Rod Hardy

Hardy był nominowany do Nagrody Tony za reżyserię sztuki Woody’ego Allena Play It Again, Sam (1969), a rok później zdobył Tony’ego za Child’s Play Roberta Marasco. Hardy doskonalił swój warsztat telewizyjny pod produkcyjną egidą PBS i Normana Lloyda w Hollywood Television Theatre, dla którego reżyserował przejrzyste, dobrze obsadzone i skutecznie zainscenizowane wersje sztuk Seana O’Caseya, George’a Bernarda Shawa i Christophera Fry’a. Man of Destiny opierał się na mocnym wizerunku Napoleona Bonaparte. Filmy/Miniserial: Sara Dane (1982, współreżyseria z Garym Conwayem), Under Capricorn (1983, mini), Eureka Stockade (1984, mini), Shadows of the Heart (1990, mini), Between Love and Hate (1993), Rio Diablo (1993), Love, Lies & Lullabies (1993, znany też jako Sad Inheritance), The Only Way Out (1993), My Name Is Kate (1994), The Yearling (1994), Buffalo Girls (1995), An Unfinished Affair (1996), 20,000 Leagues Under the Sea (1997, mini), Two for Texas (1997), Nick Fury: Agent of Shield (1998), High Noon (2000), Touching Evil (2004, współreżyseria z Allenem Hughesem). Hardy reżyserował odcinki The Sullivans, Chopper Squad, Prisoner, Return to Eden, The X Files, Battlestar Galactica i innych seriali. Wśród filmów kinowych Hardy’ego są wampiryczny Thirst (1989), podejście do Robinsona Crusoe Daniela Defoe (1997), współreżyserowane z George’em Millerem i z Pierce’em Brosnanem w roli głównej, oraz December Boys (2007), o czworgu sierot i rodzinie najbliższej ich sercu. Hardy nigdy nie stronił od remake’u, sequela czy westernu. I dobrze na tym wyszedł, bo poprawił przeciętnego Hitchcocka filmem Under Capricorn, adaptacją powieści Helen Simpson o Nowej Południowej Walii autorstwa Tony’ego Morphetta, która zgłębia emocjonalne podwodne prądy w dworskiej rezydencji potentata ziemskiego (John Hallum), gdzie alkoholizująca się żona (Lisa Harrow), knująca gospodyni (Julia Blake) i świeżo przybyła (Cathrine Lynch) na różne sposoby zmagają się z przebywającym gościnnie awanturnikiem (Peter Cousens). The Yearling Hardy’ego ukazywał Petera Straussa i Jean Smart jako rodziców Wila Hornella, chłopca, który zaprzyjaźnia się z jelonkiem w XIX-wiecznej Florydzie, w tej adaptacji autorstwa Joego Wisenfelda klasycznej opowieści o dorastaniu Marjorie Kinnan Rawlings. Hardy był mistrzem ceremonii dla Buffalo Girls, drapieżnej adaptacji powieści Larry’ego McMurtry’ego, napisanej piórem Cynthii Whitcomb, o Calamity Jane Canary i kilku innych postaciach większych niż życie. Twórcy i obsada zaatakowali materiał z werwą, która obala stare powiedzenie, że już się takich rzeczy nie robi. Cóż, od czasu do czasu się zdarzają i tutaj się zdarzyły. Anjelica Huston zagrała Jane, Reba McIntire Annie Oakley, Melanie Griffith Dorę DuFran, Sam Elliott Dzikiego Billa Hickocka, Peter Coyote Buffalo Billa Cody’ego, John Diehl generała George’a Armstronga Custera, Russell Means Siedzącego Byka, a Jack Palance, Gabriel Byrne, Liev Schrieber, Tracey Walter i Fred „Red Crow” Westerman także wzięli udział. Buffalo Girls otrzymało jedenaście nominacji do nagród Emmy, między innymi dla wyróżniającego się miniserialu, za kreacje Huston i Elliotta, muzykę Lee Holdridge’a, montaż filmowy Richarda Brackena, scenografię i kostiumy. Nagrodę zdobyło za miksowanie dźwięku. Huston otrzymała także nominację Gildii Aktorów Filmowych, a Griffith i Elliott nominacje do Złotych Globów. Pominięcie jakiejkolwiek nominacji czy błyskotki dla człowieka, który koordynował i prowadził projekt, było, delikatnie mówiąc, rażące. Rio Diablo był kolejnym z tych telewizyjnych westernów z gwiazdami muzyki country, tym razem z Kennym Rogersem jako łowcą nagród, Travisem Trittem i Naomi Judd, z rozmaitymi aktorami charakterystycznymi (Stacy Keach, Brion James, Bruce Greenwood) z boku. Hardy i jego scenograf Cary White, dyrektor artystyczny Ed Vega, scenarzysta Larry Brothers i reszta ekipy Two for Texas próbowali odtworzyć Teksas z 1836 roku i jego walkę z meksykańskimi siłami generała Santa Any. Za ten wysiłek na rzecz autentyzmu czasu i miejsca film zdobył Brązowego Wranglera na Western Heritage Awards. Kris Kristofferson i Scott Bairstow zagrali zbiegłych skazańców z więzienia w Luizjanie, którzy przyłączają się do Sama Houstona (Tom Skerritt) i Jima Bowiego (Peter Coyote). Irene Bedard i Rodney A. Grant zagrali w rolach drugoplanowych. Jeśli chodzi o remaki, czemu nie wziąć się za High Noon Freda Zinnemanna (1952)? Jeśli porażka wisi w powietrzu, to przynajmniej z hukiem. Jednak High Noon Hardy’ego odnosi sukces na własnych, skromnych warunkach. Podobno Sam Elliott był niedostępny, więc Tom Skerritt zagrał Willa Kane’a, który staje naprzeciwko trzech nadciągających hombre, po tym jak reszta miasteczka, które miał chronić, go opuściła. Michael Madsen zagrał Franka Millera, a w obsadzie znaleźli się Susanna Thompson, Maria Conchita Alonso, August Schellenberg, Dennis Weaver i Reed Diamond. Zdjęcia Roberta McLachlana otrzymały nominację do nagrody Amerykańskiego Stowarzyszenia Operatorów Filmowych. Eureka Stockade miało w rolach drugoplanowych Bryana Browna, Amy Madigan, Billa Huntera i Toma Burlinsona. Telewizyjna droga filmowa doprowadziła do Between Love and Hate, pojazdu dla Susan Lucci, Love, Lies & Lullibies z Susan Dey jako uzależnioną od kokainy matką, The Only Way Out był bagnem rozwodowym z Johnem Ritterem i Henrym Winklerem, a My Name Is Kate ukazywał Donnę Mills jako matkę, która w końcu mierzy się ze swoim alkoholizmem. An Unfinished Affair dał Leigh Taylor-Young szansę na zejście na złą drogę jako pacjentka chora na raka, która niespodziewanie wchodzi w remisję i mści się na swoim niewiernym mężu (Tim Matheson), uwodząc jego syna (Peter Facinelli). Wersja 20,000 Leagues Under the Sea Hardy’ego została zaadaptowana z powieści Juliusza Verne’a przez Briana Nelsona i miała w rolach głównych Michaela Caine’a jako kapitana Nemo, Bryana Browna jako Neda Landa, Patricka Dempseya, Mię Sarę i Adewale’a Akinnuoye Agbaje. David Hasselhoff zagrał komiksowego bohatera Nicka Fury’ego.