Paul Mazursky

Scenarzysta, reżyser, producent i aktor, Mazursky był nominowany do Oscarów za scenariusze do Bob & Carol & Ted & Alice (1969), Harry and Tonto (1974) i Enemies, a Love Story (1989) oraz za scenariusz i produkcję An Unmarried Woman (1978). Otrzymał także nominację do nagrody Directors Guild of America i do Złotego Globu za reżyserię An Unmarried Woman. Mazursky wyreżyserował wszystkie wymienione filmy, a także między innymi Blume in Love (1973), Next Stop, Greenwich Village (1976) i Down and Out in Beverly Hills (1986). Filmowa biografia wieloletniego osobowości radiowej i felietonisty Waltera Winchella, Winchell, oddaje nie tylko osobowość tego człowieka, ale i klimat czasów połowy dwudziestego wieku, w których działał, oraz tętniący życiem Nowy Jork tamtej epoki. Teleplay Scotta Abbotta powstał na podstawie książki Hermana Klurfelda z 1976 roku, Winchell: His Life and Times. Klurfeld był ghostwriterem Winchella i obiektem jego tyrańskich wybuchów. Złośliwy samochwalca Winchell żył z dala od rodziny w hotelu, wprost współżyjąc z prostytutką (Glenne Headly). Paula Giamattiego obsadzono jako Klurfelda, Christophera Plummera jako prezydenta Franklina Roosevelta, Kevina Tighe’a jako Williama Randolpha Hearsta, a Victorię Gabrielle Platt jako Josephine Baker. Winchell zdobył nagrody Emmy za Stanleya Tucciego w roli tytułowej, operatora zdjęć Robbiego Greenberga i dyrektorkę castingu Juel Bestrop. Tucci zdobył także Złoty Glob i nagrodę Screen Actors Guild za swój znakomity występ, a Greenberg otrzymał również nagrodę American Society of Cinematographers. Coast to Coast był adaptacją powieści Frederica Raphaela o dojrzałym małżeństwie rozważającym rozwód podczas jazdy z Nowego Jorku do Los Angeles. Kłócącą się parę Mazurskiego grają Richard Dreyfuss i Judy Davis. Po drodze para wpada na Freda Warda, Saula Rubineka, Maximiliana Schella, Johna Salleya, Selmę Blair i samego Mazurskiego. DON McBREARTY Filmy: Blood Ties (1991), The Wrong Man (1993), Pronto (1997), Dead by Midnight (1997), Meat Loaf: To Hell and Back (2000). McBride zasłynął wśród kinomanów dzięki David Holzman’s Diary (1967), a wyreżyserował także Glen and Randa (1971), Breathless (1983), The Big Easy (1987) i Great Balls of Fire! (1989). Blood Ties opowiada o kulcie wampirów z Long Beach w Kalifornii, nazywających siebie Karpackimi Amerykanami. The Wrong Man, tandetny film pościgowy osadzony w Meksyku, wiąże doraźny trójkąt z Kevinem Andersonem, Rosanną Arquette i Johnem Lithgowem. Pronto to adaptacja prozy Elmore’a Leonarda, z Peterem Falkiem jako florydzkim bukmacherem w tarapatach z mafią i ocierającym się o Luisa Guzmana, Glenna Plummera, Glenne Headly i Jamesa LeGrosa. W. Earl Brown zagrał Meat Loafa w filmie częściowo biograficznym, częściowo koncertowym. DESMOND McCARTHY Wednesday Play: The Season of the Witch (1970). McCarthy reżyserował seriale Hunter’s Walk i Blakes 7. Reżyser napisał także The Season of the Witch, a w widowisku wystąpili Robert Powell, Julie Driscoll i Christine Hargreaves. BETH McCARTHY-MILLER Specjal: Legally Blonde: The Musical (2007, współreżyseria z Jerrym Mitchellem). McCarthy-Miller wyreżyserowała ponad 40 odcinków Saturday Night Live oraz wiele programów specjalnych i teledysków związanych z jego sukcesem. MTV emitowało Legally Blonde: The Musical, widowisko muzyczno-taneczne o dziewczynie z bractwa studenckiego, która zakochuje się i zdobywa przyjaciół. J. MICHAEL McCLARY Filmy: PCH (1995), Where the Truth Lies (1999, znany też jako 90 Days at Hollyridge), Operation Sandman (2000), Control Factor (2003), Global Frequency (2005). McCormick reżyserował odcinki NYPD Blue, VIP, The West Wing, Third Watch, Alias, CSI: Crime Scene Investigation, Nip/Tuck, House, M.D. i innych seriali. Do filmów fabularnych McCormicka należą For Which He Stands (1996) i Primal Force (1999). PCH, spod pióra Gianniego Russo, sprowadził razem osoby różnych ras w komunie mieszkalnej w pobliżu „Pacific Coast University” i zakończył się meczem siatkówki. W Where the Truth Lies