Michael Lindsay-Hogg

Story (1986), The Little Match Girl (1987), Murder by Moonlight (1990, aka Murder on the Moon, aka Murder in Space), Running Mates (1992, aka Dirty Tricks), Alone (1997, aka Horton Foote's Alone), For Love Alone: The Ivana Trump Story (1998, aka Ivana Trump's For Love Alone), Two of Us (2000) Syn aktorki Geraldine Fitzgerald i sir Edwarda Lindsay-Hogga, Michael Lindsay-Hogg został nominowany do nagrody Tony dla najlepszego reżysera za sztukę Briana Clarka Whose Life Is It Anyway? (1979). Michael Lindsay-Hogg zdobył nagrodę British Academy of Film and TV Arts dla najlepszego serialu za Brideshead Revisited, dzieląc ten zaszczyt ze współreżyserem Charlesem Sturridge'em i producentem Derekiem Grangerem. Lindsay-Hogg był także nominowany dla najlepszego pojedynczego dramatu lub sztuki za Mrs. Palfrey at the Claremont, Professional Foul i Dr. Fischer of Geneva. Był nominowany do nagród Emmy za reżyserię Brideshead Revisited oraz odcinka serialu Marsalis on Music z Wyntonem Marsalisem w roli głównej zatytułowanego From Sousa to Satchmo w 1995 roku. W brytyjskiej telewizji Lindsay-Hogg reżyserował odcinki A Man of Our Times, The Informer, Half Hour Story, The Ronnie Barker Playhouse, Journey to the Unknown, W. Somerset Maugham, Budgie, The Protectors, Bill Brand, Faerie Tale Theatre, Nightmare Classics i innych. Lindsay-Hogg reżyserował także teledyski i filmy dokumentalne. Filmy fabularne reżysera są naprawdę eklektyczną mieszanką, obejmującą Let It Be (1970) Beatlesów i inne filmy koncertowe, a także Nasty Habits (1977), The Sound of Murder (1982), The Object of Beauty (1991), Frankie Starlight (1995), Guy (1997) i Waiting for Godot (2001). W Play for Today Through the Night i All Good Men były sztukami Trevora Griffithsa, pierwsza z Alison Steadman i Jackiem Shepardem, druga z Frances de la Tour, Billem Fraserem i Shepardem. Two Sundays i Plaintiffs and Defendants były oba utworami Simona Graya z Alanem Batesem i Dinsdalem Landenem. Bates otrzymał jedną nominację do BAFTA dla najlepszego aktora za oba te programy, w których wymieniał się rolami z Landenem. Skin Deep miał w rolach głównych Donalda Pleasance'a i Jean Marsh. Mrs. Palfrey at the Claremont miała Celię Johnson w roli tytułowej w dramatyzacji powieści Elizabeth Taylor autorstwa Raya Lawlera, o starszej kobiecie, która czuje się opuszczona przez rodzinę w hotelu dla emerytów, gdzie nawiązuje przyjaźń z młodym pisarzem (Joseph Blatchley). Ten program przyniósł Lindsay-Hoggowi jego pierwszą nominację do BAFTA dla najlepszej pojedynczej sztuki, w której poprowadził Johnson do jej drugiej nagrody BAFTA dla najlepszej aktorki. Lindsay-Hogg obsadził Eileen Atkins jako Elektrę Sofoklesa, ze wsparciem Rosalie Crutchley, Georginy Hale i Dereka Godfreya. Również w Play of the Month reżyser zmierzył się z Czechowem, z Anthonym Bate'em, Michaelem Gambonem, Zoe Caldwell, Stephenem Reą, Alanem Webbem i Hale w The Seagull. Tom Stoppard napisał Professional Foul, dramat zimnej wojny o profesorach podróżujących do Pragi na konferencję, gdy jeden z nich zaczyna na nowo przemyśliwać swoje poglądy na moralność, kiedy jego student zostaje aresztowany przez czeskie władze za publikowanie osobistych wypowiedzi. Peter Barkworth zagrał profesora i zdobył nagrodę BAFTA dla najlepszego aktora, gdy Lindsay-Hogg otrzymał nominację dla najlepszej pojedynczej sztuki. W obsadzie znaleźli się Rea, Bernard Hill, Shane Rimmer, John Shrapnel i Richard O'Callaghan. Brideshead Revisited pozostaje jednym z wielkich przedstawień w historii telewizji, wirtualną podróżą przez idee dotyczące brytyjskich tradycji w zakresie klasy, religii, sukcesu i rodziny na przestrzeni pokoleń. Jako młodzi mężczyźni, którzy spotykają się w Oksfordzie, by położyć podwaliny pod ten genialny miniserial, Jeremy