Stephen Frears

Frears był nominowany do Oscarów za reżyserię The Grifters (1990) i The Queen (2006). Był nominowany do nagród Directors Guild of America za reżyserię Fail-Safe wspólnie z Martinem Pasetta oraz The Queen. Był nominowany do nagrody Emmy za Fail-Safe i do Złotego Globu za The Queen. Zdobył nagrodę British Academy of Film and TV Arts za najlepszą pojedynczą sztukę za Going Gently oraz za najlepszy pojedynczy dramat za The Deal. Frears był nominowany do łącznie 10 nagród BAFTA, w tym za najlepszą reżyserię za Dangerous Liaisons (1988) i The Queen. Wśród filmów fabularnych Frearsa znajdują się Gumshoe (1971), Bloody Kids (1979, znany też jako One Joke Too Many), The Hit (1984), My Beautiful Launderette (1985), Prick Up Your Ears (1987), Sammy and Rosie Get Laid (1987), Hero (1992), Mary Reilly (1996), The Van (1996), The Hi-Lo Country (1998), High Fidelity (2000), Liam (2000), Dirty Pretty Things (2002) i Mrs. Henderson Presents (2005). Specjalny dokument A Personal History of the British Cinema by Stephen Frears (1997, współreżyserowany z Mikiem Dibbern) zawierał wywiady przed kamerą z Alexandrem Mackendrickiem, Alanem Parkerem, Michaelem Aptedem i Gavinem Lambertem. Frears reżyserował odcinki Parkin's Patch, Tom Gratton's War, Follyfoot, ITV Playhouse, The Comic Strip Presents... i innych seriali. Frears miał znaczenie dla karier scenarzystów Christophera Hamptona i Alana Bennetta. The Cricket Match opowiadał o literackich dżentelmenach z jednej drużyny podróżujących, by rozegrać mecz z wiejską ekipą. W Daft as a Brush zagrali Vanessa Redgrave i Jonathan Pryce. Three Men in a Boat była adaptacją Toma Stopparda powieści Jerome'a K. Jerome'a o trzech mężczyznach z epoki wiktoriańskiej, którzy postanawiają odbyć energiczną wycieczkę łodzią po Tamizie, podczas której dochodzi do serii niepowodzeń. Tim Curry, Michael Palin i Stephen Moore byli głównymi aktorami tego remake'u, Graham Cutts wyreżyserował wersję z 1933 roku, a Ken Annakin wyreżyserował wersję z 1956 roku z Laurence'em Harveyem. Zanim Frears poprowadził cztery z Six Plays by Alan Bennett, reżyser nakręcił już krótkie dzieło A Day Out uznanego pisarza. Me! I'm Afraid of Virginia Woolf otrzymało trzy nominacje do BAFTA, w tym dla Frearsa za najlepszą pojedynczą sztukę. Thora Hird, Neville Smith i Julie Walters wystąpili w zapowiedzi głównych tematów pisarza, jakimi były represja homoseksualna i przytłaczające macierzyństwo. Doris i Doreen zagrali Patricia Routledge i Prunella Scales, a u boku Pete Postlethwaite. W Afternoon Off chiński właściciel hotelu w Londynie, mówiący tylko po angielsku w minimalnym stopniu, stawia sobie za cel dostarczenie pudełka czekoladek dziewczynie, o której mu powiedziano, że jest w nim zadurzona. Henry Man zagrał pana Lee, a na drodze pojawiają się Hird, Postlethwaite, Anna Massey, Richard Griffiths, Angela Curran i Harold Innocent. W One Fine Day zdominowany przez żonę pośrednik nieruchomości (Dave Allen) i jego konkurent z tego samego biura (Dominic Guard) dochodzą do konfrontacji. Sunset Across the Bay Bennetta, o starszej parze, która po jego przejściu na emeryturę przeprowadza się do nadmorskiej miejscowości, był pierwszym występem Frearsa w Play for Today. Early Struggles zagrali Tom Conti i Stephen Rea, a w Long Distance Information wystąpili Jim Broadbent, Pauline Collins i Neville Smith. Play Things, napisane przez innego ulubieńca reżysera z wczesnej kariery, Petera Prince'a, zagrali Jonathan Pryce, Colin Campbell i Nigel Hawthorne. Zaangażowanie Frearsa w opowieści o ludziach w podeszłym wieku osiągnęło szczyt w Going Gently, o rozmowach między dwoma pacjentami oddziału onkologicznego, historii, którą Thomas Ellis zaadaptował z powieści Roberta C. S. Downsa. Błyskotliwe i pełne czarnego humoru, to dzieło zagrali Norman Wisdom i Fulton Mackay jako staruszkowie, z Judi Dench i Margaret Whiting. Going Gently zdobyło wszystkie cztery nagrody BAFTA, do których było nominowane, dla Frearsa za najlepszy pojedynczy dramat, za kreację Dench, za zdjęcia Nata Crosby'ego i za muzykę George'a Fentona. December Flower utrzymany był w tej samej atmosferze łoża śmierci, o starszej osobie w słabym stanie zdrowia, ale film wykorzystywał otaczające intrygi rodzinne, by utrzymać go w napięciu. Mona Wasbourne zagrała bliską śmierci