Marlee Matlin została oskarżona o morderstwo w dramacie sądowym. Operation Sandman, Control Factor i Global Frequency dotyczą tajnych eksperymentów rządowych w stylu Wielkiego Brata. GEORGE McCOWAN ur. 27 czerwca 1927, Kanada, zm. 1 listopada 1995, Santa Monica, Kalifornia. Filmy: The Monk (1969), The Ballad of Andy Crocker (1969), Carter’s Army (1970, znany też jako Black Brigade), The Challenge (1970, podpisany Alanem Smithee), The Love War (1970), The Over-the-Hill Gang Rides Again (1970), Run, Simon, Run (1970), Love Hate Love (1971), Cannon (1971), The Face of Fear (1971), If Tomorrow Comes (1971, znany też jako The Glass Hammer), Welcome Home, Johnny Bristol (1972), Murder on Flight 502 (1975), Return to Fantasy Island (1978), Return of the Mod Squad (1979), The July Group (1981), Sanity Claus (1990, współreżyseria z Davidem Barlowem). McCowan reżyserował odcinki Felony Squad, The Invaders, Judd for the Defense, Wojeck, Dan August, Banacek, The Rookies, Hart to Hart, Charlie’s Angels i innych programów, a także filmy fabularne Don’t Forget to Wipe the Blood Off (1966), Face-Off (1971), Frogs (1972), The Magnificent Seven Ride! (1972) z Lee Van Cleefem, Shadow of the Hawk (1976) oraz wersję The Shape of Things to Come (1979) H. G. Wellsa z Jackiem Palance’em i Carol Lynley. The Monk był pilotem, który miał ustanowić George’a Maharisa jako sanfranciskiego prywatnego detektywa Gusa Monka. Lee Majors zagrał Andy’ego Crockera, weterana wojny w Wietnamie, który wraca do domu i zastaje żonę zabraną, interes w rozsypce, a w obsadzie wspierającej ma gwiazdy ze świata muzyki: Jimmy’ego Deana, Marvina Gaye’a i Joey Heatherton. Carter’s Army postawiła oddział afroamerykańskich żołnierzy w czasie drugiej wojny światowej pod dowództwem południowego prostaka (Stephen Boyd), a celem był niemiecki most. Zagrali też Rosie Grier, Richard Pryor, Billy Dee Williams, Moses Gunn, Robert Hooks i Glynn Turman. McCowan zgodził się na podpis Alana Smithee przy The Challenge, o dwóch żołnierzach (Darren McGavin, Mako), którzy odwracają światową wojnę, rozstrzygając ją na pustynnej wyspie w imieniu Stanów Zjednoczonych i nienazwanego państwa azjatyckiego. Podpis Smithee oznacza, że reżyser przekonał Directors Guild of America, iż w projekcie doszło do „moralnego faulu”, i usunięto jego nazwisko. The Over-the-Hill Gang Rides Again był sequelem The Over-the-Hill Gang (1969) Jeana Yarbrougha z Walterem Brennanem i ekipą aktorów charakterystycznych, którzy raz jeszcze oczyszczają skorumpowane miasteczko. Fred Astaire gra drugoplanowo jako pijany Baltimore Kid, który się reformuje, by pomóc, dołączając do takich weteranów westernu jak Chill Wills, Andy Devine, Edgar Buchanan i Parley Baer. McCowan stał się częstym reżyserem cyklu ABC Movie of the Week, produkując współczesne melodramaty sensacyjne z gatunkowymi zwrotami. The Love War było ćwiczeniem science fiction z obcymi ukrytymi wśród Ziemian, których mają wykryć Angie Dickinson i Lloyd Bridges. Run, Simon, Run to film z Burtem Reynoldsem jako rdzennym Amerykaninem próbującym rozwiązać zagadkę morderstwa brata. Love Hate Love stawia Ryana O’Neala i Lesley Ann Warren przeciwko jej psychopatycznej dawnej miłości. The Face of Fear to obława na terenie całego San Francisco na płatnego zabójcę, którego zrozpaczona chora na raka kobieta (Elizabeth Ashley) anonimowo wynajęła, by ją zabił. McCowan wypromował Williama Conrada w jego serialu Cannon jako prywatnego detektywa, wynajętego do znalezienia męża jego byłej dziewczyny w Nowym Meksyku. If Tomorrow Comes dotyczy sekretnego małżeństwa białej dziewczyny i chłopca japońskiego pochodzenia 7 grudnia 1941 roku oraz problemów, które następują po jego internowaniu w czasie drugiej wojny światowej. Patty Duke i Frank Michael Liu zagrali główne role wraz z Anne Baxter, Jamesem Whitmore’em, Mako i Beulah Quo. Martin Landau zagrał główną rolę w Welcome Home, Johnny Bristol, wcielając się w powracającego jeńca wojennego z Wietnamu, który nie potrafi odnaleźć śladu szczęśliwego rodzinnego miasta