Jane Anderson

Anderson zdobyła nagrodę Emmy oraz nagrodę Writers Guild of America za scenariusz do Positively True Adventures of the Alleged Texas Cheerleader Murdering Mom (1993), który wyreżyserował Michael Ritchie i który przyniósł także nagrody Emmy za kreacje Holly Hunter i Beau Bridgesa. Anderson otrzymała również nominacje do Emmy za scenariusz i reżyserię The Baby Dance oraz za scenariusz If These Walls Could Talk 2 i Normal. Jako aktorka, która pisała dla The Facts of Life, Anderson przedkładała jakość nad ilość, tworząc serię znakomitych produkcji, począwszy od The Baby Dance, w której Stockard Channing zagrała zamożną kobietę pragnącą zaadoptować dziecko, lecz będącą wykorzystywaną przez biedną matkę biologiczną (Laura Dern), która oddaje dziecko, bo ma już czworo dzieci. Adopcyjny proceder oraz emocjonalne wzloty i upadki, a także intrygi obu kobiet, stanowią rdzeń tej historii. Utwór zdobył nagrodę Peabody’ego, a Channing otrzymała nominacje do Emmy i Złotego Globu. Peter Riegert zagrał u jej boku jako mąż Channing. Segment Anderson w If These Walls Could Talk 2, który stanowił kontynuację cyklu lesbijskich wędrówek i udręk, rozgrywał się w 1961 roku i miał w obsadzie Vanessa Redgrave, Marian Seldes, Paula Giamattiego i Elizabeth Perkins. Pod reżyserią Anderson Redgrave zdobyła nagrodę Emmy. When Billie Beat Bobby odtworzył rozreklamowany w całym kraju mecz tenisowy z 1973 roku między młodą feministyczną zawodniczką Billie Jean King a starzejącym się profesjonalistą i szowinistycznym szafującym frazesami Bobbym Riggsem. Ron Silver zagrał śliskiego Riggsa, a nosząca okulary i wysportowana Holly Hunter po mistrzowsku wcieliła się w King w kolejnej ze swoich całkowicie zaangażowanych kreacji. W istocie walory utworu zdają się wyrastać organicznie z uczciwości jej portretu. Normal miał w roli głównej Toma Wilkinsona jako Roya, dojrzałego mężczyznę ze Środkowego Zachodu, który w końcu załamuje się i mówi żonie (Jessica Lange) oraz pastorowi, że chce zmienić płeć i stać się Ruth. Sedno sprawy dotyczy oczywiście akceptacji ze strony żony, parafii oraz innych przyjaciół i rodziny. Wilkinson i Lange otrzymali nominacje do Emmy wraz z Anderson. Anderson zaadaptowała książkę Terry’ego Ryana, The Prize Winner of Defiance, Ohio, o sile ducha matki autora, która utrzymywała rodzinę w trudnych czasach, gdy mąż zawodzi jako żywiciel rodziny, a matka zaczyna brać udział w konkursach na pisanie dżingli reklamowych. Julianne Moore wniosła znakomitą kreację w tym utworze o latach pięćdziesiątych, przesiąkniętym normami tamtej epoki, a przy tym niebędącym satyrą. Woody Harrelson odnalazł beznadzieję i rozpacz w mężu, który uważa się za nieudacznika w powojennej erze rzekomo nieograniczonego dobrobytu.