoptera śledzącego ruch w Salt Lake City, gdy dostrzega napad na bank i przez kontakt radiowy staje się kluczowym trybikiem w zmaganiach władz próbujących schwytać podejrzanych. Wykorzystanie przez Grahama zdjęć lotniczych i jego znawstwo montażowni do budowania napięcia i suspensu dały w efekcie rozrywkę jedyną w swoim rodzaju. Reżyser powtórzył podobną powietrzną przejażdżkę w Deadly Encounter, w którym Larry Hagman zagrał byłego pilota bojowego z wojny w Wietnamie, pilotującego helikopter, by pomóc Susan Anspach uciec przed gangsterami. Police Story, oparty na scenariuszu Josepha Wambaugha, miał w roli głównej Vica Morrowa jako sierżanta policji Joego LaFriedę, ślubującego doprowadzić przed oblicze sprawiedliwości wyjątkowo aroganckiego przeciwnika. Reżyseria Grahama wydobywała to, co osobliwe, w jego codziennym portretowaniu stylu życia detektywa policyjnego i jego widzenia posterunku. Wybitna rola Morrowa była kilkakrotnie powtarzana w powstałym z tego pilota serialu antologicznym, przodku późniejszych telewizyjnych kryminałów stworzonych przez Stevena Bochco i Dicka Wolfa. Mr. Inside/Mr. Outside był pilotem, który nie stał się serialem, o nowojorskich partnerach detektywistycznych Halzie Lindenie i Tonym LoBianco. Get Christie Love! był pilotem, który stał się serialem, o pracującej pod przykrywką policjantce granej przez Teresę Graves. Choć serial był krótkotrwały, projekt był punktem zwrotnym w postępie Afroamerykanek w telewizji, choć widownię stanowili zapewne głównie mężczyźni dowolnej rasy, oszołomieni w lojalność raczej wdziękiem pani Graves niż jakimikolwiek wątkami feministycznymi obecnymi w narracji. Shirts/Skins był jednym z bardziej nietypowych filmów telewizyjnych owych czasów, o sześciu młodych profesjonalistach, których regularna gra w koszykówkę staje się punktem wyjścia rywalizacji prowadzącej ku tragedii. Aktorzy, których Graham dobrał, byli kluczowi dla sukcesu utworu, w tym Rene Auberjonois, Doug McClure, Bill Bixby i McLean Stevenson. Graham obsadził Frederica Forresta jako Larry'ego, opowieść o człowieku umieszczonym jako chłopiec w domu dla osób z niepełnosprawnością intelektualną i zwolnionym 26 lat później, by radził sobie w świecie. Bez żadnego chwytu w stylu Charly filmowiec oparł się na rytmach każdego życia, małych i dużych zwycięstwach i rozczarowaniach, na które Larry Forresta reaguje szczerze. To głęboko odczuta kreacja, wsparta znakomitą pracą Tyne Daly, Katherine Helmond i Roberta Waldena. Graham przez chwilę dreptał w miejscu przy kwartecie morskich przygód emitowanych w połowie lat siedemdziesiątych: pierwsza była najlepsza, Trapped Beneath the Sea, oparta na incydencie z 1973 roku, w którym cztery osoby utknęły w miniaturowej łodzi podwodnej u wybrzeży Florydy. Lee J. Cobb i Martin Balsam przewodzili znakomitej obsadzie. Potem przyszły zbędne fascynacje Freda McMurraya zaginionymi statkami powietrznymi i wodnymi w Beyond the Bermuda Triangle, a także telewizyjna podróbka Jaws o polowaniu na żarłacza białego, podstawowa pod każdym względem, łącznie z tytułem, Shark Kill. Następnie Perilous Voyage, który wypłynął po niemal dekadzie na półce. Graham nakręcił tę historię łodzi zawłaszczonej przez rewolucjonistów w 1968 roku, z Michaelem Parksem na czele obsady, w której znaleźli się William Shatner, Victor Jory i Stuart Margolin. 