Jack Gold

W pierwszej połowie swojej kariery Gold często wracał do filmu fabularnego, realizując The Bofors Gun (1968), The Reckoning (1969), Man Friday (1975), Aces High (1976), The Medusa Touch (1978) i Little Lord Fauntleroy (1980). W latach 70. Gold był trzykrotnie nominowany w kategorii najlepszego spektaklu telewizyjnego przez Brytyjską Akademię Filmowej i Telewizyjnej Sztuki, za Catholics (1973), The Naked Civil Servant (1975) i Thank You, Comrades (1978). Przyszły one po jego pierwszej nominacji do BAFTA, do nagrody Flaherty'ego za najlepszy film dokumentalny, za Famine (1967). Michael Jayston zagrał porucznika armii brytyjskiej protestującego przeciw rzezi I wojny światowej w Mad Jack. Gold zwrócił na siebie uwagę dzięki The Bofors Gun, dramatowi akcji o irlandzkich zamieszkach z Nicolem Williamsonem i Davidem Warnerem, zanim zrealizował teologiczną debatę Catholics. Brian Moore zaadaptował własną powieść Catholics, osadzoną na surowej irlandzkiej wyspie i futurystyczną w założeniu, że Kościół rzymskokatolicki przeszedł gruntowne zmiany ekumeniczne, zbliżając się w kwestiach wiary do innych religii zachodnich. Mnisi w klasztorze na wyspie, prowadzeni przez potężnego Trevora Howarda, odrzucili te zmiany, w tym zniesienie spowiedzi, i w istocie cofnęli się, zaczynając ponownie odprawiać mszę po łacinie. Wysłannik Watykanu grany przez Martina Sheena przybywa, by przywrócić zbuntowanych mnichów do zgodności z liberalną myślą Rzymu, i wdaje się z postarzałym duchownym w zażartą dyskusję o kierunku, w jakim zmierza Kościół, odzwierciedlającą wiele kwestii żywych w ówczesnym katolicyzmie w następstwie reform soboru watykańskiego II. Znakomity występ Howarda był z pewnością jednym z jego najlepszych, ucieleśniając ortodoksję tradycyjnego katolicyzmu, a zarazem broniąc ciernistych punktów z wielką elokwencją. Cyril Cusack, Michael Gambon, Raf Vallone i Godfrey Quigley zagrali zakonników w tym, co może być najlepszą produkcją ówczesnej, krótkiej jeszcze kariery Golda. Podobnie jak w przypadku Howarda, na odtwórcę roli Quentina Crispa w adaptacji autobiografii zbuntowanego pisarza, The Naked Civil Servant, znaleziono najlepszego możliwego aktora, gdy Gold zapewnił sobie usługi Johna Hurta jako ekstrawagancko homoseksualnego Brytyjczyka, który ujawnił swoją orientację w latach 20., czyli pół wieku, zanim słowa „gej" czy „wyjście z szafy" nabrały dzisiejszego kontekstu dotyczącego homoseksualizmu. Hurt był znakomity, sypiąc błyskotliwymi powiedzonkami, które przyniosły Crispowi reputację Oskara Wilde'a XX wieku, dzięki scenariuszowi Philipa Mackie. Hurt zdobył nagrodę BAFTA dla najlepszego aktora, a utwór wyemitowano w Stanach Zjednoczonych tylko w nocnym paśmie. Gold zrealizował całkiem wciągający, choć stonowany, zimnowojenny dramat szpiegowski Charlie Muffin, oparty przez scenarzystę Keitha Waterhouse'a na powieści Briana Freemantle'a. David Hemmings zagrał tytułowego bohatera, którego przebiegłość i nijaki wygląd czyniły go niezwykle skutecznym. Ralph Richardson, Jennie Linden, Sam Wanamaker, Ian Richardson, Pinkas Braun i Shane Rimmer zagrali u boku w tym starannie prowadzonym thrillerze Golda. Do cyklu BBC The Complete Dramatic Works of William Shakespeare Gold wniósł The Merchant of Venice, który niektórzy miłośnicy cenią wyżej niż telewizyjną wersję Oliviera, oraz Macbeth. Gemma Jones zagrała Porcję w The Merchant of Venice, który zdobył cztery nominacje do BAFTA, a wystąpili w