Lamont Johnson

Johnson uczył się aktorstwa u zarówno Sanforda Meisnera, jak i Lee Strasberga, i grał role drugoplanowe w niskobudżetowych filmach Retreat, Hell! (1952) i The Brothers Rico (1957). Reżyserował odcinki The Richard Boone Show, The Rifleman, The Twilight Zone, Dr. Kildaire, The Defenders, Sam Benedict, Slattery’s People, Cimarron Strip i The Name of the Game. Egalitarny duch wzmacniający jego wyczucie amerykańskiej historii i sprawiedliwości jest znakiem firmowym telewizyjnych filmów Johnsona, opartych w większości na faktach. Johnson był nominowany do nagród Emmy osiem razy, a wygrał w 1985 roku. Zdobył cztery nagrody Directors Guild of America, jedną jeszcze przed fuzją, która stworzyła DGA, gdy przyznano mu nagrodę telewizyjną Screen Directors Guild za The Oscar W. Underwood Story z Sidneyem Blackmerem. Był to godzinny odcinek debiutujący w 1964 roku w serialu Profiles in Courage, opartym na nagrodzonej Pulitzerem książce prezydenta Johna F. Kennedy’ego o trudnych decyzjach podejmowanych przez amerykańskich przywódców. Pierwszymi filmami fabularnymi Johnsona były A Covenant with Death (1967) i Kona Coast (1968), a późniejsze były przepojone dziwactwami i zwrotami akcji: The Mackenzie Break (1970), You’ll Like My Mother (1971), The Groundstar Conspiracy (1972) z George’em Peppardem oraz The Last American Hero (1973) z Jeffem Bridgesem. Wśród krótszych telewizyjnych prac Johnsona znalazły się dwie dla PBS: adaptacja sztuki Leonarda Melfiego, Birdbath (1971), z Patty Duke i Jamesem Farentino w Hollywood Television Theatre, oraz dramatyzacja opowiadania Willi Cather, Paul’s Case (1980), z Ericem Robertsem i Lindsay Crouse w American Short Story. Po imponującym debiucie telewizyjnym z Deadlock (1968), o cierpliwych, choć pełnych szacunku stosunkach zawodowych między białym porucznikiem policji (Leslie Nielsen) a czarnoskórym prokuratorem okręgowym (Hari Rhodes), Johnson wyreżyserował wymagający film telewizyjny My Sweet Charlie (1970). Patty Duke zagrała ciężarną zbiegłą kobietę z Południa, a Al Freeman Jr. był czarnoskórym nowojorskim adwokatem poszukiwanym za morderstwo. Z konieczności spędzają razem noc w opuszczonym domu w Teksasie, tworząc nieprawdopodobną i silną więź. Adaptacja powieści Davida Westheimera autorstwa Williama Levinsona i Williama Linka zdobyła nagrodę Emmy, a Duke otrzymała pierwszą nagrodę Emmy dla najlepszej aktorki przyznaną komukolwiek za występ w filmie telewizyjnym. Wnikliwa reżyseria Johnsona przyniosła mu jedną z ośmiu nominacji do Emmy, w tym za wybitny program dramatyczny, i została nagrodzona jego drugą nagrodą DGA. Johnson utrzymał wysoki poziom osiągnięć dzięki That Certain Summer (1972), The Execution of Private Slovik (1974) i Fear on Trial (1975). W pierwszym Hal Holbrook zagrał rozwiedzionego homoseksualistę, który próbuje wyjaśnić swojemu nastoletniemu synowi swojego kochanka (Martin Sheen) i swój styl życia. Śmiały jak na owe czasy temat filmu tygodnia, That Certain Summer stał się szeroko komentowanym telewizyjnym punktem zwrotnym za podejście do tematu z wrażliwością i szczerością. Johnson oraz scenarzyści Link i Levinson ponownie otrzymali nominacje do Emmy i po raz kolejny reżyser zdobył nagrodę DGA. Film telewizyjny zdobył także Emmy za występ Scotta Jacoby’ego jako syna oraz zebrał nominacje za wybitny program, Holbrooka i Hope Lange. The Execution of Private Slovik, oparty na prawdziwej relacji o amerykańskim żołnierzu rozstrzelanym przez pluton