Irons gra Charlesa Rydera, sierotę bez statusu, a Anthony Andrews to Sebastian Flyte, syn ziemiańskiej szlachty. To świadectwo zarówno dla Lindsay-Hogga, jak i Charlesa Sturridge'a, którzy współreżyserowali to arcydzieło, że płynie ono z taką gracją. John Mortimer zaadaptował epicką powieść Evelyn Waugh na ten 11-częściowy dramat, rozkładając na części rozpad dynastii Marchmainów. Laurence Olivier zaproponował jedno ze swoich miniarcydzieł jako Lord Marchmain, zdobywając nagrodę Emmy dla najlepszego aktora drugoplanowego. Łącznie 11 nominacji miniserialu do Emmy obejmowało te za wybitny serial limitowany, Lindsay-Hogga i Sturridge'a, Mortimera, Ironsa, Andrewsa, Johna Gielguda jako Edwarda Rydera, Claire Bloom jako Lady Marchmain, scenografię Petera Phillipsa, kostiumy Jane Robinson oraz projekt graficzny i sekwencje tytułowe Valerie Pye. Brideshead Revisited zdobył siedem nagród BAFTA z 13 nominacji ogółem. Zwyciężył w kategorii najlepszego serialu dramatycznego, zaszczyt dzielony przez producenta Dereka Grangera i dwóch reżyserów. Zdobył też nagrody dla Andrewsa, Phillipsa, Robinson, montażysty Anthony'ego Hama, dźwięku i makijażu. Do wyróżnień BAFTA nominowani byli Irons, Diana Quick jako Julia Flyte, Bloom, Gielgud, operator Ray Goode i kompozytor Geoffrey Burgon. Dzieło zdobyło Złote Globy dla najlepszego miniserialu i za występ Andrewsa, a Irons był nominowany. Ten kamień milowy medium miał także w obsadzie Nikolasa Grace'a, Phoebe Nicholls, Stephane'a Audrana, Monę Wasbourne, Kennetha Cranhama, Michaela Gougha i Jenny Runacre. Ladies in Waiting była dramatyzacją sztuki Patricii Resnick o kelnerkach w losowym supper clubie rywalizujących o zmianę zwalnianą przez przechodzącą na emeryturę najstarszą z nich. Zespół tej produkcji PBS obejmował Annie Potts, Annette O'Toole, Elizabeth Wilson, Susan Tyrrell i Ronee Blakley. Była to pierwsza produkcja Lindsay-Hogga zrealizowana w Ameryce. The Sound of Murder była adaptacją sztuki Williama Fairchilda dla raczkującego HBO, z Michaelem Moriartym, Joanną Miles, Pippą Scott, Davidem Aykroydem i Leonardem Freyem. Moriarty zdobył nominację CableACE za występ jako Charles Norberry. „Master Harold”... and the Boys była prostą adaptacją sztuki Athola Fugarda o rasizmie w Afryce Południowej, z młodym spadkobiercą herbaciarni sfrustrowanym nieszczęściem ojca, wyładowującym złość na dwóch czarnych pracownikach. Główne role zagrali Matthew Broderick, Zakes Mokae i John Kani. Broderick otrzymał nominację CableACE za swój występ. Dr. Fischer of Geneva przeniósł na ekran w doskonałej formie jedną z ostatnich powieści Grahama Greene'a. Richard Broke zaadaptował powieść o tytułowym doktorze, który zawsze pragnie badać granice ludzkiej chciwości. James Mason wygłaszał kwestie jako Dr. Fischer, wykorzystując swój wspaniały głos, by w pełni przesycić sardoniczne tony Greene'a, otwarcie nazywając gości swego „przyjęcia z bombą” pochlebcami albo po prostu „ropuchami” za ich mdłą fałszywość. To drobne arcydzieło, ze współudziałem Alana Batesa, Grety Scacchi i Cyrila Cusacka, z których wszyscy są znakomici. Nominacje do BAFTA otrzymali Lindsay-Hogg za najlepszy pojedynczy dramat, operator Ken Westbury i scenograf Austin Spriggs. To dzieło należy do najlepszych ekranowych adaptacji Greene'a. Pytanie, czy istnieje potrzeba kolejnej wersji The Importance of Being Earnest Oscara Wilde'a, zostaje łatwo unieważnione przez tę produkcję, którą Lindsay-Hogg współreżyserował z Richardem Attenborough. Dialog był niesfiltrowanym Wildem, a Wendy Hiller wcieliła się w Lady Bracknell. Jedno z pierwszych telewizyjnych badań kryzysu AIDS, As Is, miało Roberta Carradine'a w prawdopodobnie jego najlepszych rolach jako geja, u którego diagnozuje się tę chorobę i który obserwuje reakcje rodziny i przyjaciół. Napisany