21 Hours at Munich, oparty przez Howarda Fasta na książce Serge'a Groussarda The Blood of Israel, dramatyzował zamordowanie 11 izraelskich sportowców na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1972 roku przez arabskich terrorystów oraz następujące po tym śledztwo policyjne. William Holden zagrał szefa policji w Monachium Manfreda Schreibera i wniósł w te wydarzenia porywającą siłę osobowości. Wśród dwóch nominacji do Emmy dla tego programu znalazła się jedna za wybitny dramat specjalny. W obsadzie drugoplanowej Grahama znaleźli się Shirley Knight, Richard Basehart, Anthony Quayle i Franco Nero. (Ostateczne wytropienie i zamordowanie winowajców przez izraelskich agentów zostało przedstawione w Sword of Gideon Michaela Andersona i filmie fabularnym Stevena Spielberga Munich.) Minstrel Man był oknem na afroamerykańską rozrywkę na przełomie XIX i XX wieku, skupiającym się na braciach w przedstawieniu minstrelowym, którzy chcą zerwać ze stereotypami związanymi z takim występowaniem i zaznaczyć swoją obecność, jeden w białym świecie występujących w blackface, drugi jako kompozytor. Glynn Turman i Stanley Bennett Clay zagrali w fascynującym spojrzeniu Grahama na w dużej mierze zapomnianą stronę amerykańskiej muzyki. Scenariusz Esther i Richarda Shapiro został wspaniale obsłużony przez Grahama i jego wykonawców, w tym Arta Evansa, Saundrę Sharp i Teda Rossa. Program otrzymał trzy nominacje do Emmy za muzykę i taniec. Cindy był kolejnym niemal całkowicie czarnym musicalem, przenoszącym historię Kopciuszka we współczesne realia, z Charlayne Woodard, Cleavantem Derricksem i Nell Carter w rolach głównych. Tommy Lee Jones zagrał dla Grahama The Amazing Howard Hughes, a LeVar Burton był zbuntowanym młodzieńcem, który ostatecznie grał dla Detroit Tigers w One in a Million: The Ron LeFlore Story. W kolejnym filmie opartym na dokumentacji historycznej, choć nie na pojedynczym konkretnym zdarzeniu, Graham i scenarzysta Millard Lampell zdramatyzowali opowieść Dorothei Petrie o "pociągach sierot" z końca XIX wieku, które wiozły bezdomne i sprawiające problemy dzieci z wielkich miast na zachód, by znaleźć im domy w rodzinach na froncie. Jill Eikenberry, Glenn Close, Linda Manz, Kevin Dobson, Severn Darden i Hallie Foote wystąpili w Orphan Train. Contract on Cherry Street był jedynym filmem telewizyjnym, w którym Frank Sinatra zagrał główną rolę. Jako nowojorski detektyw Frank Hovannes, Sinatra jest poważnie zirytowany, że policja nie potrafi rozwiązać morderstwa jego najlepszego przyjaciela w stylu gangsterskim. Organizuje więc kilku detektywów, by w trybie samosądu ruszyli na mafię. Zrealizowany na podstawie adaptacji powieści Philipa Rosenberga dokonanej przez Edwarda Anhalta, Contract on Cherry Street opierał się z pewnością także na tym, że był pierwszym filmem Sinatry od siedmiu lat, i to zrobionym dla telewizji. Graham jednak nigdy nie tracił z oczu punktów fabuły, innych smakowitych i niesmacznych postaci oraz szorstkości ulic. Martin Balsam, Verna Bloom, Martin Gabel, Joe