Joan Micklin Silver

Micklin Silver wyrobiła sobie reputację indywidualistycznej scenarzystki i reżyserki osobliwych, opartych na postaciach oryginalnych historii, takich jak „Hester Street” (1975), „Between the Lines” (1977), „Chilly Scenes of Winter” (1979, znany też jako „Head over Heels”) i „Crossing Delancy” (1988). Jej filmy to także „Loverboy” (1989), „Big Girls Don't Cry... They Get Even” (1992) i „A Fish in the Bathtub” (1999). Wczesne krótkie filmy Micklin Silver to „The Immigrant Experience: The Long Journey” (1972) o polskich emigrantach w Ameryce oraz „The Fur Coat Club” (1973). Dla PBS Micklin Silver wyreżyserowała godzinny „How to Be a Perfect Person in Just Three Days” (1983) w cyklu „WonderWorks” oraz pamiętny „Bernice Bobs Her Hair” (1976), zaadaptowany przez nią z prozy F. Scotta Fitzgeralda i z Shelley Duvall w roli głównej, dla „American Short Story”. „Finnegan Begin Again”, ze scenariuszem Waltera Lockwooda dla HBO, opowiadał o mężczyźnie opiekującym się zniedołężniałą żoną, który nawiązuje przyjaźń z kobietą niedopasowaną do swojego chłopaka. Każde z nich staje się dla drugiego powiernikiem. Robert Preston i Mary Tyler Moore zagrali te postacie, których uniwersalne troski i emocje wykraczają poza kwestie płci i wieku. Oboje otrzymali nominacje do CableACE za swoje role, a w obsadzie znaleźli się Sylvia Sidney, Sam Waterston, David Huddleston, Bob Gunton i Giancarlo Esposito. Micklin Silver, ponownie dla HBO, wyreżyserowała „A Private Matter” ze scenariuszem Williama Nicholsona o skandalu wokół „Romper Room” w latach 60., gdy gospodyni programu dla dzieci w Phoenix, Sherri Finkbine, chciała przerwać ciążę po publicznym ujawnieniu faktów o talidomidzie. Zażywała ten lek jako środek uspokajający, a wiązano go z poważnymi wadami wrodzonymi. Micklin Silver skupia się na kwestii kontroli Finkbine nad własnym ciałem wobec nieprzejednanych obyczajów jej męża Boba i rodziny, społecznego piętna tamtych czasów w sprawach aborcji oraz prawa Arizony. Sissy Spacek zagrała Finkbine, a Aidan Quinn Boba, u boku Estelle Parsons, Xandera Berkeleya, Richarda Venture'a i Williama H. Macy'ego. „In the Presence of Mine Enemies” był remakem oryginału Roda Serlinga, wyreżyserowanego przez Fieldera Cooka i wyemitowanego jako ostatni odcinek „Playhouse 90” w 1960 roku. Dramat obracał się wokół nazistowskich wysiłków opróżnienia warszawskiego getta z Żydów w 1942 roku podczas II wojny światowej, nietolerancji wobec buntowników z podziemia, a przede wszystkim starań rabina o utrzymanie porządku, gdy jego rodzina i sąsiedztwo rozpadają się. Armin Meuller-Stahl zagrał u Micklin Silver z Charlesem Dance'em, Chadem Lowe'em i Eliną Lowensohn. „The Wall” (1992) Roberta Markowitza, oparty na powieści Johna Herseya, oraz „Uprising” (2001) Johna Avneta również opowiadały warszawską historię wojenną. „Invisible Child” jest dziwny z każdego punktu widzenia. Scenariusz Davida Fielda, który rozwinął z pomysłu wypracowanego z Ronem Bassem, przedstawia czteroosobową rodzinę, ale matka zachowuje się, jakby było trzecie dziecko. Ojciec dwójki rzeczywistych dzieci i najstarsza córka utrzymują równowagę w rodzinie, współuczestnicząc w tym złudzeniu. Kiedy zatrudniona zostaje niania, sytuacja wydaje się, że może się zmienić. Rita Wilson zagrała z Victorem Garberem, Mae Whitman i Tushką Bergen. Powieść Kaye Gibbons „Charms for the Easy Life” przedstawiała trzy kobiety żyjące w małym miasteczku w Karolinie Północnej w czasach Wielkiego Kryzysu. Gena Rowlands zagrała Charlie Kate Birch, niezależną z charakteru akuszerkę, która mówi, co myśli, wywierając wpływ na Sophię Mimi Rogers i Margaret Susan May Pratt. „Hunger Point”, oparty na powieści Jillian Medoff, dotyczył relacji matki i córki oraz zaburzeń odżywiania. Barbara Hershey zagrała z Christiną Hendricks i Pratt.

Po studiach w Sarah Lawrence College pisała scenariusze dla nowojorskich producentów filmów edukacyjnych. W kinie koncentrowała się na relacjach uczuciowych i przemianach tożsamości kobiet. „Chilly Scenes of Winter” trafiło początkowo do dystrybucji ze zmienionym przez wytwórnię zakończeniem i tytułem; kilka lat później przywrócono wersję odpowiadającą zamysłowi reżyserki.