ze swoich ucieczkowych wspomnień, którymi podtrzymywał się w obozie jenieckim. Murder on Flight 502 wyjaśnia się w tytule, a transatlantycki lot obsadzono w stylu Airport plejadą znanych twarzy: Robert Stack, Hugh O’Brian, Walter Pidgeon, Sonny Bono, Ralph Bellamy, Polly Bergen, Brooke Adams, Farah Fawcett, Fernando Lamas i inni. ANDREW McCULLOUGH Omnibus: King Lear (1953, współreżyseria z Peterem Brookiem). Orson Welles zagrał w tym wczesnym przykładzie wykorzystania całego 90-minutowego czasu programu kulturalnego CBS na jedną inscenizację. McCullough przygotował dla kamer wersję sceniczną sztuki Szekspira Petera Brooka. BRUCE McDONALD ur. 28 maja 1959, Kingston, Ontario, Kanada. Filmy: Platinum (1997), American Whiskey Bar (1998), The Dark Room (2007), Killer Wave (2007, miniserial). American Whiskey Bar był pierwotnie powieścią Michaela Turnera o scenariuszu, który autor otrzymał do napisania dla telewizyjnej sztuki na żywo. Reżyser McDonald był postacią w tej powieści, która opowiadała o mitycznym wielkim filmie zatytułowanym American Whiskey Bar, którego według powieści praktycznie nikt nigdy nie widział. W istocie nie jest jasne, czy film wspomniany w powieści został kiedykolwiek nakręcony. Noel S. Baker zaadaptował powieść na teleplay, który odegrano na żywo przed kamerami McDonalda o 23:00 19 września 1998 roku w ChumCity Building w Toronto. W filmie występują Stephen McHattie, Kelly Harms i Daniel Kash. DICK McDONOUGH Specjalne: Roberta (1958, współreżyseria z Edem Greenburgiem), Roberta (1969, współreżyseria z Johnem Kennedym), Joys (1976, znany też jako Bob Hope in Joys). McDonough reżyserował programy rozrywkowe i teleturnieje oraz wymienione specjalne programy Boba Hope’a. Hope występował w 1933 roku w musicalu Roberta Ottona Harbacha i Jerome’a Kerna na Broadwayu i dwukrotnie wykorzystał ten przebój — najsłynniej sfilmowany przez Williama A. Seitera w 1935 roku z Fredem Astaire’em i Ginger Rogers — by wypełnić swój kontraktowy zestaw programów specjalnych dla NBC. W 1958 roku „Szybki Robert” miał przy sobie Annę Marię Alberghetti, Howarda Keela i Janis Paige, by śpiewali klasyki Kerna. W 1969 roku Paige wróciła z Johnem Davidsonem i Michele Lee. Joys była satyrą na Jaws bez zębów, a właściwie bez śmiechu. Blisko 50 gwiazd znika w basenie na jednym z przyjęć Hope’a. Ten koncept powinien zostać pożarty. Był to ostatni występ Groucho Marxa. Wzięli w nim udział także George Burns, Dean Martin, Steve Allen, Milton Berle, Red Buttons, Don Rickles, Phil Silvers, Sid Caesar, Don Knotts, George Kirby, Johnny Carson, Harry Ritz, Telly Savalas, David Janssen, Don Adams, Billy Barty, Scatman Crothers, Bill Dana, Angie Dickinson, Phyllis Diller, Foster Brooks, Charo, George Gobel, Desi Arnaz, Jerry Colonna, Mike Connors, Marty Allen, Jack Carter, Vincent Price, Alan King i inni. CHARLES McDOUGALL Filmy: Hillsborough (1996, znany też jako Inquest), Rules of Engagement (1997), Tube Tales (1998, współreżyseria z Gaby Dellal, Stephenem Hopkinsem, Bobem Hoskinsem, Menhajem Hudą, Armando Iannuccim, Amy Jenkins, Judem Law, Ewanem McGregorem), Sunday (2002), Call Me: The Rise and Fall of Heidi Fleiss (2004), Surrender, Dorothy (2006), Backyards & Bullets (2007), The Tudors (2007, miniserial). Hillsborough to stadion piłkarski, na którym w kwietniu 1996 roku w wyniku zdarzenia zginęło zmiażdżonych 96 brytyjskich kibiców. Dramat McDougalla, dosłownie wyrwany z nagłówków gazet, śledził prawne aspekty następstw. Jamie-Lynn Sigler była Heidi Fleiss w wersji McDougalla, a Saul Rubinek zagrał jej ojca. DON McDOUGALL ur. 1917, San Francisco, Kalifornia. Filmy: Escape to Mindanao (1968), The Aquarians (1970, znany też jako Deep Lab), The Heist (1972), The Mark of Zorro (1974), The Missing Are Deadly (1975), Riding with Death (1976, współreżyseria z Alanem J. Levim). McDougall pracował jako kierownik scenariusza przy między innymi The Great Sinner (1948) Roberta Siodmaka, Crisis (1950) Richarda Brooksa, Mystery Street (1950) Johna Sturgesa i The Blue Gardenia (1953) Fritza