Burt Brinckerhoff

(1981), Scarecrow and Mrs. King (1983), Just a Little More Love (1983), It Nearly Wasn't Christmas (1989, aka The Nearly Wasn't Christmas), A Girl of the Limberlost (1990), Jailbirds (1991), The Maharaja's Daughter (1994, mini) Brinckerhoff zaczynał w branży jako aktor dziecięcy i od czasu do czasu wracał do występowania przez całą swoją karierę reżyserską. Jego filmy fabularne jako aktora to The Goddess (1958) Johna Cromwella i The Greatest Story Ever Told (1965) George'a Stevensa. Zagrał w A Trip to Paradise (1959) Buzza Kulika w Playhouse 90 oraz w prezentacjach Hallmark Hall of Fame George'a Schaefera: Abe Lincoln in Illinois (1964) i Inherit the Wind (1965). Grał także w Naked City, Laramie, Ben Casey, The Virginian, Gunsmoke, Combat!, The FBI i innych. Był nominowany do nagrody Tony za występ w Cactus Flower (1966). Brinckerhoff wyreżyserował odcinki Magnum P.I., Remington Steele, Scarecrow & Mrs. King, Moonlighting, Matlock, 7th Heaven i innych seriali. Był nominowany do nagród Emmy za reżyserię Lou Grant w latach 1979, 1980 i 1981. Wyreżyserował filmy fabularne Dogs (1976) i Acapulco Gold (1978). Steambath, oparty na off-broadwayowskiej sztuce Bruce'a Jaya Friedmana o nauczycielu więziennym (Bill Bixby), który budzi się w ośrodku zatrzymań przed wejściem do nieba, dostarczył telewizji jednej z jej większych kontrowersji lat siedemdziesiątych. Szersza publiczność pojawiła się w 28 stacjach spośród ówczesnych możliwych 208 placówek PBS, które zgodziły się to wyemitować. Wrzawa podniesiona z góry przez pruderyjnych dotyczyła łazienkowego typu nagości w programie, jak również wulgarnego języka, na który stacje telewizyjne nigdy nie pozwalały. Valerie Perrine i męscy członkowie obsady pokazali się w stroju Adama. Producent Norman Lloyd dopilnował, by nie było widać włosów łonowych, zgodnie z naleganiem PBS, a Brinckerhoff wyreżyserował wspaniałą obsadę, w tym Josego Pereza jako Boga, to znaczy Istotę Najwyższą z portorykańskim akcentem. W zespole byli Kenneth Mars, Stephen Elliott, Art Metrano, Biff Elliott, Herb Edelman i Peter Kastner. Brinckerhoff zrobił tylko krótki skok do projektów sieciowych, zanim wrócił do telewizji publicznej i jej odważnego forum, Visions, gdzie wyreżyserował premierowy odcinek, sztukę Conrada Bromberga Two Brothers, z Juddem Hirschem i Davidem Spielbergiem. W następnym sezonie Brinckerhoff wyreżyserował Charlesa Durninga, Tyne Daly i Quinn Cummings w The Dancing Bear oraz Richarda Gillilanda, Season Hubley, Phyllis Thaxter i Louise Latham w All I Could See from Where I Stood. Brinckerhoff wyreżyserował także jeden z rzadko wspominanych godzinnych widowisk specjalnych Hallmark Hall of Fame, Stubby Pringle's Christmas (1978), z Beau Bridgesem w adaptacji opowiadania Jacka Schaefera z Montany roku 1910, o tytułowym jeźdźcu napotykającym głodujących osadników w drodze na świąteczne przyjęcie. Brinckerhoff nasycił ten western świadomością społeczną poprzez znakomity występ Bridgesa i doskonałe wsparcie Julie Harris, Strothera Martina, Kim Hunter, Edwarda Binnsa i Chilla Willsa. Film o Freddiem Prinzem był współczującym portretem młodego komika (Ira Angustain) oraz jego wzlotu, problemów i samobójstwa. W jednej ze swoich ostatnich popisowych ról Natalie Wood stworzyła wyjątkowy portret alkoholiczki, podmiejskiej gospodyni domowej, wchodzącej i wychodzącej z oddziałów zdrowia psychicznego w The Cracker Factory. Szantażujący agent talentów próbuje wymusić coś na niewłaściwej czwórce gospodyń domowych (Jo Ann Pflug, Tina Louise i in.) za pomocą kompromitujących zdjęć w The Day the Women Got Even. Brave New World Aldousa Huxleya był szeroko otwarty na interpretacje, ale wersja Savageland Brinckerhoffa dostarcza nieco dodatkowej dziwności za sprawą żartów rodem z sitcomu w szczególnie osobliwym zestawie Keira Dullei, Buda Corta, Rona O'Neala, Julie Cobb i in. Zdjęcia Harry'ego Wolfa i scenografia otrzymały nominacje do nagród Emmy. Dynamikę rodzinną ukazaną w Mother and Daughter przedstawia Tuesday Weld jako rodzic zbuntowanej nastolatki (Kathleen Beller), która zwraca się po wskazówki do swojej matki (Frances Sternhagen), bo przecież postać Weld również była trudną nastolatką. W Born to Be Sold Lynda Carter zagrała pracownicę socjalną walczącą z procederem sprzedaży niemowląt, w który zaangażowani są nastolatkowie i pozbawieni skrupułów kandydaci na natychmiastowych rodziców. The Monkey Mission był nieudanym odcinkiem pilotażowym, mającym wypromować Roberta Blake'a jako prywatnego detektywa Jo Jo Dancera, wykorzystującego małpę do pomocy w kradzieży słynnego obrazu. Scarecrow and Mrs. King oczywiście wypalił, a Brinckerhoff stał się częstym reżyserem serialu z Kate Jackson. W odcinku pilotażowym Charles Durning zagrał świętego Mikołaja z domu towarowego, który rozczarowany rezygnuje ze święta. Brinckerhoff odniósł sukces adaptacją powieści o dojrzewaniu Genevy Stratton-Porter z wiejskiej Indiany roku 1908, A Girl of the Limberlost, autorstwa Pameli Douglas. Heather Fairchild stworzyła wrażliwy portret tytułowej nastolatki, która chodzi do szkoły średniej wbrew woli matki (Annette O'Toole), słuchając zachęty wolnego ducha nazwanego na cześć Stratton-Porter (Joanna Cassidy). Brinckerhoff wyreżyserował trzy krótkie sztuki dla American Playwrights Theatre w A&E: Avenue Z Afternoon (1991) Uke'a Jacksona z Lou Diamondem Phillipsem i Anne Mearą, Clara (1991) Arthura Millera z Jennifer Parsons, Darrenem McGavinem i Williamem Danielsem oraz The Whole Shebang (1993) Richa Orloffa z Markiem Linn-Bakerem, Marian Seldes i Teri Garr. McGavin zdobył CableACE za dzieło Millera, a Daniels był nominowany. Jailbirds była żeńską wersją The Defiant Ones (1958) Stanleya Kramera, z Dyan Cannon i Phylicią Rashad skute łańcuchem i uciekające z tajemniczego południowego więzienia. The Maharaja's Daughter, kręcony w Indianie i Kanadzie, miał w roli głównej gwiazdę opery mydlanej Hunter Tylo.