Randa Haines

Reputacja Haines opiera się w dużej mierze na jednym filmie telewizyjnym, Something About Amelia, i jednym filmie fabularnym, Children of a Lesser God (1986). Oba zgromadziły nagrody i nominacje i wspólnie uczyniły ją jedną z wielkich kobiecych reżyserskich osobowości. Amelia była przełomowym dramatem telewizyjnym, zagłębiającym się w objawienia, przerażenia i spustoszenia kazirodztwa między ojcem a nastoletnią córką. Zgarnęła nagrody Emmy nie tylko dlatego, że poruszyła ostatnie tabu, ale przede wszystkim dlatego, że została pomyślana zarazem z delikatnością i odwagą, a Haines zrealizowała ją bez drgnienia. Role Roxane Zal, Teda Dansona i Glenn Close były znakomite, a program, Zal i scenarzysta William Hanley zdobyli nagrody Emmy. Reszta telewizyjnej kariery Haines jest nierówna. Under This Sky i The Jilting of Granny Weatherall były godzinnych rozmiarów utworami w cyklu American Short Story. W pierwszym wystąpiła Irene Worth, w drugim Geraldine Fitzgerald. The Outsider był westernowym romansem wykorzystującym konwencję rannego strzelca (Tim Daly), pielęgnowanego przez młodą piękność (Naomi Watts), której religia zabrania ich związku. WILLIAM HALE, znany też jako Billy Hale Filmy/miniseriale: How I Spent My Summer Vacation (1967), Nightmare (1974), The Great Niagara (1974), Crossfire (1975), The Killer Who Wouldn't Die (1976), Stalk the Wild Child (1976), Red Alert (1977), S.O.S. Titanic (1979), Murder in Texas (1981, miniserial), One Shoe Makes It Murder (1982), The Demon Murder Case (1983, znany też jako The Rhode Island Murders), Lace (1984, miniserial), Lace II (1985, miniserial), Harem (1986), The Murder of Mary Phagan (1988, miniserial), Liberace (1988), People Like Us (1990, miniserial) Kariera Hale'a zaczęła się od westernów, Cheyenne i The Virginian, a zasłynął z dramatów kryminalnych, Kojak, The Streets of San Francisco itd., z kilkoma filmami fabularnymi dokręconymi na zapleczu wytwórni, w tym Gunfight in Abilene (1967) z Bobbym Darinem i Journey to Shiloh (1968) z Jamesem Caanem. Pod koniec kariery Hale wyreżyserował dwie legendy, Roberta Mitchuma w One Shoe Makes It Murder i Jacka Lemmona w The Murder of Mary Phagan. Pierwszy był detektywistycznym rytuałem osadzonym w San Diego, drugi śledztwem w małym miasteczku na Południu. Obaj aktorzy zostali komfortowo obsadzeni jako filary dramatów Hale'a. Hale poprowadził także ckliwo-zmysłowy hit oglądalności Lace i jego kontynuację, oba z Phoebe Cates na czele. Wyreżyserował również wciągające People Like Us, za które Eva Marie Saint zdobyła nagrodę Emmy. How I Spent My Summer Vacation był jednym z pierwszych filmów telewizyjnych, sprytnym thrillerem powstałym jeszcze przed przekształceniem filmu tygodnia w standardową formę. Miał współczesny, fabularny charakter dzięki historii śledczego na tropie potentata, który nagle uświadamia sobie, że sam jest celem zamachowców. Gładkość opowieści Hale'a odzwierciedlał blask połowy lat sześćdziesiątych Roberta Wagnera, Jill St. John, Petera Lawforda i Loli Albright. Red Alert wyprzedził Three Mile Island i The China Syndrome (1979), przedstawiając możliwą awarię reaktora jądrowego w Minnesocie, z Williamem Devane'em w wyścigu z czasem. S.O.S. Titanic to jedno z zapomnianych spojrzeń na katastrofę tego wielkiego liniowca, narażające takie osoby jak Helen Mirren, David Janssen, Ian Holm, Susan Saint James, Cloris Leachman i David Warner. The Demon Murder Case dał wczesną efektowną rolę Kevinowi Baconowi jako opętanemu młodzieńcowi, opartą na autentycznej sprawie, która miała miejsce w Brookfield w Connecticut. Obsada Hale'a nigdy nie była trafniejsza niż wtedy, gdy zdobył Andy'ego Robinsona, znanego powszechnie jako obłąkany zabójca z Dirty Harry (1971) Dona Siegela, do roli pianisty Liberace.