nim także Warren Mitchell jako Shylock oraz John Franklyn-Robbins, John Rhys-Davies i Kenneth Cranham. W rolach państwa Macbeth Gold obsadził wysokiego starego przyjaciela Nicola Williamsona i Jane Lapotaire, wspieranych przez Marka Dignama, Jamesa Hazeldine'a i Iana Hogga. Praying Mantis był romantycznym thrillerem, w którym wykorzystano niemałe wdzięki Cherie Lunghi. Red Monarch był satyrą na Związek Radziecki Stalina, z Colinem Blakelym jako dyktatorem oraz Carroll Baker i Ianem Hoggiem. Good and Bad at Games było przenikliwym spojrzeniem na trwałe skutki znęcania się w szkole, gdy Anton Lesser gra dorosłą ofiarę, która wiele lat później mści się na źródłach swoich dziecięcych siniaków i upokorzeń. Me and the Girls z Tomem Courtenayem było portretem Londynu z początku XX wieku opartym na opowiadaniu Noela Cowarda. David W. Rintels napisał scenariusz telewizyjny Sakharov, biograficznego portretu radzieckiego fizyka i dysydenta, którego działania na rzecz narodu rosyjskiego sprawiły, że jego pozycja w partii komunistycznej została nadwątlona, odebrano mu pracę i pensję, a jego samego zesłano do Gorkiego, przemysłowego miasta. Gdy przyznano mu Pokojową Nagrodę Nobla, Andriej Sacharow nie mógł podróżować, by ją odebrać, więc odebrała ją w jego imieniu żona, Jelena. Jason Robards i Glenda Jackson stworzyli mocny duet jako państwo Sacharowowie, a Gold wydobył z nich to, co najlepsze. Oboje aktorzy otrzymali nominacje do Złotego Globu, podobnie jak cały utwór w kategorii najlepszego filmu telewizyjnego. Jackson zdobyła także CableACE za swoją rolę. W rolach drugoplanowych wystąpili Nicol Williamson, Frank Finlay, Michael Bryant, Anna Massey, Tom Wilkinson i Lee Montague. Murrow, oparty na scenariuszu Ernesta Kinoya o najsłynniejszym amerykańskim korespondencie radiowym, Edwardzie R. Murrowie, z Danielem J. Travantim w jednej z jego najlepszych kreacji naśladującej wielki głos, prowadząc od Londynu czasów II wojny światowej przez jego cykl See It Now aż po słynną konfrontację z senatorem Josephem McCarthym w latach 50. Gold i montażysta Keith Palmer skutecznie wykorzystali materiały kronik filmowych. Travanti i Dabney Coleman jako car CBS William Paley otrzymali nominacje do CableACE za pracę w tym filmie HBO, a Robert Vaughan zagrał FDR, Kathryn Leigh Scott była Janet Murrow, a John McMartin i Edward Herrmann zagrali odpowiednio dyrektorów CBS Franka Stantona i Freda Friendly'ego. Escape from Sobibor opowiadał o wydarzeniach w nazistowskim obozie śmierci w czasie II wojny światowej w Polsce wschodniej, gdy dekret niemieckich władz ogłosił brak tolerancji dla prób ucieczki po tym, jak jedną podjęto w Treblince. Niektórych więźniów obozu śmierci w Sobiborze naziści utrzymywali przy życiu do rozmaitych makabrycznych prac porządkowych, a oni spiskowali przy skąpym wyżywieniu i wbrew szczelnej i brutalnej ochronie, by wzniecić ucieczkę. Wielki Reginald Rose stworzył scenariusz telewizyjny, a Alan Arkin, Joanna Pacuła i Rutger Hauer zagrali główne role w tym wstrząsającym widowisku, które otrzymało pięć nominacji do nagród Emmy, w tym za wybitny program specjalny, reżyserię, rolę aktorską (Arkin) i scenariusz. Zdobyło także Złoty Glob dla najlepszego miniserialu, a Arkin otrzymał nominację. Rose zdobył nagrodę Writers Guild of America. W Stones for Ibarra zagrali Glenn Close i Keith Carradine w pierwszej z następujących po sobie współprac Golda z Hallmark Hall of Fame, a po niej przyszła