Langa. Jego wczesna praca reżyserska w telewizji obejmuje The Roy Rogers Show, Annie Oakley i Jungle Jim. Reżyserował wiele odcinków Wanted: Dead or Alive, Bonanzy i Mannixa i przez trzy pełne dekady był poszukiwanym wolnym strzelcem we wszystkich gatunkach akcji i przygodowych. George Maharis zagrał główną rolę w Escape to Mindanao o alianckich jeńcach uciekających z japońskiego obozu jenieckiego na Filipinach z tajnym kodem wroga. Jose Ferrer i Ricardo Montalban stoją na czele obsady The Aquarians o podwodnych poszukiwaniach składu gazu nerwowego. W The Heist Christopher George jest zmuszony pod groźbą broni pomóc w napadzie na własną firmę transportu opancerzonego i musi dowieść swojej niewinności. Frank Langella sprostał błyskotliwym wyczynom wymaganym w The Mark of Zorro McDougalla, wspierany przez Montalbana i Gilberta Rolanda. W The Missing Are Deadly dziecko zabiera szczura z tajnej placówki badawczej ojca i okazuje się, że gryzoń może rozprzestrzeniać nieuleczalnego wirusa, który mógłby w ciągu miesiąca wybić połowę Stanów Zjednoczonych. W rolach drugoplanowych wystąpili Ed Nelson, Kathleen Quinlan i Ferrer. FRANCINE McDOUGALL Filmy: Behind the Camera: The Unauthorized Story of „Charlie’s Angels” (2004), Go Figure (2005), Cow Belles (2006). McDougall wyreżyserowała kilka krótkich metraży oraz film Sugar & Space (2001), który potwierdza najgorsze wyobrażenia o pustogłowych cheerleaderkach. Odtworzenie Charlie’s Angels ma zalety dla tych, którzy z sentymentem wspominają serial. Tricia Helfer gra Farrah Fawcett-Majors. W Go Figure Jordan Hinson gra aspirującą łyżwiarkę figurową, która dostaje się do rosyjskiej drużyny hokeja dziewcząt, by móc być w szkole z najlepszym rosyjskim trenerem łyżwiarstwa figurowego. Cow Belles to ćwiczenie o nastoletnich bliźniaczkach ratujących sytuację. BERNARD McEVEETY JR. ur. 1924, New Rochelle, Nowy Jork, zm. 2 lutego 2004, Encino, Kalifornia. Filmy/Miniseriale: A Step Out of Line (1971), Killer by Night (1972, znany też jako City by Night), The Boy and the Bronc-Buster (1973, dwie części, Disney), The Quest: The Longest Drive (1976), The Macahans (1976), The Mask of Alexander Cross (1977), The Hostage Heart (1977), How the West Was Won (1978, miniserial, współreżyseria z Vincentem McEveety), Centennial (1978, miniserial, współreżyseria z Harrym Falkiem, Paulem Krasnym, Virgilem W. Vogelem), Donovan’s Kid (1979), Roughnecks (1980, miniserial). Obaj McEveety’owie (patrz VINCENT M. McEVEETY, bezpośrednio poniżej) reżyserowali wiele filmowych i/lub telewizyjnych produkcji Disneya. Bernard był synem Bernarda F. McEveety’ego, reżysera co najmniej ośmiu filmów wczesnej ery dźwiękowej, między innymi Montmartre Rose (1929). Bernard senior był później asystentem Johna Forda w różnych funkcjach, między innymi przy The Long Voyage Home (1940) i Fort Apache (1948). Bernard junior był także bratankiem Vincenta M. McEveety’ego i ojcem Stephena McEveety’ego, producenta lub współproducenta kilku filmów Mela Gibsona. Bernard junior był asystentem Anthony’ego Quinna przy The Buccaneer (1958) i reżyserował wiele seriali, między innymi The Untouchables, The Virginian, Combat!, Banacek, The Dukes of Hazzard, The Rockford Files, Trapper John, M.D. i The A Team. Do jego filmów należą Napoleon and Samantha (1971) i One Little Indian (1973), dwa z pierwszych obrazów małej Jodie Foster. A Step Out of Line był obiecującym początkiem długometrażowej kariery McEveety’ego. To jeden z bardziej wciągających, a najmniej pamiętanych filmów noir ery filmu tygodnia. Trzej przyjaciele w tarapatach finansowych, którzy regularnie spotykają się na meczach San Francisco Giants na Candlestick Park, postanawiają zaplanować włamanie. Film opowiada o napięciu i akcji napadu, ale przede wszystkim o postaciach i ich motywacjach, by zrobić ten krok w stronę przestępstwa. Występy Vica Morrowa, Petera Falka i Petera Lawforda podnoszą film do poziomu zaskakującej tragedii. McEveety i Morrow połączyli siły ponownie przy The Hostage Heart o bandytach, którzy żądają 10 