Daniel Mann

Mann był reżyserem teatralnym i pedagogiem, a wśród jego wczesnych filmów jako reżysera znalazły się te oparte na przebojach scenicznych: Come Back, Little Sheba (1952) Williama Inge'a z Shirley Booth, The Rose Tattoo (1955) Tennessee Williamsa z Anną Magnani oraz The Teahouse of the August Moon (1956) Roberta Patricka z Marlonem Brando i Glennem Fordem. Trzy aktorki zdobyły Oscary, pracując u niego: Booth, Magnani oraz Elizabeth Taylor w Butterfield 8 (1960). Another Part of the Forest był prequelem Lillian Hellman do jej bardziej udanej sztuki The Little Foxes. Mann wyreżyserował dobry skład prowadzony przez Dorothy McGuire i Barry'ego Sullivana w jednym z bardziej rozbudowanych przedsięwzięć PBS. How the West Was Won Manna był pierwszym i najlepszym z trzech miniseriali o tym samym tytule z Jamesem Arnessem w roli głównej, zrealizowanych w trzech kolejnych latach. The Day the Loving Stopped dotyczył córek (Ally Sheedy, Dominique Dunne) rozwiedzionego małżeństwa. The Man Who Broke 1,000 Chains to Val Kilmer w opowieści o skazańcu z georgijskiej brygady robotniczej, którego do ucieczki skłania miłość do Sonji Bragi. Playing for Time, opowiadający o kobietach muzykach uratowanych od pieców Auschwitz podczas II wojny światowej, ponieważ ich orkiestra zabawiała nazistów, zdobył cztery nagrody Emmy, w tym za najlepszy film/miniserial, a także dla odtwórczyń głównych ról Vanessy Redgrave i Jane Alexander oraz dla scenarzysty Arthura Millera. Opierając się na sile dialogów i sytuacji Millera, Mann wydobył niezwykłą pracę z fantastycznego zespołu, w tym Shirley Knight, Maud Adams, Verny Bloom, Viveki Lindfors, Marty Heflin i Melanie Mayron. Mimo sukcesów kinowych Playing for Time jest niewątpliwie zwieńczeniem kariery Manna.