fascynująca adaptacja The Tenth Man Grahama Greene'a autorstwa Lee Langley, w której Chavel, francuski więzień nazistów, zamienia tożsamość z innym osadzonym, gdy zostaje skazany na egzekucję. Po wojnie wraca do domu tego człowieka, który zajmuje teraz zgorzkniała siostra zmarłego. Podaje się za innego byłego więźnia nazistów, który znał Chavela. Rodzi się między nimi więź, gdy ona mściwie oczekuje powrotu oszusta, który wymienił się życiami z jej bratem. Wtedy pojawia się kolejny mężczyzna podający się za Chavela. W tę trójkątną relację wciela się znakomite trio: Anthony Hopkins, Kristin Scott-Thomas i Derek Jacobi. W rolach drugoplanowych wystąpili Cyril Cusack, Paul Rogers i Brenda Bruce. Jacobi zdobył nagrodę Emmy dla najlepszego aktora drugoplanowego, a serial oraz Hopkins i Jacobi otrzymali nominacje do Złotych Globów. Ball-Trap on the Cote Savauge jest satyrą na biwakowanie i pojęcie „idealnej pary" ucieleśnionej przez Zoe Wanamaker i Jacka Sheparda, gdy dołącza do nich wolny duch znany jako Early Bird (Miranda Richardson). The War That Never Ends, skrajnie buntowniczy w swojej satyrze i być może najbardziej aktualny z wszystkich programów Golda, wyemitowano na BBC w przededniu operacji Pustynna Burza. Ukazując takich komentatorów jak Tukidydes (Alec McCowen), Sokrates (Tom Laughlin), Perykles (Ben Kingsley) i inne historyczne postacie starożytnej Grecji, został zbudowany jak audycja monologów w czasie symulowanego bycia świadkiem narastania napięcia przed wojnami peloponeskimi. Historycznie walki te toczyły się w V wieku p.n.e. między miastami-państwami Atenami i Spartą. Omawiane są nieporozumienia dyplomatyczne, sankcje, propaganda itd. W rolach drugoplanowych wystąpili Bob Peck, Ronald Pickup, Andrew Keir i Michael Kitchen. The Rose and the Jackal dramatyzuje relację między Allanem Pinkertonem, który był dyrektorem Secret Service za prezydenta elekta Abrahama Lincolna, a Rose Greenhow. Spektakl był jednym z wielu dramatów o wojnie secesyjnej wytwórni Turner, z Christopherem Reeve'em jako Pinkertonem, Madolyn Smith-Osborne jako Greenhow oraz Carrie Snodgress, Kevinem McCarthym i Jeffem Coreym. Mare Winningham zagrała autentyczną nauczycielkę z Connecticut, Prudence Crandall, w latach 30. XIX wieku w She Stood Alone, dramatyzującym jej orędownictwo za nauką dla czarnoskórych. Spring Awakening ukazywał Sherilyn Fenn i Jameya Sheridana jako młodych kochanków w rodzinnym filmie o życiu na prerii w XIX wieku, spod pióra Willi Cather. W rolach drugoplanowych wystąpili Elizabeth Wilson, Sammi Davis, Fritz Weaver i Philip Abbott. Jak wielu wieloletnich brytyjskich reżyserów filmów telewizyjnych, Gold zrealizował pod koniec kariery kilka dramatów kostiumowych z epoki. Return of the Native Thomasa Hardy'ego oznaczał powrót Golda do Hallmark Hall of Fame z klasycznym romansem literackim z Catherine Zeta-Jones i Clive'em Owenem. Lżejszy ton miało Heavy Weather P. G. Wodehouse'a, w którym hrabia Emsworth przewodzi rodzinie zmierzającej ku skandalowi. Peter O'Toole ucieleśnia hrabiego, wspierany przez Richarda Johnsona, Judy Parfitt i Ronalda Frasera. Into the Blue i Goodnight, Mr. Tom oba miały w obsadzie Johna Thawa, w pierwszym podejrzanego o zniknięcie dziewczynki (Abigail Cruttendon) na wyspie, a następnie jako pustelnika w przededniu lądowania pod Dunkierką. Nigdy nie zyskując uwagi auterystów, Gold raczej cicho serwował historyczne i inne utwory o wielkim zainteresowaniu i rzetelności.