milionów dolarów z wnętrza sali operacyjnej, w której multimilioner przechodzi operację serca. Większość innych dużych projektów McEveety’ego to westerny, w tym How the West Was Won, który współreżyserował ze swoim wujem. Postacie i fabuła wywodzą się z wcześniejszego filmu telewizyjnego McEveety’ego The Macahans z Jimem Arnessem i nie mają nic wspólnego z filmem Cineramy z 1963 roku o tym samym tytule. McEveety wyreżyserował także jeden z filmów cyklu The Quest z Kurtem Russellem i Timem Mathesonem jako braćmi, a także Donovan’s Kid, który dał role oszustów Darrenowi McGavinowi i Mickeyowi Rooneyowi w dawnym San Francisco. Roughnecks opowiadał o naftowcach prowadzących dzikie odwierty w Arizonie i ich awanturniczych wybrykach, przypominając The Dukes of Hazzard, który McEveety reżyserował w tym czasie. Telewizyjny dorobek Bernarda podtrzymywał tradycję hollywoodzkiego westernu w czasach, gdy zdawała się ona zanikać. VINCENT M. McEVEETY Filmy/Miniseriale: Ballad of Hector, the Stowaway Dog (1964, dwie części, Disney, znany też jako The Million Dollar Collar), Smoke (1970, dwie części, Disney), Menace on the Mountain (1970, dwie części, Disney), Cutter’s Trail (1970), High Flying Spy (1972, miniserial, Disney), Wonder Woman (1974), The Last Day (1975), The Ghost of Cypress Swamp (1976), How the West Was Won (1978, miniserial, współreżyseria z Bernardem McEveety), T.J. Hooker: Blood Sport (1986), Gunsmoke: Return to Dodge (1987), Columbo: Rest in Peace, Mrs. Columbo (1990), Stranger at My Door (1991, znany też jako Dead Run), Columbo: Death Hits the Jackpot (1991), Columbo: A Bird in the Hand (1992), Columbo: It’s All in the Game (1993), Columbo: Undercover (1994), A Perry Mason Mystery: The Case of the Jealous Jokester (1995), Columbo: Strange Bedfellows (1995), Columbo: A Trace of Murder (1997). Po wyreżyserowaniu odcinków Perry Masona, Gunsmoke, The Man from U.N.C.L.E., Star Trek, The Road West i innych McEveety przez całe pokolenie z łatwością wchodził i wychodził z wrót Disneya. Do jego filmów należało zestawienie Jamesa Stewarta i Henry’ego Fondy w Firecreek (1968) Universal, a następnie dla Disneya cały szereg, w tym The Biscuit Eater (1972), Superdad (1973), Gus (1976), Herbie Goes to Monte Carlo (1977) i The Apple Dumpling Gang Rides Again (1979). Zarówno Smoke, film o psie z Ronem Howardem, jak i Menace on the Mountain z Mitchem Vogelem, były starannie wykonanymi disnejowskimi studiami dorastania nastoletnich chłopców bez ich biologicznych ojców. Cutter’s Trail był szeroko powtarzanym pilotem, który nigdy nie stał się serialem, z Johnem Gavinem jako szeryfem z Nowego Meksyku próbującym ochronić miasteczko przed grabieżcami. W Wonder Woman zagrała Cathy Lee Crosby w pierwszej nieudanej próbie rozkręcenia serialu o superkobiecie. Najlepszym filmem telewizyjnym McEveety’ego był The Last Day z Richardem Widmarkiem jako fikcyjnym stróżem prawa w skądinąd historycznie wiernym odtworzeniu ostatniego napadu osławionego gangu Daltonów, próby jednoczesnego obrabowania dwóch banków w Coffeyville w Kansas 5 października 1892 roku. Obsadzenie Roberta Conrada jako Boba Daltona i Richarda Jaeckela jako refleksyjnego Grata Daltona scementowało element „złoczyńców” w potężnego wroga. Pod koniec kariery McEveety podtrzymywał legendy seriali serią filmów telewizyjnych, które przywracały szeryfa Matta Dillona, Columba i Perry’ego Masona, choć tylko z nazwy. Raymond Burr zmarł w 1993 roku, więc Hal Holbrook wcielił się w innego adwokata broniącego swojej bratanicy. JOHN McGRATH ur. 1 czerwca 1935, Birkenhead, Cheshire, Anglia, zm. 22 stycznia 2002, Edynburg, Szkocja. Wednesday Play: Double Bill: The Compartment and Playmates (1969). Play of the Month: The Caucasian Chalk Circle (1973). Play for Today: The Adventures of Frank: Everybody’s Fiddling Something (1980), The Adventures of Frank: Seeds of Ice (1980). Film/Miniserial: Blood Red Roses (1986), Border Warfare (1990). McGrath był przede wszystkim scenarzystą i producentem, napisał scenariusz do Billion Dollar Brain (1967) Kena Russella oraz dwa dla reżysera Jacka Golda: The Bofors Gun (1968) i The Reckoning (1969). Pisał dla Z Cars oraz godzinny program specjalny zatytułowany Shotgun (1966) z Nigelem Davenportem. McGrath często pisał o trudach szkockiego ludu na przestrzeni dziejów, między innymi teleplay do odcinka Play for Today z The Cheviot, the Stag, and the Black, Black Oil (1974), występując osobiście w obsadzie zespołu teatralnego 7:84. Double Bill pokazał talent Marty’ego Feldmana. The Caucasian Chalk Circle była adaptacją sztuki Bertolta Brechta z Robertem Powellem, Patrickiem Magee’em, Leo McKernem i Johnem Thawem. Blood Red Roses dotyczył byłej szkockiej radykałki politycznej (Elizabeth MacLennon) wspominającej swoje życie. Odcinki The Adventures of Frank przedstawiały Micka Forda w roli tytułowej. DOUG McHENRY Film: Keep the Faith, Baby (2002). McHenry jest przede wszystkim producentem, ale wyreżyserował także filmy fabularne House Party 2 (1991), Jason’s Lyric (1994) i Kingdom Come (2001). Romans Adama Claytona Powella Jr. i wokalistki jazzowej Hazel Scott stanowił centralny wątek tego filmu biograficznego o Powellu, w dużej mierze zaczerpniętego z mocnej biografii Powella King of the Cats autorstwa znakomitego reportera Washington Post, Wila Haygooda. Harry J. Lennix zagrał Powella, a Vanessa L. Williams Scott. JOHN McKAY Filmy/Miniseriale: Psychos (1999, miniserial, współreżyseria z Andym Wilsonem), A Waste of Shame: The Mystery of Shakespeare and His Sonnets (2005), Reichenbach Falls (2006). Psychos McKaya otrzymał nominację do nagrody Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych dla najlepszego serialu dramatycznego. Rupert Graves zagrał Williama Szekspira w A Waste of Shame, a Ronald Wilson zagrał Arthura Conan Doyle’a w Reichenbach Falls. ANDREW V. McLAGLEN ur. 28 lipca 1920, Londyn, Anglia. Filmy/Miniseriale: The Log of the Black Pearl (1975), Stowaway to the Moon (1975), Banjo Hackett: Roamin’ Free (1976), Trail of Danger (1977), Lost in Time (1977), Murder at the World Series (1977), Louis L’Amour’s The Shadow Riders (1982), The Blue and the Gray (1982, miniserial), Travis McGee (1983), The Dirty Dozen: The Next Mission (1985), On the Wings of Eagles (1986, miniserial). McLaglen był synem irlandzkiego boksera i aktora Victora McLaglena, który zdobył Oscara za The Informer (1935) Johna Forda. Andy McLaglen dorastał na planach filmów Forda i Johna Wayne’a. Z czasem został asystentem reżysera w Batjac Productions Wayne’a, między innymi przy The Bullfighter and the Lady (1951) Budda Boettichera oraz Track of the Cat (1954), The High and the Mighty (1954) i Blood Alley (1955) Williama A. „Dzikiego Billa” Wellmana. Większość pierwszych programów telewizyjnych McLaglena to westerny — 116 odcinków, w których przepuszczano Richarda Boone’a przez wszystkie próby w Have Gun, Will Travel, a także Gunsmoke, Rawhide i The Virginian. W latach siedemdziesiątych reżyserował Hec Ramsey i Banacek. Ale najczęściej pozostawał przy filmach fabularnych dla Universal Pictures, reżyserując sześć filmów z Waynem, między innymi McLintock! (1963) i The Undefeated (1969), oraz cztery z Jamesem Stewartem, w tym Shenandoah (1965). Filmy i programy McLaglena były solidnymi, krzepkimi, niepozostawiającymi niespodzianek westernami, bitwami pancernymi i detektywistycznymi rytuałami typowymi dla epoki. Praca z Waynem i Stewartem przygotowała McLaglena do zajmowania się bezpiecznymi projektami dla gwiazd w potrzebie — Williama Holdena, Richarda Widmarka, George’a Pepparda, Rogera Moore’a i innych. The Log of the Black Pearl i Travis McGee — w którym Sam Elliott zagrał słynnego tytułowego awanturnika z powieści Johna D. MacDonalda — oba wykorzystywały przynajmniej nieskomplikowaną scenerię świata łodzi. Stowaway to the Moon to dziecięca przygoda spełniająca marzenia, w pełni wyjaśniona przez swój disnejowski tytuł. Banjo Hackett próbował odnaleźć blask gwiazdy w byłym rozgrywającym futbolu zawodowego Donie Meredithu. The Shadow Riders zestawił Elliotta i Toma Sellecka w