Glenn Jordan

Short Plays (1970), Dragon Country: Two Plays by Tennessee Williams (1970), The Eccentricities of a Nightingale (1970), Hogan’s Goat (1971), Paradise Lost (1971), Particular Men (1972) Wide World Mystery: Frankenstein (1973, mini) Hallmark Hall of Fame: The Court-Martial of General George Armstrong Custer (1977), Promise (1986), Home Fires Burning (1989), Sarah, Plain and Tall (1991), O Pioneers! (1992), To Dance with the White Dog (1993), A Streetcar Named Desire (1995), Night Ride Home (1999), Sarah, Plain and Tall: Winter’s End (1999) Filmy/Miniseriale: The Picture of Dorian Gray (1973), Benjamin Franklin (1974, mini), Song of the Succubus (1975), Shell Game (1975), One of My Wives Is Missing (1976), Delta County, U.S.A. (1977), In the Matter of Karen Anne Quinlan (1977), The Best of Families (1977, mini, wspólnie z Jackiem Hofsissem, Peterem Levinem, Seymourem Robbieniem, Robertem Stevensem), Sunshine Christmas (1977), Les Miserables (1978), Son-Rise: A Miracle of Love (1979), The Family Man (1979), The Women’s Room (1980), The Princess and the Cabbie (1981), Lois Gibbs and the Love Canal (1982), Heartsounds (1984), Toughlove (1985), Dress Gray (1986, mini), Echoes in the Darkness (1987, mini), Jesse (1988), Challenger (1990), Aftermath: A Test of Love (1991, aka The Other Side of Murder), The Boys (1991, aka The Guys), Barbarians at the Gate (1993), Jane’s House (1994), My Brother’s Keeper (1995), Jake’s Women (1996), After Jimmy (1996), Mary & Tim (1996), A Christmas Memory (1997, aka Truman Capote’s A Christmas Memory), Long Ride Home (1998), Legalese (1998), Midwives (2001), Lucy (2003) Jako reżyser i producent mocnego i wymagającego dramatu przez cztery dekady, Jordan szlifował swój warsztat, reżyserując dla NET, gdy była ona awangardą kultury telewizyjnej, a następnie zdobył dziewięć nagród Emmy, w tym za reżyserię i produkcję Promise (1986) oraz produkcję Barbarians at the Gate (1993). Zdobył także nagrodę Directors Guild of America w 1977 roku za reżyserię Family. Jordan oświetlił wybitną literaturę, zwłaszcza dzieła Tennessee Williamsa, i zwrócił uwagę na wiele proroczych tematów we współczesnej kulturze. Jordan był współzałożycielem producentem New York Television Theatre, emitowanego w WNET w Nowym Jorku. Jego produkcje dla NET Playhouse obejmowały Hogan’s Goat z Faye Dunaway, Dragon Country i The Eccentricities of a Nightingale Williamsa, ten drugi z niezwykłym występem Blythe Danner, Paradise Lost Clifforda Odetsa oraz Particular Men, znakomitą produkcję teleplayu Loringa Mandela o pytaniach moralnych leżących u podstaw badań nad bombą atomową w latach czterdziestych, z Stacym Keachem, Verną Bloom i Johnem Harkinsem. Horrory Jordana, Frankenstein z Robertem Foxworthem i Bo Svensonem oraz The Picture of Dorian Gray, były doskonałe dla tego gatunku, bardziej zajęte motywacjami i napięciem niż wartością szoku. Benjamin Franklin był wybitnym miniserialem, wykorzystującym interpretacje kilku aktorów (Melvyn Douglas, Richard Widmark, Lloyd Bridges, Eddie Albert) wielkiego męża stanu do ukazania go na różnych etapach życia. Wśród wybitnych godzinnych programów Jordana dla telewizji publicznej były The Typists (1971) z Anne Jackson i Elim Wallachem w Hollywood Television Theatre oraz adaptacja The Displaced Person (1976) Flannery O’Connor autorstwa Hortona Foote’a, z Shirley Stoler, Samuelem L. Jacksonem, Irene Worth i Johnem Housemanem w American Short Story. One of My Wives Is Missing zawiera jedną z lepiej ukrytych zagadek epoki filmów telewizyjnych, gdy Elizabeth Ashley wraca do męża (Jack Klugman) po sprzeczce, a on upiera się, że to nie ona. Jordan otrzymał swoją pierwszą nominację do Emmy w filmach telewizyjnych