egzekucyjny armii USA podczas bitwy o Ardeny, powstał ponownie ze sojuszu Linka i Levinsona, zaadaptowany z książki Williama Bradforda Huie z 1954 roku. Sheen dał popisową kreację jako udręczony Slovik, jedyny amerykański żołnierz stracony za dezercję od czasów wojny secesyjnej. Aktor stworzył człowieka przytłoczonego nieuniknionym losem swoich okoliczności. Kamery Johnsona obserwowały oczekiwanie Slovika w celi niemal w stylu dokumentalnym. Nastąpiło sześć nominacji do Emmy: za wybitny program, aktora, reżysera, scenarzystów, scenografię i montaż. Fear on Trial oparł David W. Rintels na autobiografii Johna Henry’ego Faulka, swojskiego osobowości radiowej z lat pięćdziesiątych, którego kariera została zniszczona przez antykomunistyczną czarną listę. William Devane zagrał główną rolę, ale film telewizyjny wiele swojej wagi zawdzięczał obecności George’a C. Scotta jako obrońcy Louisa Nizera, który ostatecznie pomógł Faulkowi wywalczyć ugodę na 3,5 miliona dolarów. Rintels zdobył Emmy, a show, Johnson, Devane i Lois Nettleton otrzymali nominacje. Zagrała postać wzorowaną na aktorce Kim Hunter, nazwaną Nan Claybourne (Hunter, która także była ofiarą czarnej listy, nie pozwoliła na użycie swojego nazwiska). Koncentrując się na filmach telewizyjnych opartych na prawdziwych wydarzeniach, Johnson otrzymał nominacje do Emmy za Ernie Kovacs: Between the Laughter z Jeffem Goldblumem jako ekscentrycznym komikiem oraz za napięty, rozmachowy miniserial Wallenberg: A Hero’s Story z Richardem Chamberlainem w roli tytułowego szwedzkiego dyplomaty, który przechytrzył nazistowskiego poplecznika Adolfa Eichmanna, by uratować 100 000 węgierskich Żydów podczas II wojny światowej. Johnson zdobył swoją jedyną nagrodę Emmy za ten drugi. Wallenberg, który otrzymał nagrodę Christopher Award jako jedna z wybitnych telewizyjnych produkcji roku, uchwycił strach, oszustwa i paranoję tkwiące w europejskiej dyplomacji ery Hitlera z niezwykłą siłą i stylem, a Chamberlain dał jeden ze swoich najlepszych występów. Nominowany do Emmy występ Joanne Woodward pod reżyserią Johnsona pomógł poprowadzić Crisis at Central High, nazwany tak od szkoły w Little Rock w Arkansas. W 1957 roku całkowicie biała, stała się punktem zapalnym w dążeniu do praw obywatelskich, gdy czarnoskórzy uczniowie postanowili uczęszczać do tej szkoły w pierwszych latach po tym, jak Sąd Najwyższy USA orzekł, że segregacja w szkołach jest niezgodna z konstytucją. Woodward zagrała wicedyrektorkę Elizabeth Huckaby, której działania pomogły zażegnać napięty pat, zwłaszcza gdy segregacjonistyczny gubernator Orval Faubus opowiadał się za niespełnianiem nakazu, rozwścieczając prezydenta Dwighta Eisenhowera, który zarządził wysłanie wojska do Little Rock, by zapobiec przemocy na tle rasowym. Szczegóły czasu i miejsca tego filmu telewizyjnego zapewniły niezwykłe prawdopodobieństwo, cechę konsekwentnie obecną w ciągu Johnsonowych filmów kostiumowych. Osobiste intymności kryjące się za historiami prezydentów stały się kolejną specjalnością Johnsona dzięki epickiemu miniserialowi Gore Vidal’s Lincoln z Samem Waterstonem i Mary Tyler Moore jako Abe’em i Mary Lincoln oraz The Kennedys of Massachusetts z Williamem Petersenem i Annette O’Toole wcielającymi się w Joego i Rose Kennedy przez pierwszą połowę dwudziestego wieku. Oba seriale przyniosły Johnsonowi i jego ludziom kolejne nominacje do Emmy. Lincoln, obejmujący wydarzenia od pierwszych dni pary w Białym Domu aż do zamachu na prezydenta