Robert Butler

Jeden z czołowych reżyserów seriali telewizyjnych przez cztery dekady, Butler miał w swoim dorobku takie produkcje jak The Twilight Zone, The Untouchables, The Defenders, The Dick Van Dyke Show, The Richard Boone Show, Blue Light, I Spy, Batman, Mission: Impossible, thirtysomething i Kung Fu, obok wielu innych. Pracował także dorywczo dla Disneya, zarówno przy serialu, jak i przy filmach fabularnych, w tym The Computer Wore Tennis Shoes (1969) i The Barefoot Executive (1971). Butler zdobył nagrodę Emmy w 1981 roku za reżyserię Hill Street Blues, a był nominowany do niej jeszcze czterokrotnie, ponownie za Hill Street Blues (1982) oraz za Moonlighting (1985), Sirens (1993) i Lois & Clark: The New Adventures of Superman (1994). Butler zdobył nagrody Directors Guild of America za reżyserię The Waltons (1973) i Hill Street Blues (1983). Gildia nominowała go także za The Blue Knight (1973) i Lois & Clark (1994). The Experiment opowiadał o niekonwencjonalnej młodej parze zakochanych, która mierzy się z establishmentem rządzonym przez reguły. Wyemitowany pod prestiżowym szyldem CBS Playhouse, film miał w obsadzie dwoje potomków starego Hollywood, córkę Ann Sothern, Tishę Sterling, oraz syna Kirka Douglasa, Michaela Douglasa, wymienianego jako "M. K. Douglas" w jednej z jego pierwszych ról przyciągających uwagę. W obsadzie Butlera znaleźli się Barry Sullivan, John Astin, Rosemary Murphy, Janet MacLachlan i Hazel Scott. Franchise Star Trek we wszystkich jego wariantach telewizyjnych i filmowych można wywieść od The Cage, początkowego, 64-minutowego pilota, który Butler nakręcił w czerni i bieli dla NBC w 1966 roku. Stacja była w trakcie przechodzenia na kolor i nakazała ponowne nakręcenie pilota. Zmiany wprowadził scenarzysta Gene Roddenberry na potrzeby drugiego pilota, gdy Butler zajmował się już innymi projektami. The Cage nie został udostępniony publiczności aż do 1985 roku, gdy fandom "Trekkie" rozkwitł. The Cage, w którym Enterprise odpowiada na sygnał wzywania pomocy z odległej planety, miał w obsadzie Jeffreya Huntera jako kapitana Pike'a, Susan Oliver jako Vinę, Majel Barrett jako Numer Jeden, Johna Hoyta jako dr. Phillipa Boyce'a i Leonarda Nimoya jako pana Spocka. Oparty na powieści Josepha Wambaugha o tym samym tytule, The Blue Knight śledził ostatnie dni policjanta z patrolu w Los Angeles przed jego zbliżającą się emeryturą. Wcielony przez Williama Holdena funkcjonariusz "Bumper" Morgan wydaje się bardziej bać przejścia na emeryturę niż jakiegokolwiek przeciwnika, który staje mu na drodze w tych niebezpiecznych rejonach. Kreacje w tym telewizyjnym wydarzeniu były znakomite, zwłaszcza w wykonaniu Holdena, który zasłużenie zdobył nagrodę Emmy, oraz Lee Remick jako żony Bumpera, która zdobyła Złoty Glob. Remick i produkcja otrzymali także nominacje do Emmy. Butler przygotował remaki Death Takes a Holiday i Dark Victory, a na historię Hollywood spojrzał w James Dean, adaptacji wspomnień o aktorze spisanych przez jego powiernika Williama Besta. Reżyser pobawił się także publicznym wizerunkiem innej ikony Hollywood w Out on a Limb, w którym Shirley MacLaine zagrała samą siebie w adaptacji swojej książki o jej duchowej przemianie. In the Glitter Palace i A Question of Guilt koncentrowały się oba na zagadkach kryminalnych wokół kobiet zmarginalizowanych z powodu preferencji dotyczących ich stylu życia — Barbary Hershey w pierwszym i Yvette Mimieux w drugim. The White Mile był interesujący dzięki wykorzystaniu aktywności fizycznej — spływu górską rzeką — jako metafory wspinania się po szczeblach korporacyjnych, a także dzięki umożliwieniu Alana Aldy zagrania roli, w której mógł zgłębić moralne dwuznaczności i poczucie winy. Film i Alda zostali nominowani do Złotych Globów.