za Les Miserables, chyba najlepszą dotąd wersję tej historii, z Richardem Jordanem w szczytowej formie jako Jean Valjean, Anthonym Perkinsem powściągliwym jako nieustępliwy żandarm Javert i najlepszą obsadą drugoplanową, jaką to dzieło kiedykolwiek miało: John Gielgud, Flora Robson, Claude Dauphin, Cyril Cusack, Ian Holm, Celia Johnson i Joyce Redman. Son-Rise zajmowało się autyzmem niemowlęcym w bezkompromisowy sposób. The Family Man badał szczery romans starszego żonatego mężczyzny (Ed Asner) z młodszą kobietą (Meredith Baxter Birney), który postanawia zakończyć z powodu spraw rodzinnych, zaawansowanego wieku i presji społecznej. The Women’s Room była adaptacją bestsellera Marilyn French o gospodyni domowej, która opuszcza zdradzającego męża i wraca na studia, spotykając po drodze przekrój innych kobiet, pozornie dla listy porównań i kontrastów. Lee Remick zagrała główną rolę z Mare Winningham, Kathryn Harrold, Tedem Dansonem, Gregorym Harrisonem i Tyne Daly. Film otrzymał nominacje do Emmy za wybitny dramat specjalny oraz dla współgwiazd Colleen Dewhurst i Patty Duke. Heartsounds również otrzymał trzy nominacje do Emmy, także za dramat specjalny oraz dla współgwiazd Mary Tyler Moore i Jamesa Garnera. Gra lekarza i wielokrotną ofiarę zawału serca, którego niemożność uzyskania większej reakcji ze strony systemu szpitalnego jest siłą napędową tego ataku na środowisko medyczne. Filmy Jordana atakowały inne akceptowane instytucje społeczne status quo w Lois Gibbs and the Love Canal. Lepsze filmy Jordana o problemach społecznych to te, w których wróg jest złożony, a odpowiedzi nie są łatwo dostępne, jak Toughlove, z Remick i Brucem Dernem jako rodzicami u kresu sił z powodu uzależnienia ich syna, zagranego przez Jasona Patrica. Remick użyczyła także swojego sporego kunsztu w Jesse, prawdziwej historii pielęgniarki, która stała się jedynym medykiem w Dolinie Śmierci, a ostatecznie obiektem pozwu za praktykowanie medycyny bez licencji. Something in Common z Ellen Burstyn w komedii o matce zdziwionej tym, że jej syn (Patrick Cassidy) wdaje się w romans z kobietą (Tuesday Weld) prawie w jej wieku. Dress Gray dotyczył tuszowania morderstwa kadeta wojskowego, które wskazuje na homoseksualizm w akademii, tuszowania, któremu starają się zapobiec siostra ofiary i inny kadet. Ta wciągająca produkcja i scenarzysta Gore Vidal otrzymali nominacje do Emmy. Bitwę przez system prawny stoczono w Echoes in the Darkness, za którą Jordan otrzymał nominację do Emmy dla najlepszego reżysera, opowiadając wydarzenia wokół morderstw Susan Reinert i jej dwojga dzieci w Upper Merion Township w Pensylwanii w latach siedemdziesiątych. Stockard Channing również otrzymała nominację jako Reinert, a pozostali aktorzy Jordana byli znakomici: Peter Coyote, Treat Williams, Robert Loggia, Gary Cole, Peter Boyle i Cindy Pickett. Kolejne autentyczne morderstwo i jego wpływ na zaangażowanych to Aftermath, o przypadkowej sytuacji z zakładnikami kończącej się masowymi zabójstwami w sklepie w Ogden w Utah w 1974 roku. Jordan wyreżyserował więcej odcinków Hallmark Hall of Fame niż jakikolwiek inny reżyser poza wielkim Georgem Schaeferem. Dziewięć programów Jordana dla Hallmark zebrało siedem nagród Emmy z 18 nominacji. Centralnym punktem tego produkcyjnego sojuszu było Promise, dramat w dużej mierze dwuosobowy o dorosłych braciach, z których jeden dziedziczy rodzinny dom, a drugi cierpi na epilepsję i ostrą schizofrenię. Występ Jamesa Woodsa jako D.J., upośledzonego brata, jest arcydziełem nerwowych manier, przez które przebija się złożony zestaw trudnych braterskich emocji o wielkim rezonansie. Garner również daje jeden ze swoich najlepszych występów jako druga połowa, brat, który