fabule z tradycji westernu praktycznie z ery kina niemego, jako walczących braci w niepewnej przygodzie z czasów po wojnie secesyjnej, by pokrzyżować plany porywaczy. Sequel The Dirty Dozen był tak derywatywny wobec oryginału Roberta Aldricha, że Richard Jaeckel wypowiada kwestie niemal identyczne z tymi, które mówił w pierwszym filmie. Lee Marvin, mistrz wyrazistego minimalizmu, wyniszczony po dekadach złych nawyków, w sequelu dawał taki obraz niewzruszoności, że można się było spodziewać, iż zaśnie nawet podczas swoich reprymend na musztrze. Zanim McLaglen nakręcił swoje dwa miniseriale, zbliżył się do anachronizmu, przepuszczając kaskaderów przez wprawki pod gust publiczności Johna Wayne’a. Ośmiogodzinny The Blue and the Gray był kompendium werwy i bredni, z ciekawszymi fragmentami, zwłaszcza w występie Gregory’ego Pecka jako Abrahama Lincolna i Sterlinga Haydena jako Johna Browna. Było to dobrze wystrojone sapanie i niepokojenie się w drodze ku wojnie secesyjnej. TOM McLOUGHLIN ur. 1950. Hallmark Hall of Fame: Journey (1995). Filmy/Miniseriale: Sometimes They Come Back (1991, znany też jako Stephen King’s Sometimes They Come Back), In a Child’s Name (1991), Something to Live For: The Alison Gertz Story (1992, znany też jako Fatal Love), The Fire Next Time (1993), Murder of Innocence (1993), The Yarn Princess (1994, znany też jako More Than a Miracle), Leave of Absence (1994), Take Me Home Again (1994), The Haunting of Helen Walker (1995, znany też jako The Turn of the Screw), A Different Kind of Christmas (1996, znany też jako Santa & Me), Leaving L.A. (1997), The Third Twin (1998, znany też jako Ken Follett’s The Third Twin), Any Day Now (1998), Behind the Mask (1999), Anya’s Bell (1999), The Unsaid (2001, znany też jako The Ties That Bind), Murder in Greenwich (2002, znany też jako Dominick Dunne Presents: Murder in Greenwich), D.C. Sniper: 23 Days of Fear (2003), She’s Too Young (2004), A Very Married Christmas (2004), Odd Girl Out (2005), Cyber Seduction: His Secret Life (2005), Not Like Everyone Else (2006), The Staircase Murders (2007), The Fab Five: The Texas Cheerleader Scandal (2008). McLoughlin napisał i wyreżyserował jeden z sequeli Friday the 13th i pracował nad tym, by aktor komediowy Steven Banks stał się gwiazdą PBS. Pierwszym niskobudżetowym thrillerem McLoughlina był film o nawiedzonym mauzoleum z trzema studentkami do przestraszenia, w tym Meg Tilly, zatytułowany One Dark Night (1983). Wyreżyserował także filmy fabularne Date with an Angel (1987) z Phoebe Cates i The Unsaid (1991) z Andym Garcią. In a Child’s Name było wciągającym spojrzeniem na zmagania kobiety próbującej uzyskać opiekę nad dzieckiem zamordowanej siostry, gdy dowiaduje się, że mordercą był jej szwagier. Valerie Bertinelli rzadko okazywała taką gamę emocjonalną, jaką prezentuje jako siostra, i powinna była doczekać się większego uznania. Produkcja otrzymała nominacje do nagrody Emmy i Złotego Globu dla najlepszego miniserialu. W rolach drugoplanowych zagrali Michael Ontkean, Timothy Carhart, Mitchell Ryan i Caroline Kava. McLoughlin wyreżyserował także Bertinelli w Murder of Innocence, gdzie wcieliła się w psychicznie zaburzoną kobietę, oraz w Haunting of Helen Walker, nowej wersji The Turn of the Screw Henry’ego Jamesa, zaadaptowanej przez Hugh Whitmore’a. Molly Ringwald zagrała Alison Gertz, która zaraziła się AIDS i prowadziła kampanię na rzecz edukacji przeciwko tej chorobie. The Fire Next Time był kolejnym dobrze zrealizowanym filmem zaangażowanym, poruszającym kwestię końca dwudziestego wieku, globalne ocieplenie. Oświecony film McLoughlina z Bonnią Bedelią i Craigiem T. Nelsonem pokazywał rok 2017, w którym efekt cieplarniany objawia się serią huraganów i powodzi. W The Yarn Princess Jean Smart zagrała lekko upośledzoną matkę, której dzieci mogą zostać jej odebrane, a Leave of Absence odegrał pozamałżeński romans między Brianem Dennehy’m i Jacqueline Bisset. Take Me Home Again był pożegnalnym pojazdem Kirka Douglasa, opartym przez Ernesta Thompsona na powieści