dokonanego przez Johna Wilkesa Bootha, przyniósł także reżyserowi jego czwartą nagrodę DGA za reżyserię telewizyjną. Nominacje do Emmy za swoje występy otrzymały Moore i Ruby Dee. Richard Mulligan dał jeden ze swoich najlepszych występów dramatycznych jako William Henry Seward. Serial o Kennedych został opracowany przez Williama Hanleya na podstawie historii Doris Kearns Goodwin, przedstawiając życie Joego Kennedy’ego jako dystrybutora napojów, politycznego zwierzęcia, producenta filmowego i ambasadora USA na dworze św. Jakuba. Młodego JFK zagrał Steven Weber, a inne ciekawe role stworzyli Charles Durning jako „Honey Fitz”, Pat Hingle jako P. J. Kennedy, Tracey Pollan jako Kathleen Kennedy, Josef Sommer jako FDR i Casey Affleck jako nastoletni Bobby. Wśród ośmiu nominacji do Emmy znalazły się te za wybitny miniserial, O’Toole, reżyserię i scenariusz. W Off the Minnesota Strip Mare Winningham zagrała nastoletnią zbiegłą, która wraca do domu do rodziców granych przez Hala Holbrooka i Michaela Learneda. Scenarzysta David Chase zdobył nominację do Emmy za swój przemyślany scenariusz. Gordon Pinsent zagrał kanadyjskiego ambasadora w Teheranie, Kena Taylora, w Escape from Iran: The Canadian Caper, o tym, jak ambasada Taylora pomogła ocalić życie Amerykanów podczas kryzysu zakładników w Iranie. Dangerous Company zagrał Beau Bridges jako autentycznego wielokrotnego więźnia Raya Johnsona, który ostatecznie porzucił przestępcze życie. Life of the Party zagrała Carol Burnett jako wracającą do zdrowia alkoholiczkę, która otwiera dom przejściowy dla podobnie dotkniętych osób, a aktorka otrzymała nominację do Złotego Globu. Jednym z najlepszych występów Johna Rittera była rola ofiary Agent Orange z czasów wojny w Wietnamie w Unnatural Causes. Napisany przez Johna Saylesa i poruszająco wyreżyserowany przez Johnsona, film śledzi pod górkę toczoną walkę Franka Colemana Rittera i Maude De Victor, doradczyni ds. weteranów, by przeciwstawić się systemowi, który zdaje się instytucjonalnie lekceważyć spustoszenia wywołane ekspozycją na Agent Orange, defoliant hojnie stosowany przez siły USA w Wietnamie. Wśród sześciu nominacji do Emmy dla tego show znalazły się te dla Johnsona i Alfre Woodard jako De Victor. E. Jack Neumann zdobył nagrodę Writers Guild of America za Voices Within: The Lives of Truddi Chase, w którym kobieta z wieloma osobowościami (Shelley Long) okazuje się ofiarą przemocy w dzieciństwie. Crash Landing: The Rescue of Flight 232 umieścił Johnsona w centrum lotniczego eposu z Charltonem Hestonem na czele. Na pokładzie dla bohaterskich czynów byli także James Coburn, Richard Thomas, Philip Baker Hall i Leon Russom w rekonstrukcji autentycznego lotu United Airlines z 1989 roku z Denver do Chicago, który musiał awaryjnie lądować w Sioux City w Iowa. Jedna z trzech powstałych nominacji do Emmy trafiła do Johnsona. Broken Chain dotyczył wyczynów narodów Irokezów podczas wojny o niepodległość, z Pierce’em Brosnanem jako sir Williamem Johnsonem wraz z kilkoma stałymi bywalcami: Grahamem Greene’em, Nathanem Lee Chasing His Horse, Fredem „Red Crow” Westermanem i Wesem Studim, a także Buffy Sainte-Marie. W The Man Next Door sąsiedzi (Vonetta McGee, Pamela Reed, Annettte O’Toole i inni) zdają sobie sprawę, że nowy facet w okolicy jest skazanym przestępcą seksualnym. All the Winters That Have Been zebrał Richarda Chamberlaina i Karen Allen w staroświeckim romansie w ośrodku na wyspie w północnych lasach (filmowanym w Vancouver).