Richard Lang

Lang jest synem Waltera Langa, który wyreżyserował ponad 60 filmów w erze dźwięku, wiele z nich lekkie komedie i musicale, w tym The Little Princess (1939), State Fair (1945), Sitting Pretty (1948) i The King and I (1956). Richard Lang został drugim reżyserem przy kilku filmach Franka Sinatry i musicalach z lat 60., w tym przy Hello, Dolly! (1969) Gene’a Kelly’ego. Lang zaczął reżyserować telewizję w latach 60., w tym odcinki Julii, The Streets of San Francisco i King Fu. Kariera Langa w filmach telewizyjnych jest niejako spięta dwoma udanymi pilotami (Fantasy Island i Vega$) oraz dwoma filmami-reunion (Kung Fu i Perry Mason). Wśród jego scenarzystów byli Stephen J. Cannell i Michael Mann, a zrobił więcej niż jeden pojazd dla Davida Janssena, a także miniserial, świąteczny film i kilka skutecznie trzymających w napięciu psychologicznych horrorów w Night Cries, Don’t Go to Sleep i Dark Mirror. Christmas Comes to Willow Creek umieścił chłopców z Dukes of Hazzard, Toma Wopata i Johna Schneidera, na Alasce. A The Road Raiders umieścił zaradną załogę w stylu Rat Patrol/A Team na Filipinach podczas II wojny światowej. Lang zgłębił historię Chrystusa w The Word. Wysłał bardzo wysportowane kobiety-cnotliwe do akcji w Velvet i In Like Flynn. W istocie Lang prowadził karierę w filmach telewizyjnych wszelkiego rodzaju w ramach krótkiej listy tytułów. Wiele z jego prac było wyjątkowe jak na owe czasy. Force of Evil z Lloydem Bridgesem w roli człowieka rodzinnego uwikłanego w przypominającą Cape Fear intrygę zemsty ze strony byłego skazańca. Nowhere to Run był sprytnym utworem z Janssenem rozczarowanym swoim małżeństwem i knującym intrygę obejmującą wybieg z własnym zgonem i pewny skok w Las Vegas. The Hunted Lady to Donna Mills jako policjantka po kryjomu wrobiona w morderstwo przez gangsterów i pozostawiona sama sobie między prawem a bandytami. Wszystkie trzy te sprytnie zrealizowane thrillery odzwierciedlały najlepsze cechy ery filmu tygodnia.