Lamara Herrina. Jason Robards i Brenda Fricker grają dziadków tytułowego bohatera Journey (Max Pomeranc) i jego siostry Cat (Eliza Dushku) i próbują ukoić ból dzieci, gdy matka (Meg Tilly) oddaje je pod opiekę starszych. McLoughlin zręcznie i troskliwie poprowadził adaptację własnej powieści Patricii MacLachlan, wydobywając znakomite występy od każdego członka tego zespołu. Kelly McGillis zagrała główną rolę w thrillerze Kena Folletta The Third Twin. Donald Sutherland zagrał główną rolę jako ordynator oddziału pacjentów z niepełnosprawnościami fizycznymi i umysłowymi w Behind the Mask, który przekształcił się w rytuał męskiej więzi z Matthew Foxem. Della Reese zagrała niewidomą kobietę w Anya’s Bell. D.C. Sniper został wyrwany z nagłówków, a niektóre ostre krawędzie złagodziła obecność Charlesa S. Duttona. Wraz z She’s Too Young, Odd Girl Out, Cyber Seduction, Not Like Everyone Else i The Fab Five McLoughlin zwrócił uwagę na problemy nastolatków. MARY McMURRAY Filmy/Miniseriale: The Assam Garden (1985), To Have and to Hold (1986, miniserial, współreżyseria z Johnem Bruce’em), At Bertram’s Hotel (1987, znany też jako Miss Marple: At Bertram’s Hotel), A Guilty Thing Surprised (1988, miniserial), No Crying He Makes (1988), The Veiled One (1989), Family (1989), From Doon with Death (1991), Kissing the Gunner’s Daughter (1992), The Negotiator (1994), Pigeon Summer (1995, miniserial), Cadfael: The Potter’s Field (1998). Praca McMurray w serialach obejmuje odcinki The Bill, Taggart, Harry i Degrees of Error. Deborah Kerr zagrała główną rolę w The Assam Garden. Amanda Redman gra matkę zastępczą dla swojej siostry w To Have and to Hold, ale wymyka się ukradkiem, by kochać się ze szwagrem zamiast posłużyć się sztucznym zapłodnieniem, co toruje drogę rodzinnemu patosowi. No Crying He Makes i The Veiled One powstały na podstawie powieści Ruth Rendell, a George Baker był głównym inspektorem w obu, z Jane Horrocks w pierwszym i Ianem Fitzgibbonem w drugim. From Doon with Death i Kissing the Gunner’s Daughter kontynuowały sojusz Rendell i Bakera. The Negotiator był studium postaci dla Briana Coxa, który odmawia przejścia z pracy patrolowej za biurko i uważa za intrygujące, że koledzy próbujący go przekonać mogą mieć ukryte motywy. SEAN McNAMARA Filmy: Caspar: A Spirited Beginning (1997), Caspar Meets Wendy (1998), Wild Grizzly (1999), The Trial of Old Drum (2002), The Even Stevens Movie (2003), The Cutting Edge: Going for the Gold (2006, znany też jako The Cutting Edge 2). Do filmów McNamary należą 3 Ninjas: High Noon at Mega Mountain (1998), PUNKS (1999) z Randym Quaidem, Treehouse Hostage (1999) z Jimem Varneyem, Race to Space (2001) z Jamesem Woodsem i Annabeth Gish oraz inne filmy dla dzieci na dużym i małym ekranie. Jego praca w serialach obejmuje odcinki That’s So Raven i Cake. Film McNamary z cyklu Cutting Edge to spóźniony sequel łyżwiarskiego filmu Paula Michaela Glasera The Cutting Edge (1992) z Moirą Kelly. Christy Carlson Romano zagrała główną rolę w sequelu. JOHN McNAUGHTON Filmy: Strays (1991), Dirty Work (1992, współreżyseria z Jonem Taylorem), Fade to Black (1993), Incident at Deception Ridge (1994, znany też jako Terror at Deception Ridge), Simon & Simon: In Trouble Again (1995), Seven Days (1998). McPherson reżyserował wiele odcinków The Incredible Hulk, Alien Nation i Swamp Thing, a także JAG, Sliders, Nash Bridges i Beverly Hills 90210. Para przyjaznych kotów to nie jedyni mieszkańcy pięknego wiejskiego domu kupionego przez rodzinę w Strays, z Kathleen Quinlan i Timothym Busfieldem. Fade to Black to zagadka morderstwa z udziałem Busfielda i Heather Locklear. Przestępcy porywający żony bogatych mężczyzn dostają więcej, niż się spodziewali, w Incident at Deception Ridge, gdyż zostaje im niechciany autokar podróżnych. Zagrali Michael O’Keefe, Ed Begley Jr., Michelle Johnson i Linda Purl. W Seven Days agenci rządowi dostają wehikuł czasu, by cofnąć się w przeszłość i udaremnić zamach na prezydenta. GERALD McRANEY ur. 19 sierpnia 1947, Collins, Mississippi