ciotkę Mary, z Jean Simmons jako opiekującą się nią siostrzenicą oraz Bryanem Forbesem i June Ritchie jako niezbyt gościnnym potomstwem starszej pani. December Flower wyemitowano w Ameryce w PBS w cyklu Great Performances. Walter oraz Walter and June, w obu Ian McKellan zagrał upośledzonego umysłowo mężczyznę w średnim wieku. W pierwszym filmie traci oboje rodziców i może stać się podopiecznym państwa. W drugim nie potrafi utrzymać pracy, włóczy się po slumsach i poznaje upośledzoną umysłowo kobietę, graną przez Sarah Miles w być może jej najlepszym występie wbrew typowi. Sercem tych towarzyszących sobie dzieł Frearsa i scenarzysty Davida Cooka jest kreacja McKellana, wnosząca człowieczeństwo do ogólnej krytyki marnego brytyjskiego systemu opieki społecznej za rządów Thatcher. W obu filmach wystąpili Barbara Jefford, Arthur Whybrow i Jim Broadbent. Frears otrzymał nominację do BAFTA za najlepszy pojedynczy dramat za pierwsze dzieło. Saigon: Year of the Cat, napisany przez dramaturga Davida Hare'a, był historią z czasów wojny wietnamskiej osadzoną w 1975 roku, tuż przed upadkiem tytułowego miasta. Judi Dench wciela się w tajemniczą Angielkę, a Frederic Forrest jest analitykiem CIA, dwoje spotyka się, gdy świat wokół nich się rozpada. Międzynarodowe wsparcie obejmuje E. G. Marshalla, Rogera Reesa, Josefa Sommera, Wallace'a Shawna i Emily Mann. Dzieło otrzymało pięć nominacji do BAFTA, w tym dla Frearsa za najlepszy pojedynczy dramat, za kreację Dench i za zdjęcia Jima Howletta. The Snapper wyemitowano w BBC, a następnie wydano kinowo w Ameryce przez Miramax Films. Oparta przez Roddy'ego Doyle'a na jego własnej powieści, The Snapper opowiadała o dwudziestoletniej dziewczynie w dużej rodzinie w małym irlandzkim miasteczku, która zachodzi w ciążę, ale nie chce ujawnić ojca, wywołując kontrowersje. Często przezabawna, The Snapper należy wraz z The Commitments (1991) Alana Parkera i The Van Frearsa do powiązanej trylogii adaptacji Doyle'a o życiu klasy robotniczej w Irlandii. Tina Kellegher zagrała spodziewającą się dziecka Sharon w The Snapper, a znakomita obsada Frearsa obejmowała Colma Meaneya, Ruth McCabe, Brendana Gleesona i Ciarę Duffy. Film zdobył nagrody BAFTA za dźwięk oraz montaż filmu i wideo i był nominowany za najlepszy pojedynczy dramat (wspólnie przez Frearsa, Doyle'a i producentkę Lyndę Myles). Meaney otrzymał nominację do Złotego Globu za swoją kreację (w kategorii filmowej). Sidney Lumet wyreżyserował stosunkowo znany i ceniony Fail-Safe (1964) z Henrym Fondą i Walterem Matthauem. Dla Frearsa jego remake był natychmiastowym wyzwaniem, do którego doszła decyzja twórców i CBS, by wyemitować go na żywo 9 kwietnia 2000 roku. Jego bezpośredniość nadała pleśniejącej wartości zimnowojennej historii nieco ostrości i oddziaływania w epoce terroryzmu, gdy Stany Zjednoczone stają na krawędzi wojny nuklearnej. Frears wykorzystał oryginalny scenariusz Waltera Bernsteina, a jego obsada obejmowała Richarda Dreyfussa jako prezydenta USA, Briana Dennehy'ego, Harveya Keitela, George'a Clooneya (który był także producentem), Sama Elliotta, Dona Cheadle'a, Noaha Wyle'a, Normana Lloyda, Hanka Azarię, Jamesa Cromwella, Johna Diehla i Billa Smitrovicha, a legendarny prezenter wiadomości Walter Cronkite wprowadzał widzów w wydarzenie. Program zdobył nagrody Emmy zarówno za reżyserię techniczną, jak i oświetlenie, a był nominowany za reżyserię Frearsa i Martina Pasetty, za casting i miksowanie dźwięku. Frears i Pasetta byli nominowani do nagrody DGA, a sam program do Złotego Globu. Frears powrócił do brytyjskiej polityki spojrzeniem na karierę brytyjskiego premiera Tony'ego Blaira w odniesieniu do jego trwającej całe życie relacji, w polityce i poza nią, ze Szkotem Gordonem Brownem. The Deal, z Michaelem Sheenem jako Blairem i Davidem Morrisseyem jako Brownem, dotyczył odmiennych stylów obu przywódców. Program przyniósł Frearsowi nagrodę BAFTA za najlepszy pojedynczy dramat.

Zanim rozpoczął pracę filmową, studiował prawo w Cambridge i asystował w Royal Court Theatre. Wczesne „Gumshoe” łączyło inspirację amerykańskim filmem noir z komedią o człowieku próbującym naśladować ekranowych detektywów. „My Beautiful Laundrette”, współfinansowane przez Channel 4, umocniło jego pozycję w kinie brytyjskim i zwróciło uwagę na Daniela Day-Lewisa.