Steven Schachter

Przyjaźń Schachtera z Williamem H. Macyem pomogła temu aktorowi umocnić reputację jednego z najbardziej wszechstronnych i utalentowanych wykonawców Ameryki. Macy, aktor charakterystyczny w filmach fabularnych, którego pozycję wzmocnił związek z Davidem Mametem, stopniowo stał się niezwykle zaufanym aktorem, coraz częściej pojawiającym się zarówno na dużym, jak i małym ekranie. Schachter wyreżyserował go w sześciu filmach telewizyjnych, w tym w Door to Door, za który Macy zdobył nagrodę Emmy dla wybitnego aktora pierwszoplanowego, a także w A Slight Case of Murder oraz The Wool Cap, za które aktor był nominowany. Schachter zdobył nagrody Emmy za reżyserię Door to Door oraz za napisanie go wspólnie z Macyem. Obaj otrzymali także nominacje Writers Guild of America za ten film oraz The Wool Cap, oparty na opowiadaniu Jackie’go Gleasona. Getting Up and Going Home opierał się na występie Toma Skerritta w adaptacji powieści dramaturga Roberta Andersona o komplikacjach cudzołóstwa. The Water Engine był twardo mówiącym utworem Mameta z epoki, z Macyem jako nieodpowiedzialnym wynalazcą i Joe Mantegną, który rozszarpuje dekoracje swoją niezwykle zwięzłą dykcją. Lady Killer był przeciętnym thrillerem z Judith Light jako zaniedbaną i dostępną żoną potentata. Schachter wykorzystał umiejętność Bonnie Bedelii do portretowania brutalności rodzinnej zarówno w Legacy of Sin, jak i w To Live Again, odpowiednio jako zabójczyni męża i matki, która więzi córkę w domu. Every Woman’s Dreams był oczywiście zbyt ironiczną etykietą dla Jeffa Faheya jako dwulicowego drania. W To Face Her Past Patty Duke zagrała kobietę, która musi wrócić i uporać się z duchami swojego życia, gdy konsekwencje zmuszają ją do znalezienia dawcy szpiku kostnego. For All Time był romansem o podróży w czasie z Markiem Harmonem i Mary McDonnell, opartym na pomyśle Roda Serlinga, a Just a Walk in the Park był niewyróżniającym się romansem o spacerowiczu wyprowadzającym psy. It Must Be Love była komedią rozwodową Teda Dansena i Mary Steenburgen. Above Suspicion była pierwszą zrealizowaną współpracą Schachtera i Macyego, napisaną wspólnie z Jerrym Lazarusem. Serial cuchnął ukrytą pod powierzchnią podłością, gdy Christopher Reeve zagrał detektywa na wózku inwalidzkim, który wykorzystuje współczucie okazywane jego fizycznym ograniczeniom, by zaplanować eliminację swojej żony i jej kochanka. Schachter bardzo skutecznie realizuje motywy podskórnego filmu noir z bardzo chętną obsadą, w tym Mantegną, Kim Cattrall i Macyem jako prokuratorem. Scenariusz Schachtera i Macyego do The Con obsadził aktora jako pracownika stacji benzynowej w Mississippi, który zakochuje się w knującej femme fatale Rebeki DeMornay. W A Slight Case of Murder ci sami scenarzyści zaadaptowali powieść Donalda E. Westlake’a o krytyku filmowym, którego obłudne życie wywraca się do góry nogami, gdy jedna z jego towarzyszek ginie przypadkowo, a dowiaduje się o tym równie nieetyczny prywatny detektyw. Przetrząsnąwszy do tego czasu głęboko różne warianty noir, Schachter i Macy porzucili światy podstępu i mroku dla prawdziwej historii Billa Portera, mężczyzny z porażeniem mózgowym, którego marzeniem jest zostać akwizytorem. Door to Door zdobył sześć nagród Emmy i był nominowany do sześciu kolejnych, gdy Macy, nosząc protezy powiększające uszy i wcielając się w Portera przez 40 lat pracy sprzedawcy dla firmy Watkins w Portland w Oregonie, wydobył szeroką gamę ludzkich emocji, by przedstawić niezwykle wytrwałego bohatera dnia codziennego. Helen Mirren, Kathy Baker i Kyra Sedgwick były znakomite w rolach drugoplanowych. The Wool Cap, w którym Macy zagrał niemego dozorcę kamienicy, który niechętnie przyjmuje pod opiekę porzuconą dziewczynkę o pozornie niepohamowanym duchu, podążał za wzorcem niemej roli Jackie’go Gleasona w Gigocie (1962) Gene’a Kelly’ego, ale z bardziej realistyczną i wyraźnie amerykańską wrażliwością.