przez Williama M. Hoffmana, As Is miał w obsadzie Colleen Dewhurst, Joannę Miles, Jonathana Hadary'ego i Douga Anneara. Zarówno Carradine, jak i Hadary otrzymali nominacje CableACE za występy jako para gejów. Nazi Hunter: The Beate Klarsfeld Story śledzi tę autentyczną niemiecką gospodynię domową, która po drugiej wojnie światowej wraz z mężem, Serge'em Klarsfeldem, wytropiła ukrywających się nazistowskich zbrodniarzy wojennych w Europie i Ameryce Południowej, stawiając czoła kilku próbom zamachu, pobytowi w więzieniu i innym metodom zniechęcania jej. Klarsfeldowie pomogli doprowadzić do postawienia zarzutów m.in. Klausowi Barbie, „Rzeźnikowi z Lyonu”. Farah Fawcett zagrała z Tomem Contim jako Serge'em i Geraldine Page w roli wspierającej. Wszyscy trzej główni aktorzy otrzymali nominacje do Złotych Globów. The Little Match Girl była adaptacją baśni Hansa Christiana Andersena, z Keishą Knight-Pulliam, Hallie Foote, Williamem Danielsem i Rue McClanahan. Murder on the Moon to jeden z tych bardzo dziwnych utworów, które zdają się zostać wstawione w skądinąd ultraracjonalną karierę. Futurystyczne badanie tytułowego czynu przez Rosjan i Amerykanów, z udziałem Brigitte Nielsen, Juliana Sandsa, Jane Lapotaire, Briana Coxa i Geralda McRane'ego. Kwestie płciowe, które Carla Jean Wagner wstawiła do swojego scenariusza, nadały dziełu kolejny wymiar. Running Mates to jeden z tych dramatów politycznych, w których szperanie w brudach wydobędzie sekrety podczas kampanii. Ed Harris jest kawalerem-kandydatem, a Diane Keaton to kobieta, która wchodzi w jego życie, pisarka z mroczną przeszłością. Ed Begley Jr. zagrał obok Bena Mastersa, Roberta Harpera, Stacy'ego Keacha Sr., Carrie Snow i Russa Tamblyna. Wrażliwość Lindsay-Hogga na subtelności pisarstwa Hortona Foote'a stworzyła dwie z lepszych interpretacji twórczości tego dramaturga. The Habitation of Dragons urzeczywistnił małomiasteczkowy świat wschodniego Teksasu dramaturga z bogatym klimatem epoki i tak znakomitym zespołem, jakiego jeszcze nie było interpretującego mistrza: Hallie Foote, Frederic Forrest, Brad Davis, Hawthorne James, Jean Stapleton, Maureen O'Sullivan, Elias Koteas, Pat Hingle, Roberts Blossom, Joanna Miles i inni. Foote, który zaadaptował swoją sztukę, nakreślił sprawy między dorosłymi braćmi z rzadko spotykaną na ekranie zręcznością. Jak zwykle w świecie Foote'a wybaczenie i łaska wypływają na powierzchnię w pięknie zagranym rodzinnym dramacie. Dyskretna reżyseria Lindsay-Hogga i zdjęcia Paula Laufera dodają nastroju i aury znakomitej produkcji, nakręconej dla TNT. Alone było kolejnym wspaniałym studium relacji rodzinnych zmieniających się, gdy umiera żona starszego teksańskiego farmera, z którą przeżył 52 lata. Następne pokolenie pogrąża się w żałobie i zżyma, gdy część z nich chce sprzedać ziemię. Dawny dzierżawca wraca, by oddać hołd, i jako jedyny pyta starego człowieka, co chce zrobić. Hume Cronyn jest znakomity jako wdowiec John Webb, a ulubieniec Foote'a James Earl Jones czuje się w swoim żywiole, mając w manierze i głosie historię twardego czarnego Teksasu, grając dzierżawcę, Greya. Lindsay-Hogg ponownie zgromadził znakomite wsparcie dla tego pożegnalnego dzieła Foote'a, w tym Frederica Forresta, Joannę Miles, Chrisa Coopera, Hallie Foote, Piper Laurie, Starlettę DuPois, Priscillę Pointer, Shelley Duvall, Eda Begleya Jr., Betty Murphy, Roxanne Hart i Davida Selby'ego. Lindsay-Hogg poprowadził kilka filmów biograficznych o Ivanie Trump i Beatlesach. Obsada była interesująca w Two of Us, ostatnim dziele reżysera Let It Be, emitowanym na VH1, gdzie Aidan Quinn zagrał Paula McCartneya, a Jared Harris wcielił się w Johna Lennona. Akcja filmu rozgrywa się w ciągu jednego dnia w 1976 roku, a główna dyskusja koncentruje się na tym, czy Beatlesi się znowu zejdą.