De Santis, Michael Nouri, Henry Silva, Harry Guardino i Robert Davi pomagają, nawet gdy pojawiają się Jilly Rizzo i Nicky Blair. Guyana Tragedy: The Story of Jim Jones przyniosło Grahamowi jego jedyną nominację do Emmy za reżyserię. Film odtwarza zbiorowe samobójstwo sekty Peoples Temple w listopadzie 1978 roku zorganizowane przez charyzmatycznego przywódcę Jonesa w dżunglach Ameryki Południowej. W najlepszej roli swojej kariery Powers Boothe w pełni wcielił się w Jonesa z ogromnym przekonaniem, zdobywając nagrodę Emmy. Ned Beatty zagrał kongresmena z Kalifornii Leo Ryana, który poleciał do Gujany, by zbadać sektę, z tym tragiczniejszymi konsekwencjami. Liczna obsada drugoplanowa Grahama odpowiedziała na adaptację książki Charlesa A. Krause'a Guyana Massacre: The Eyewitness Account dokonaną przez Ernesta Tidymana: James Earl Jones, Colleen Dewhurst, Ed Lauter, LeVar Burton, Randy Quaid, Diana Scarwid, Brenda Vaccaro, Irene Cara, Rosalind Cash, Brad Dourif, Meg Foster, Diane Ladd, Albert Hall, Ron O'Neal, Michael C. Gwynne i inni. And I Alone Survived odtworzyło gehennę autentycznej ofiary katastrofy lotniczej (Blair Brown) w górach Sierra Nevada. Transplant miał Kevina Dobsona jako zdeterminowanego menedżera, który musi zdecydować, czy jego serce wytrzyma tytułowy zabieg. David Soul prawdopodobnie nigdy nie był lepszy niż w Rage, o bolesnej próbie resocjalizacji skazanego gwałciciela. MADD: Mothers Against Drunk Drivers opowiadało historię organizacji od jej korzeni w tragedii po siłę legislacyjną, z Mariette Hartley jako założycielką Candy Lightner. The Last Ninja to Michael Beck, marszand sztuki, który wykorzystuje swoją wiedzę o sztukach walki, by uwolnić naukowców z rąk terrorystów. Stella Stevens, Debbie Allen i Rosana DeSoto nieprawdopodobnie grają całkiem fotogeniczne strażniczki w niezbyt realistycznym Women of San Quentin. Secrets of a Married Man to w istocie uzależnienie szczęśliwie żonatego Williama Shatnera od prostytutek. Sharon Stone była z perspektywy czasu atrakcją Calendar Girl Murders. Graham ukończył trylogię współczujących studiów o niesławnych postaciach z Zachodu, zapoczątkowaną kanadyjskim filmem Harry Tracy: Desperado (1982) z Brucem Dernem. W telewizji Graham wyreżyserował The Last Days of Frank and Jesse James oraz Billy the Kid. Jego opowieść o bandzie Jamesów została przefiltrowana przez nashvillską wrażliwość, gdy Johnny Cash i Kris Kristofferson zagrali Franka i Jesse'ego, z wciągniętym na dłuższe cameo Williem Nelsonem i June Carter Cash jako matką Jamesów. Billy the Kid napisał Gore Vidal, przedstawiając Williama Bonneya (Val Kilmer) jako nieco zrelaksowanego pustynnego wyrzutka. Julie Carmen grała w roli drugoplanowej, wraz z Rene Auberjonoisem, Michaelem Parksem, Albertem Salmim i Wilfordem Brimleyem jako gubernatorem Nowego Meksyku Lewem Wallace'em. Reżyser utrzymywał profil produkcji o wielkich postaciach historycznych, w tym o George'u Washingtonie, Benito Mussolinim i Elvisie Presleyu. Stirling Silliphant zaadaptował wspomnienia syna Mussoliniego, Vittoria, na Mussolini: The Untold Story, produkcję zdominowaną przez odtworzenie niesławnego włoskiego dyktatora przez George'a