musiał nauczyć się przyjąć swoje nowe zadanie z rodzinną miłością. Promise to niezwykle delikatne dzieło, powierzone niemal w całości aktorom, podkreślone inscenizacją obu graczy przez Jordana. Film zdobył nagrody Emmy za wybitny dramat specjalny, dla Jordana, Woodsa, Piper Laurie i scenarzystów. To Dance with the White Dog to kolejny ujmujący program Jordana dla Hallmark, przynoszący Hume’owi Cronynowi jego trzecią (i ostatnią) nagrodę Emmy w ciągu pięciu lat. Opowiada o owdowiałym hodowcy pekanów z Georgii, którego żałoba po żonie Corze łagodzi odkrycie psa, którego tylko on widzi. Córki (Amy Wright, Christine Baranski) zastanawiają się, jak on kiedykolwiek przetrwa bez ukochanej Cory. Susan Cooper, która współpracowała z Cronynem przy Foxfire (1987) Jaya Taylora, zaadaptowała powieść Terry’ego Kaya o miłości tak silnej, że przetrwa śmierć cielesną. Nominacje do Emmy dla programu przyszły za wybitny dramat specjalny, Jordana i Jessicę Tandy jako Corę. Jordan wrócił do Tennessee Williamsa po kolejne przejście przez A Streetcar Named Desire z kwartetem Jessiki Lange, Aleca Baldwina, Johna Goodmana i Diane Lane jako Blanche, Stanleya, Mitcha i Stelli. Wszyscy poza Lane otrzymali nominacje do Emmy, co było z pewnością przeoczeniem wobec genialnej interpretacji. Lange zdobyła także Złoty Glob za swoją pracę, która wniosła do roli nowoczesną twardość i wrażliwość. Sarah, Plain and Tall było tak dobre, że Hallmark i Jordan dodali drugi rozdział do sagi, Winter’s End. W pierwszym filmie owdowiały farmer ze Środkowego Zachodu Christopher Walken ogłasza się w poszukiwaniu kogoś do wychowania jego dzieci, a nauczycielka z Nowej Anglii Glenn Close przybywa na prerię. Przystosowania były takie, że w sequelu w klanie znalazł się dziadkowski Jack Palance. O Pioneers! było kolejnym pastoralnym doświadczeniem z XIX wieku, tym razem spod pióra Willi Cather i z krzepkimi kreacjami Jessiki Lange i Davida Strathairna. Barbarians at the Gate należy do najlepszych produkcji telewizyjnych lat dziewięćdziesiątych, podkreślając chciwość korporacyjną w opartej na faktach historii próby dyrektora generalnego RJR Nabisco, F. Rossa Johnsona, by przy pomocy American Express wykupić własną spółkę, wywołując kolejne oferty. Ostry, przezabawny scenariusz Larry’ego Gelbarta otrzymuje wspaniałą jazdę dzięki znakomitej obsadzie Jordana, prowadzonej przez tłustą interpretację Johnsona przez Garnera. Barbarians zdobył nagrodę Emmy za wybitny film telewizyjny, a Jordan, Garner, Gelbart, Peter Riegert i Jonathan Pryce otrzymali nominacje. Garner, który zawdzięcza Jordanowi swoje najlepsze role, zdobył także Złoty Glob. Filmy Jordana dały Jamesowi Woodsowi inne znakomite role w The Boys i Jane’s House. Filmem Jordana o AIDS był My Brother’s Keeper, który przyniósł nominację do Emmy Johnowi Lithgowowi. Jake’s Women było połączeniem, które mogło zdarzać się częściej, Neila Simona przefiltrowanego przez Alana Aldę. After Jimmy podjął temat samobójstwa nastolatków, skupiając się na utrzymującym się smutku. A Christmas Memory była prostą przeróbką programu Franka Perry’ego o tym samym tytule z 1966 roku w ABC Stage 67, podążając za wspomnieniami Trumana Capote’a o dorastaniu na Południu w latach czterdziestych, tym razem z Patty Duke i Piper Laurie jako dorosłymi. Legalese był ostatnim darem Jordana dla Garnera, w którym aktor zdobył kolejną nominację do Emmy jako gwiazdorski prawnik broniący seksownej aktorki (Gina Gershon) oskarżonej o zamordowanie jej brutalnego męża. Medium znało tylko garstkę reżyserów, których dorobek dorównuje Jordanowi jakością i ilością. Utrzymywał przez całą karierę skupienie na głęboko ludzkich historiach, znakomitym castingu, a zwłaszcza wspaniałym wykonaniu.