C. Scotta. Siedmiogodzinny miniserial prowadzi Il Duce od jego dojścia do władzy w 1922 roku przez bandyckie taktyki jego Czarnych Koszul i sojusz z nazistowskimi Niemcami aż po hańbę lat drugiej wojny światowej. Gabriel Byrne zagrał Vittoria Mussoliniego, a Robert Downey Jr. jego brata Bruna, obok Lee Grant, Raula Julii, Mary Elizabeth Mastrantonio, Virginii Madsen i Gunnara Mollera jako Adolfa Hitlera. George Washington II: The Forging of a Nation był czterogodzinną kontynuacją sagi o pierwszym prezydencie USA, wyemitowaną dwa lata po ogromnym, ośmiogodzinnym George Washington (1984) Buzza Kulika. CBS zdołało zapewnić wielu tych samych twórców, by dokończyć tę opowieść, w tym Barry'ego Bostwicka jako ojca swojego kraju i Patty Duke jako Marthę Washington. Elvis and the Colonel: The Untold Story wykorzystuje ducha "Króla", by opowiedzieć historię w osobie Roba Youngblooda, z Beau Bridgesem jako menedżerem tego fenomenu wokalnego, pułkownikiem Tomem Parkerem. Graham połączył Charltona Hestona i Petera Straussa jako ojca i syna bardzo się różniących w Proud Men. Piloci marynarki na F-14 latają z Supercarrier, nie odnosząc się nigdy do tego tonącego uczucia w scenariuszu. Scenarzysta Larry McMurtry poruszył kwestię wartości ziemi na współczesnym Zachodzie w Montana, gdzie patriarcha Richard Crenna chce sprzedać ranczo, a żona Gena Rowlands chce zatrzymać to miejsce w rodzinie dla córki Lei Thompson. Niezależnie od tego, czy owe niewiasty były w opałach, czy same je powodowały, w późnych filmach Grahama dopadły go modne fascynacje noir: Morgan Fairchild jest standardową femme fatale w Street of Dreams. Markie Post podejrzewa swojego męża o liczne morderstwa w Beyond Suspicion. Susan Dey jest podejrzana o sprzątnięcie swojego zamożnego męża w Bed of Lies. W młodzieżowej wersji kobiecej udręki Tori Spelling znęca się nad Kellie Martin w A Friend to Die For. W druzgocącym rozwoju wydarzeń dla Swoosie Kurtz mąż najlepszej przyjaciółki Meredith Baxter zostaje przyłapany na sypianiu z córką Kurtz w Betrayed: A Story of Three Women. Prowincjonalna królowa piękności Courtney Thorne-Smith zmienia się w diablicę, gdy dowiaduje się, że wiejski przystojniak, jej mąż Kyle Secor, ma chrapkę na Tracey Gold w Beauty's Revenge. Hilary Swank bada śmierć koleżanki ze studiów w wyniku otrzęsin w Dying to Belong. A Shannen Doherty nie potrafi jakby uwolnić się z sideł znęcającego się byłego chłopaka w Sleeping with the Devil. Po tym ciągu Graham zyskał stabilizację dzięki The Hunt for the Unicorn Killer, o doprowadzeniu przed oblicze sprawiedliwości współzałożyciela Dnia Ziemi, Iry Einhorna, skazanego zaocznie za zamordowanie w 1977 roku swojej dziewczyny, Holly Maddux, i upchanie jej ciała w kufrze. Einhorn uciekł z kraju i został odnaleziony dwie dekady później we Francji, skąd został wydany, by odbyć karę. Bruce Graham wykonał znakomitą pracę, adaptując źródłową książkę Stevena Levy'ego. Kevin Anderson zagrał Einhorna, Tom Skerritt wzburzonego ojca Maddux, a Naomi Watts Holly, obok Briana Kerwina, Josefa Sommera, Mimi Kuzyk i Martina Donovana jako Richarda DiBenedetto, zastępcy prokuratora okręgowego z Filadelfii, który prowadził tę sprawę.